وَلَمَّا وَرَدَ مَاۤءَ مَدْيَنَ وَجَدَ عَلَيْهِ اُمَّةً مِّنَ النَّاسِ يَسْقُوْنَ ەۖ وَوَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمُ امْرَاَتَيْنِ تَذُوْدٰنِۚ قَالَ مَا خَطْبُكُمَا ۗقَالَتَا لَا نَسْقِيْ حَتّٰى يُصْدِرَ الرِّعَاۤءُ وَاَبُوْنَا شَيْخٌ كَبِيْرٌ
wa lammā warada mā'a madyana wajada ‘alaihi ummatam minan-nāsi yasqūn(a), wa wajada min dūnihimumra'ataini tażūdān(i), qāla mā khaṭbukumā, qālatā lā nasqī ḥattā yuṣdirar-ri‘ā'u wa abūnā syaikhun kabīr(un).
او کله چې هغه د مدین چینې ته راغی، هلته یې د خلکو یوه ډله وموندله چې (خپل څاروي) یې اوبه کولې، او د دوی تر شا یې دوه ښځې وموندلې چې (خپل څاروي) یې نیولي وو. هغه (موسی) وویل: "ستاسو مطلب څه دی (د دې کولو څخه؟" دوی وویل: "موږ (خپل څاروي) تر هغه وخته پورې اوبه نشو ورکولی تر څو چې شپانه (خپل څاروي) بیرته نه وي راغلي، او زموږ پلار یو سپین ږیری سړی دی."
فَسَقٰى لَهُمَا ثُمَّ تَوَلّٰىٓ اِلَى الظِّلِّ فَقَالَ رَبِّ اِنِّيْ لِمَآ اَنْزَلْتَ اِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيْرٌ
fasaqā lahumā ṡumma tawallā ilaẓ-ẓilli faqāla rabbi innī limā anzalta ilayya min khairin faqīr(un).
نو هغه (موسی علیه السلام) دواړو ښځو (غواګانو) ته اوبه ورکړې، بیا یوې سیوري ځای ته راستون شو او دعا یې وکړه، "ای زما ربه، په حقیقت کې زه هغه ښه (خواړه) ته اړتیا لرم چې تا ما ته نازل کړی دی."
فَجَاۤءَتْهُ اِحْدٰىهُمَا تَمْشِيْ عَلَى اسْتِحْيَاۤءٍ ۖقَالَتْ اِنَّ اَبِيْ يَدْعُوْكَ لِيَجْزِيَكَ اَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَاۗ فَلَمَّا جَاۤءَهٗ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَۙ قَالَ لَا تَخَفْۗ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
fajā'athu iḥdāhumā tamsyī ‘alastiḥyā'(in), qālat inna abī yad‘ūka liyajziyaka ajra mā saqaita lanā, falammā jā'ahū wa qaṣṣa ‘alaihil-qaṣaṣ(a), qāla lā takhaf, najauta minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
بیا د دواړو ښځو څخه یوه چې په شرم سره روانه وه موسی ته راغله، هغې وویل: "په حقیقت کې، زما پلار تاسو ته بلنه درکوي چې زموږ (غواګانو) ته د اوبو ورکولو په بدل کې یو څه ورکړئ." کله چې (موسی) خپل پلار ته راغی او هغه ته یې (د ځان په اړه) کیسه وکړه، هغه وویل: "مه ویره کوه! ته د ظالمانو څخه ژغورل شوی یې."
قَالَتْ اِحْدٰىهُمَا يٰٓاَبَتِ اسْتَأْجِرْهُ ۖاِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتَأْجَرْتَ الْقَوِيُّ الْاَمِيْنُ
qālat iḥdāhumā yā abatista'jirh(u), inna khaira manista'jartal-qawiyyul-amīn(u).
او له دواړو (ښځو) څخه یوې وویل: "ای زما پلاره! هغه (زموږ لپاره) کار کوونکی وګرځوه، په حقیقت کې غوره کس چې ته یې (زموږ لپاره) کار کوې هغه هغه دی چې قوي او امانتدار وي."
قَالَ اِنِّيْٓ اُرِيْدُ اَنْ اُنْكِحَكَ اِحْدَى ابْنَتَيَّ هٰتَيْنِ عَلٰٓى اَنْ تَأْجُرَنِيْ ثَمٰنِيَ حِجَجٍۚ فَاِنْ اَتْمَمْتَ عَشْرًا فَمِنْ عِنْدِكَۚ وَمَآ اُرِيْدُ اَنْ اَشُقَّ عَلَيْكَۗ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ
qāla innī urīdu an unkiḥaka iḥdabnatayya hātaini ‘alā an ta'juranī ṡamāniya ḥijaj(in), fa'in atmamta ‘asyran famin ‘indik(a), wa mā urīdu an asyuqqa ‘alaik(a), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣāliḥīn(a).
هغه (شیخ مدیان) وویل: "په حقیقت کې، زه اراده لرم چې تا له خپلو دوو لوڼو څخه یوې ته واده کړم، په دې شرط چې ته زما لپاره اته کاله کار وکړې او که لس کاله پوره کړې نو دا ستا له خوا (مهرباني) ده، او زه نه غواړم چې تا بار کړم. ان شاء الله، ته به ما یو ښه سړی ومومې."