وَلَمَّا وَرَدَ مَاۤءَ مَدْيَنَ وَجَدَ عَلَيْهِ اُمَّةً مِّنَ النَّاسِ يَسْقُوْنَ ەۖ وَوَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمُ امْرَاَتَيْنِ تَذُوْدٰنِۚ قَالَ مَا خَطْبُكُمَا ۗقَالَتَا لَا نَسْقِيْ حَتّٰى يُصْدِرَ الرِّعَاۤءُ وَاَبُوْنَا شَيْخٌ كَبِيْرٌ
wa lammā warada mā'a madyana wajada ‘alaihi ummatam minan-nāsi yasqūn(a), wa wajada min dūnihimumra'ataini tażūdān(i), qāla mā khaṭbukumā, qālatā lā nasqī ḥattā yuṣdirar-ri‘ā'u wa abūnā syaikhun kabīr(un).
Мәҙйәндең һыу сығанағына килеп еткәс, унда (малдарына) һыу биргән бер төркөм кешеләрҙе тап итте, ә халыҡ артында (малдарын) тотоп торған ике ҡатынды тап итте. Ул (Муса): «Һин нимәне әйтергә теләйһең?» Ике (ҡатын) яуап бирҙе: «Көтөүселәр өйгә ебәрмәйенсә, беҙ (малыбыҙға) һыу бирә алмайбыҙ, ә атайыбыҙ ҡарт».
فَسَقٰى لَهُمَا ثُمَّ تَوَلّٰىٓ اِلَى الظِّلِّ فَقَالَ رَبِّ اِنِّيْ لِمَآ اَنْزَلْتَ اِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيْرٌ
fasaqā lahumā ṡumma tawallā ilaẓ-ẓilli faqāla rabbi innī limā anzalta ilayya min khairin faqīr(un).
Шулай итеп, ул (Муса) ике ҡатынға (малға) һыу бирҙе, һуңынан күләгәләге урынға ҡайтып, доға ҡылды: «Эй, Раббым, ысынлап та, миңә Һин миңә ебәргән яҡшы нәмә (ризыҡ) кәрәк».
فَجَاۤءَتْهُ اِحْدٰىهُمَا تَمْشِيْ عَلَى اسْتِحْيَاۤءٍ ۖقَالَتْ اِنَّ اَبِيْ يَدْعُوْكَ لِيَجْزِيَكَ اَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَاۗ فَلَمَّا جَاۤءَهٗ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَۙ قَالَ لَا تَخَفْۗ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
fajā'athu iḥdāhumā tamsyī ‘alastiḥyā'(in), qālat inna abī yad‘ūka liyajziyaka ajra mā saqaita lanā, falammā jā'ahū wa qaṣṣa ‘alaihil-qaṣaṣ(a), qāla lā takhaf, najauta minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
Шул саҡта Муса янына оялып атлаған ике ҡатындың береһе килеп: «Ысынлап та, атайым һине беҙҙең (малдарға) һыу биргән изгелегең өсөн нимәлер бирергә саҡыра», — тине. Муса атаһы янына килгәс, ул уға был хикәйәне (үҙе тураһында) һөйләгәс, ул: «Ҡурҡма, һин залим халыҡтан ҡотолдоң», — тигән.
قَالَتْ اِحْدٰىهُمَا يٰٓاَبَتِ اسْتَأْجِرْهُ ۖاِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتَأْجَرْتَ الْقَوِيُّ الْاَمِيْنُ
qālat iḥdāhumā yā abatista'jirh(u), inna khaira manista'jartal-qawiyyul-amīn(u).
Ҡатын-ҡыҙҙарҙан береһе: «Эй, атайым, уны эшсе ит, ысынлап та, һин эшсе итеп ҡабул итә алырлыҡ иң яҡшы кеше – көслө һәм ышаныслы кеше», — тигән.
قَالَ اِنِّيْٓ اُرِيْدُ اَنْ اُنْكِحَكَ اِحْدَى ابْنَتَيَّ هٰتَيْنِ عَلٰٓى اَنْ تَأْجُرَنِيْ ثَمٰنِيَ حِجَجٍۚ فَاِنْ اَتْمَمْتَ عَشْرًا فَمِنْ عِنْدِكَۚ وَمَآ اُرِيْدُ اَنْ اَشُقَّ عَلَيْكَۗ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ
qāla innī urīdu an unkiḥaka iḥdabnatayya hātaini ‘alā an ta'juranī ṡamāniya ḥijaj(in), fa'in atmamta ‘asyran famin ‘indik(a), wa mā urīdu an asyuqqa ‘alaik(a), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣāliḥīn(a).
Ул (шәйех Мәҙйән): "Ысынлап та, мин һине ике ҡыҙымдың береһенә кейәүгә бирергә ниәтләйем, һигеҙ йыл миңә хеҙмәт итеү шарты менән. Әгәр ун йыл үтһәң, был һинең яҡтан рәхмәт булыр, һәм мин һиңә йөк һалырға уйламайым. Алла бирһә, һин мине яҡшылар араһында табырһың", - тигән.