فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
அப்படியே அவர்கள் இருவரும் போய்க்கொண்டிருந்தார்கள்; ஒரு நாட்டு மக்களிடம் வந்தபோது, அவர்கள் இருவரும் தங்களுக்கு விருந்தளிக்குமாறு கேட்டார்கள், ஆனால் அந்த நாட்டு மக்கள் அவர்களுக்கு விருந்தளிக்க விரும்பவில்லை. பின்பு, அவர்கள் இருவரும் (அந்த நாட்டில்) இடிந்து விழும் நிலையில் இருந்த வீடுகளின் சுவர்களைக் கண்டார்கள்; பின்பு அவர் (மோசே) அவற்றை நிமிர்த்தினார். அவர் (மோசே) சொன்னார், "நீங்கள் விரும்பினால், அதற்காகப் பரிசு கேட்கலாம்."
وَاَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلٰمَيْنِ يَتِيْمَيْنِ فِى الْمَدِيْنَةِ وَكَانَ تَحْتَهٗ كَنْزٌ لَّهُمَا وَكَانَ اَبُوْهُمَا صَالِحًا ۚفَاَرَادَ رَبُّكَ اَنْ يَّبْلُغَآ اَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَۚ وَمَا فَعَلْتُهٗ عَنْ اَمْرِيْۗ ذٰلِكَ تَأْوِيْلُ مَا لَمْ تَسْطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًاۗ ࣖ
wa ammal-jidāru fa kāna ligulāmaini yatīmaini fil-madīnati wa kāna taḥtahū kanzul lahumā wa kāna abūhumā ṣāliḥā(n), fa arāda rabbuka ay yablugā asyuddahumā wa yastakhrijā kanzahumā raḥmatam mir rabbik(a), wa mā fa‘altuhū ‘an amrī, żālika ta'wīlu mā lam tasṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).
மேலும் அந்தச் சுவரைப் பொறுத்தவரை, அது நகரத்தில் இருந்த இரண்டு அனாதைச் சிறுவர்களுக்குச் சொந்தமானது. அதன் அடியில் அவர்களுக்குச் சொந்தமான ஒரு புதையல் இருந்தது. அவர்களுடைய தந்தை ஒரு நல்ல மனிதராக இருந்தார். எனவே, அவர்கள் பருவ வயதை அடைந்து, உங்கள் இறைவனின் கருணையாகத் தங்கள் புதையலை வெளியே எடுக்க வேண்டும் என்று உங்கள் இறைவன் நாடினான். நான் அதை என் விருப்பப்படி செய்யவில்லை. நீங்கள் பொறுமையிழந்து செய்த செயல்களுக்கு இதுவே சான்றாகும்.”