يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرَامِ قِتَالٍ فِيْهِۗ قُلْ قِتَالٌ فِيْهِ كَبِيْرٌ ۗ وَصَدٌّ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَكُفْرٌۢ بِهٖ وَالْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَاِخْرَاجُ اَهْلِهٖ مِنْهُ اَكْبَرُ عِنْدَ اللّٰهِ ۚ وَالْفِتْنَةُ اَكْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ ۗ وَلَا يَزَالُوْنَ يُقَاتِلُوْنَكُمْ حَتّٰى يَرُدُّوْكُمْ عَنْ دِيْنِكُمْ اِنِ اسْتَطَاعُوْا ۗ وَمَنْ يَّرْتَدِدْ مِنْكُمْ عَنْ دِيْنِهٖ فَيَمُتْ وَهُوَ كَافِرٌ فَاُولٰۤىِٕكَ حَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْ فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ ۚ وَاُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ
yas'alūnaka ‘anisy-syahril-ḥarāmi qitālin fīh(i), qul qitālun fīhi kabīr(un), wa ṣaddun ‘an sabīlillāhi wa kufrum bihī wal-masjidil-ḥarām(i), wa ikhrāju ahlihī minhu akbaru ‘indallāh(i), wal-fitnatu akbaru minal-qatl(i), wa lā yazālūna yuqātilūnakum ḥattā yaruddūkum ‘an dīnikum inistaṭā‘ū, wa may yartadid minkum ‘an dīnihī fa yamut wa huwa kāfirun fa ulā'ika ḥabiṭat a‘māluhum fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), wa ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).
له تا څخه (محمد صلی الله علیه وسلم) پوښتنه وکړه چې په حرامه میاشت کې جګړه کول څومره لویه ګناه ده. ووایه: "په دې میاشت کې جګړه کول لویه ګناه ده. خو د الله له لارې څخه د خلکو منع کول، د هغه نافرماني کول، مسجدالحرام ته د خلکو د ننوتلو څخه منع کول او د هغه له شاوخوا څخه د خلکو ایستل د الله په نزد لویه ګناه ده. په داسې حال کې چې تهمت لګول د قتل څخه ډیر ظالمانه دي. دوی به له تاسو سره تر هغه وخته پورې جګړه ونه کړي تر څو چې تاسو له خپل دین څخه وګرځئ، که دوی وکولی شي. څوک چې له تاسو څخه له خپل دین څخه مرتد شي، او بیا په کفر کې مړ شي، نو د دوی عملونه په دنیا او آخرت کې ضایع دي، او دوی د دوزخ اوسیدونکي دي، دوی به هلته تل پاتې وي."