فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
ដូច្នេះ អ្នកទាំងពីរបានបន្តដំណើរទៅមុខទៀត ដូច្នេះហើយ នៅពេលដែលអ្នកទាំងពីរបានមកដល់ប្រជាជននៃប្រទេសមួយ ពួកគេទាំងពីរបានសុំឱ្យប្រជាជនកម្សាន្ត ប៉ុន្តែពួកគេ (ប្រជាជននៃប្រទេសនោះ) មិនចង់កម្សាន្តពួកគេទេ បន្ទាប់មកពួកគេទាំងពីរបានរកឃើញជញ្ជាំងផ្ទះដែលស្ទើរតែដួលរលំ (នៅក្នុង ប្រទេសនោះ) បន្ទាប់មកគាត់បានតម្រង់វាឡើង។ គាត់ (មូសា) បាននិយាយថា "ប្រសិនបើអ្នកចង់បាន អ្នកអាចសុំរង្វាន់សម្រាប់វា"។
وَاَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلٰمَيْنِ يَتِيْمَيْنِ فِى الْمَدِيْنَةِ وَكَانَ تَحْتَهٗ كَنْزٌ لَّهُمَا وَكَانَ اَبُوْهُمَا صَالِحًا ۚفَاَرَادَ رَبُّكَ اَنْ يَّبْلُغَآ اَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَۚ وَمَا فَعَلْتُهٗ عَنْ اَمْرِيْۗ ذٰلِكَ تَأْوِيْلُ مَا لَمْ تَسْطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًاۗ ࣖ
wa ammal-jidāru fa kāna ligulāmaini yatīmaini fil-madīnati wa kāna taḥtahū kanzul lahumā wa kāna abūhumā ṣāliḥā(n), fa arāda rabbuka ay yablugā asyuddahumā wa yastakhrijā kanzahumā raḥmatam mir rabbik(a), wa mā fa‘altuhū ‘an amrī, żālika ta'wīlu mā lam tasṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).
ហើយចំពោះកំពែងវិញ វាជារបស់ក្មេងប្រុសកំព្រាពីរនាក់នៅក្នុងទីក្រុង ហើយនៅខាងក្រោមវាមានកំណប់ទ្រព្យមួយរបស់ពួកគេ ហើយឪពុករបស់ពួកគេជាមនុស្សល្អម្នាក់។ ដូច្នេះ ម្ចាស់របស់អ្នកមានបំណងប្រាថ្នាឱ្យពួកគេឈានដល់វ័យពេញវ័យ ហើយឱ្យពួកគេយកកំណប់ទ្រព្យរបស់ពួកគេចេញជាសេចក្ដីមេត្តាករុណាពីម្ចាស់របស់អ្នក។ ខ្ញុំមិនបានធ្វើវាដោយចិត្តខ្ញុំទេ។ នោះជាភស្តុតាងនៃទង្វើដែលអ្នកអន្ទះសារ។