فَانْطَلَقَاۗ حَتّٰٓى اِذَا رَكِبَا فِى السَّفِيْنَةِ خَرَقَهَاۗ قَالَ اَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ اَهْلَهَاۚ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا اِمْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā rakibā fis-safīnati khara ahā, qāla akharaqtahā litugriqa ahlahā, laqad ji'ta syai'an imrā(n).
Шулай итеп, улар икеһе лә атланы, тик икеһе лә кәмәгә ултырғас, ул унда соҡор яһаны. Ул (Муса): «Ниңә һеҙ кәмәгә тишек эшләнегеҙ, пассажирҙарҙы батырырға?» Ысынлап та, һин ҙур хата яһаның.
اَمَّا السَّفِيْنَةُ فَكَانَتْ لِمَسٰكِيْنَ يَعْمَلُوْنَ فِى الْبَحْرِ فَاَرَدْتُّ اَنْ اَعِيْبَهَاۗ وَكَانَ وَرَاۤءَهُمْ مَّلِكٌ يَّأْخُذُ كُلَّ سَفِيْنَةٍ غَصْبًا
ammas-safīnatu fa kānat limasākīna ya‘malūna fil-baḥri fa arattu an a‘ībahā, wa kāna warā'ahum malikuy ya'khużu kulla safīnatin gaṣbā(n).
Кәмәгә килгәндә, ул диңгеҙҙә эшләгән ярлыларҙыҡы ине; Мин уны юҡ итергә ниәтләнем, сөнки уларҙан алда һәр кәмәне баҫып алырлыҡ батша бар ине.