اِذْ تَمْشِيْٓ اُخْتُكَ فَتَقُوْلُ هَلْ اَدُلُّكُمْ عَلٰى مَنْ يَّكْفُلُهٗ ۗفَرَجَعْنٰكَ اِلٰٓى اُمِّكَ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ ەۗ وَقَتَلْتَ نَفْسًا فَنَجَّيْنٰكَ مِنَ الْغَمِّ وَفَتَنّٰكَ فُتُوْنًا ەۗ فَلَبِثْتَ سِنِيْنَ فِيْٓ اَهْلِ مَدْيَنَ ەۙ ثُمَّ جِئْتَ عَلٰى قَدَرٍ يّٰمُوْسٰى
iż tamsyī ukhtuka fa taqūlu hal adullukum ‘alā may yakfuluh(ū), fa raja‘nāka ilā ummika kai taqarra ‘ainuhā wa lā taḥzan(a), wa qatalta nafsan fa najjaināka minal-gammi wa fatannāka futūnā(n), fa labiṡta sinīna fī ahli madyan(a), ṡumma ji'ta ‘alā qadariy yā mūsā.
ཁྱེད་ཀྱི་ཨ་ཅག་འགྲོ་བཞིན་པའི་སྐབས་སུ་ཁོ་མོས་(ཕ་རོའོ་ཡི་ནང་མིར་) 'ངས་ཁྱོད་ལ་ཁོ་མོ་ལ་ལྟ་རྟོག་བྱེད་མཁན་གྱི་མི་དེ་སྟོན་ཆོག་གམ།' དེར་བརྟེན་ང་ཚོས་ཁྱེད་རང་ཁྱེད་རང་གི་ཨ་མ་ལ་ཕྱིར་ལོག་བྱས། ཁྱེད་རང་གིས་མི་གཅིག་བསད་རྗེས་ང་ཚོས་ཁྱེད་རང་དཀའ་ངལ་ཆེན་པོ་ལས་སྐྱོབ་པ་དང་། དེ་ནས་ཁྱེད་རང་མད་ཡན་གྱི་མི་རྣམས་ཀྱི་ཁྲོད་དུ་ལོ་འགའ་ཤས་བསྡད་རྗེས་ཁྱེད་རང་མོ་ཤེ་དུས་ཚོད་གཏན་འཁེལ་བྱས་པར་སླེབས་ཡོད།
۞ وَحَرَّمْنَا عَلَيْهِ الْمَرَاضِعَ مِنْ قَبْلُ فَقَالَتْ هَلْ اَدُلُّكُمْ عَلٰٓى اَهْلِ بَيْتٍ يَّكْفُلُوْنَهٗ لَكُمْ وَهُمْ لَهٗ نٰصِحُوْنَ
wa ḥarramnā ‘alaihil-marāḍi‘a min qablu faqālat hal adullukum ‘alā ahli baitiy yakfulūnahū lakum wa hum lahū nāṣiḥūn(a).
ང་ཚོས་ཁོང་ལ་(མོ་ཤེ་)དེའི་སྔོན་ལ་ཨ་མའི་ནུ་མ་འཐུང་འདོད་ཡོད་པའི་བུད་མེད་ཚོར་ནུ་མ་འཐུང་བར་བཀག་འགོག་བྱས། དེ་ནས་ཁོང་གིས་(མོ་སཱེས་ཀྱི་སྤུན་མཆེད་) "ངས་ཁྱེད་ལ་ཁྱེད་ཀྱི་ཆེད་དུ་ཁོང་ལ་ལྟ་རྟོག་བྱེད་མཁན་དང་ཁོང་ཚོས་ཁོང་ལ་བཟང་པོ་བྱེད་ཐུབ་པའི་ཁྱིམ་ཚང་ཞིག་སྟོན་དགོས་སམ།"
فَرَدَدْنٰهُ اِلٰٓى اُمِّهٖ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ وَلِتَعْلَمَ اَنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ ࣖ
faradadnāhu ilā ummihī kai taqarra ‘ainuhā wa lā taḥzana wa lita‘lama anna wa‘dallāhi ḥaqquw wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).
དེར་བརྟེན་ང་ཚོས་ཁོ་(མོ་སེ་)ཁོའི་ཨ་མ་ལ་ཕྱིར་ལོག་བྱས་པ་དེས་ཁོ་མོའི་སེམས་དགའ་པོ་དང་སེམས་སྡུག་མེད་པར་ཁོ་མོས་ཨ་ལཱ་ཧའི་ཁས་ལེན་དེ་བདེན་པ་ཡིན་པ་ཤེས་པར་བྱས། འོན་ཀྱང་ཁོང་ཚོ་མང་ཆེ་བས་ཤེས་ཀྱི་མེད།