وَقَالَ لِفِتْيٰنِهِ اجْعَلُوْا بِضَاعَتَهُمْ فِيْ رِحَالِهِمْ لَعَلَّهُمْ يَعْرِفُوْنَهَآ اِذَا انْقَلَبُوْٓا اِلٰٓى اَهْلِهِمْ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ
wa qāla lifityānihij‘alū biḍā‘atahum fī riḥālihim la‘allahum ya‘rifūnahā iżanqalabū ilā ahlihim la‘allahum yarji‘ūn(a).
மேலும் அவர் (யூசுஃப்) தம் அடியார்களிடம், "அவர்கள் தங்கள் குடும்பத்தினரிடம் திரும்பிச் செல்லும்போது, நம்பிக்கையுடன் மீண்டும் வருவார்கள் என்பதை அவர்கள் அறிந்துகொள்ளும் வகையில், அவர்களுடைய (பரிமாற்ற) பொருட்களை அவர்களுடைய சாக்குகளில் போடுங்கள்" என்று கூறினார்.
فَلَمَّا رَجَعُوْٓا اِلٰٓى اَبِيْهِمْ قَالُوْا يٰٓاَبَانَا مُنِعَ مِنَّا الْكَيْلُ فَاَرْسِلْ مَعَنَآ اَخَانَا نَكْتَلْ وَاِنَّا لَهٗ لَحٰفِظُوْنَ
falammā raja‘ū ilā abīhim qālū yā abānā muni‘a minnal-kailu fa arsil ma‘anā akhānā naktal wa innā lahū laḥāfiẓūn(a).
ஆகவே, அவர்கள் தங்கள் தகப்பனாகிய யாக்கோபிடம் திரும்பி வந்தபோது, “எங்கள் தகப்பனே! நாங்கள் எங்கள் சகோதரனை எங்களுடன் அழைத்துச் சென்றாலன்றி, எங்களுக்கு இனி தானியம் கிடைக்காது. எனவே, எங்கள் சகோதரனை எங்களுடன் அனுப்புவாயாக, அப்போது நாங்கள் தானியம் பெறுவோம்; நாங்கள் நிச்சயமாக அவனைக் காப்போம்” என்றார்கள்.
وَلَمَّا فَتَحُوْا مَتَاعَهُمْ وَجَدُوْا بِضَاعَتَهُمْ رُدَّتْ اِلَيْهِمْۗ قَالُوْا يٰٓاَبَانَا مَا نَبْغِيْۗ هٰذِهٖ بِضَاعَتُنَا رُدَّتْ اِلَيْنَا وَنَمِيْرُ اَهْلَنَا وَنَحْفَظُ اَخَانَا وَنَزْدَادُ كَيْلَ بَعِيْرٍۗ ذٰلِكَ كَيْلٌ يَّسِيْرٌ
wa lammā fataḥū matā‘ahum wajadū biḍā‘atahum ruddat ilaihim, qālū yā abānā mā nabgī, hāżihī biḍā‘atunā ruddat ilainā wa namīru ahlanā wa naḥfaẓu akhānā wa nazdādu kaila ba‘īr(in), żālika kailuy yasīr(un).
அவர்கள் தங்கள் பொருட்களைத் திறந்தபோது, தாங்கள் வாங்கிய பொருட்கள் தங்களுக்குத் திரும்பக் கொடுக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்டார்கள். அவர்கள், “எங்கள் தந்தையே! எங்களுக்கு இன்னும் என்ன வேண்டும்? எங்கள் பொருட்கள் எங்களுக்குத் திரும்பக் கிடைத்துவிட்டன. இனி நாங்கள் எங்கள் குடும்பங்களுக்கு உணவளிக்க முடியும், எங்கள் உறவினர்களைக் கவனித்துக்கொள்ள முடியும், மேலும் ஒட்டகத்தின் சுமை அளவுக்குக் கூடுதல் தானியமும் எங்களுக்குக் கிடைக்கும். இது (எகிப்தின் அரசனுக்கு) ஒரு சுலபமான காரியம்” என்றார்கள்.
