يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِصَاصُ فِى الْقَتْلٰىۗ اَلْحُرُّ بِالْحُرِّ وَالْعَبْدُ بِالْعَبْدِ وَالْاُنْثٰى بِالْاُنْثٰىۗ فَمَنْ عُفِيَ لَهٗ مِنْ اَخِيْهِ شَيْءٌ فَاتِّبَاعٌ ۢبِالْمَعْرُوْفِ وَاَدَاۤءٌ اِلَيْهِ بِاِحْسَانٍ ۗ ذٰلِكَ تَخْفِيْفٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَرَحْمَةٌ ۗفَمَنِ اعْتَدٰى بَعْدَ ذٰلِكَ فَلَهٗ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū kutiba ‘alaikumul-qiṣāṣu fil-qatlā, al-ḥurru bil-ḥurri wal-‘abdu bil-‘abdi wal-unṡā bil-unṡā, faman ‘ufiya lahū min akhīhi syai'un fattibā‘um bil-ma‘rūfi wa adā'un ilaihi bi iḥsān(in), żālika takhfīfum mir rabbikum wa raḥmah(tun), fa mani‘tadā ba‘da żālika fa lahū ‘ażābun alīm(un).
हे आस्थावानहरू! मारिएको व्यक्तिको सम्बन्धमा किस्सा लिनु तिमीहरूमाथि अनिवार्य छ। स्वतन्त्र मानिसहरूले स्वतन्त्र मानिसहरूसँग, दासहरूले दासहरूसँग, महिलाहरूले महिलाहरूसँग। तर जसले आफ्नो भाइबाट क्षमा पाउँछ, उसले यसलाई राम्रोसँग पालना गरोस्, र उसलाई राम्रोसँग दस्तुर (फिरौती) पनि तिरोस्। यो तिमीहरूको प्रभुको तर्फबाट राहत र दया हो। त्यसपछि जसले सीमा नाघ्यो, उसले धेरै पीडादायी सजाय भोग्नेछ।