يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِصَاصُ فِى الْقَتْلٰىۗ اَلْحُرُّ بِالْحُرِّ وَالْعَبْدُ بِالْعَبْدِ وَالْاُنْثٰى بِالْاُنْثٰىۗ فَمَنْ عُفِيَ لَهٗ مِنْ اَخِيْهِ شَيْءٌ فَاتِّبَاعٌ ۢبِالْمَعْرُوْفِ وَاَدَاۤءٌ اِلَيْهِ بِاِحْسَانٍ ۗ ذٰلِكَ تَخْفِيْفٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَرَحْمَةٌ ۗفَمَنِ اعْتَدٰى بَعْدَ ذٰلِكَ فَلَهٗ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū kutiba ‘alaikumul-qiṣāṣu fil-qatlā, al-ḥurru bil-ḥurri wal-‘abdu bil-‘abdi wal-unṡā bil-unṡā, faman ‘ufiya lahū min akhīhi syai'un fattibā‘um bil-ma‘rūfi wa adā'un ilaihi bi iḥsān(in), żālika takhfīfum mir rabbikum wa raḥmah(tun), fa mani‘tadā ba‘da żālika fa lahū ‘ażābun alīm(un).
Эй ӗненекенсем! Вӗлернӗ ҫын пирки сире (пурнӑҫлама) кисӑсем тивӗҫлӗ. Ирӗклӗ ҫынсем ирӗклӗ ҫынсемпе, чурасемпе чурасем, хӗрарӑмсемпе хӗрарӑмсем. Анчах та кам хӑйӗн тӑванӗнчен каҫару илет, ҫавӑ ӑна лайӑх пӑхӑнтӑр, ӑна лайӑх тӳлетӗр. Ку вӑл — сирӗн Ҫӳлхуҫаран ҫӑмӑллӑх тата ырӑлӑх. Кам ун хыҫҫӑн чикӗрен иртет, ҫавна питӗ асаплӑ асап тӳсӗ.