فَلَمَّا بَلَغَا مَجْمَعَ بَيْنِهِمَا نَسِيَا حُوْتَهُمَا فَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ سَرَبًا
falammā balagā majma‘a bainihimā nasiyā ḥūtahumā fattakhaża sabīlahū fil-baḥri sarabā(n).
Wéi si also um Treffen vun den zwou Mierer ukomm sinn, hunn si de Fësch vergiess, an hien ass gesprongen an huet sech an d'Mier gemaach.
قَالَ اَرَاَيْتَ اِذْ اَوَيْنَآ اِلَى الصَّخْرَةِ فَاِنِّيْ نَسِيْتُ الْحُوْتَۖ وَمَآ اَنْسٰىنِيْهُ اِلَّا الشَّيْطٰنُ اَنْ اَذْكُرَهٗۚ وَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ عَجَبًا
qāla ara'aita iż awainā ilaṣ-ṣakhrati fa innī nasītul-ḥūt(a), wa mā ansānīhu illasy-syaiṭanu an ażkurah(ū), wattakhaża sabīlahū fil-baḥri ‘ajabā(n).
Hie (säi Knecht) huet geäntwert: "Wësst Dir, datt wéi mir um Fiels Ënnerdaach gesicht hunn, ech vergiess hunn (dir dovun ze erzielen) de Fësch an näischt huet mech vergiesse gelooss, mech drun z'erënneren, ausser dem Satan, an (de Fësch) ass op eng ganz komesch Manéier an d'Mier gaangen."