فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
അങ്ങനെ അവർ രണ്ടുപേരും മുന്നോട്ട് പോയി; അങ്ങനെ അവർ രണ്ടുപേരും ഒരു നാട്ടിലെ ആളുകളുടെ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ, അവർ രണ്ടുപേരും ആ നാട്ടുകാരിൽ നിന്ന് സത്കാരം ആവശ്യപ്പെട്ടു, എന്നാൽ ആ നാട്ടിലെ ആളുകൾക്ക് അവരെ സത്കരിക്കാൻ താൽപ്പര്യമില്ലായിരുന്നു. അപ്പോൾ (ആ നാട്ടിലെ) വീടുകളുടെ മതിലുകൾ ഇടിഞ്ഞുവീഴാറായതായി അവർ കണ്ടെത്തി , എന്നിട്ട് അദ്ദേഹം അവ നേരെയാക്കി. അദ്ദേഹം (മൂസാ) പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾക്ക് വേണമെങ്കിൽ, അതിന് പ്രതിഫലം ചോദിക്കാം."
وَاَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلٰمَيْنِ يَتِيْمَيْنِ فِى الْمَدِيْنَةِ وَكَانَ تَحْتَهٗ كَنْزٌ لَّهُمَا وَكَانَ اَبُوْهُمَا صَالِحًا ۚفَاَرَادَ رَبُّكَ اَنْ يَّبْلُغَآ اَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَۚ وَمَا فَعَلْتُهٗ عَنْ اَمْرِيْۗ ذٰلِكَ تَأْوِيْلُ مَا لَمْ تَسْطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًاۗ ࣖ
wa ammal-jidāru fa kāna ligulāmaini yatīmaini fil-madīnati wa kāna taḥtahū kanzul lahumā wa kāna abūhumā ṣāliḥā(n), fa arāda rabbuka ay yablugā asyuddahumā wa yastakhrijā kanzahumā raḥmatam mir rabbik(a), wa mā fa‘altuhū ‘an amrī, żālika ta'wīlu mā lam tasṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).
ആ മതിലാണെങ്കിലോ, അത് ആ പട്ടണത്തിലെ രണ്ട് അനാഥ ബാലൻമാരുടെതായിരുന്നു. അതിനടിയിൽ അവർക്കുള്ള ഒരു നിധിയുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ പിതാവ് ഒരു സദ്‌വൃത്തനായിരുന്നു. അതിനാൽ അവർ പ്രായപൂർത്തി പ്രാപിക്കണമെന്നും അവരുടെ നിധി പുറത്തെടുക്കണമെന്നും നിങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവ് ഉദ്ദേശിച്ചു, നിങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവിന്റെ കാരുണ്യം എന്ന നിലയിൽ. ഞാൻ അത് എന്റെ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം ചെയ്തതല്ല. നിങ്ങൾ അക്ഷമരായി പ്രവർത്തിച്ചതിന്റെ തെളിവാണിത്.