وَلَمَّا دَخَلُوْا عَلٰى يُوْسُفَ اٰوٰٓى اِلَيْهِ اَخَاهُ قَالَ اِنِّيْٓ اَنَا۠ اَخُوْكَ فَلَا تَبْتَىِٕسْ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ
wa lammā dakhalū ‘alā yūsufa āwā ilaihi akhāhu qāla innī akhūka falā tabta'is bimā kānū ya‘malūn(a).
அவர்கள் யூசுஃப் இருந்த இடத்திற்குள் நுழைந்தபோது, அவர் தன் சகோதரனை (புன்யாமினை) அவனது இடத்தில் அமர வைத்து, "நிச்சயமாக நான் உங்கள் சகோதரன்தான்; அவர்கள் செய்ததைக் குறித்து நீங்கள் வருந்த வேண்டாம்" என்று கூறினார்.
فَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهَازِهِمْ جَعَلَ السِّقَايَةَ فِيْ رَحْلِ اَخِيْهِ ثُمَّ اَذَّنَ مُؤَذِّنٌ اَيَّتُهَا الْعِيْرُ اِنَّكُمْ لَسٰرِقُوْنَ
falammā jahhazahum bijahāzihim ja‘las-siqāyata fī raḥli akhīhi ṡumma ażżana mu'ażżinun ayyatuhal-‘īru innakum lasāriqūn(a).
அவர்களுக்கு உணவு தயாரிக்கப்பட்டதும், அவன் (யூசுஃப்) அந்தக் கோப்பையைத் தன் சகோதரனின் சாக்கில் வைத்தான். அப்போது யாரோ ஒருவர், "ஓ வணிகக் கூட்டமே! நிச்சயமாக நீங்கள் திருடர்கள்" என்று கத்தினார்.
قَالُوْا نَفْقِدُ صُوَاعَ الْمَلِكِ وَلِمَنْ جَاۤءَ بِهٖ حِمْلُ بَعِيْرٍ وَّاَنَا۠ بِهٖ زَعِيْمٌ
qālū nafqidu ṣuwā‘al-maliki wa liman jā'a bihī ḥimlu ba‘īriw wa ana bihī za‘īm(un).
அவர்கள், "நாங்கள் ராஜாவின் கோப்பையைத் தொலைத்துவிட்டோம். அதைத் திருப்பிக் கொடுப்பவருக்கு, ஒட்டகத்தின் சுமைக்குச் சமமான உணவுப் பொருட்கள் கிடைக்கும். அதற்கு நான் உத்தரவாதம் அளிக்கிறேன்," என்று பதிலளித்தார்கள்.
قَالُوْا فَمَا جَزَاۤؤُهٗٓ اِنْ كُنْتُمْ كٰذِبِيْنَ
qālū famā jazā'uhū in kuntum kāżibīn(a).
அவர்கள், “ஆனால் பொய் சொன்னால் என்ன தண்டனை?” என்றார்கள்.
قَالُوْا جَزَاۤؤُهٗ مَنْ وُّجِدَ فِيْ رَحْلِهٖ فَهُوَ جَزَاۤؤُهٗ ۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الظّٰلِمِيْنَ
qālū jazā'uhū maw wujida fī raḥlihī fa huwa jazā'uh(ū), każālika najziẓ-ẓālimīn(a).
அவர்கள் பதிலளித்தார்கள், "தன் சாக்கில் தொலைந்த பொருளைக் கண்டுபிடிப்பவனுக்கே தண்டனை; அதனால் அவனே தன் தண்டனையைப் பெறுவான். இவ்வாறு நாங்கள் தவறு செய்பவர்களைத் தண்டிக்கிறோம்."
فَبَدَاَ بِاَوْعِيَتِهِمْ قَبْلَ وِعَاۤءِ اَخِيْهِ ثُمَّ اسْتَخْرَجَهَا مِنْ وِّعَاۤءِ اَخِيْهِۗ كَذٰلِكَ كِدْنَا لِيُوْسُفَۗ مَا كَانَ لِيَأْخُذَ اَخَاهُ فِيْ دِيْنِ الْمَلِكِ اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۗنَرْفَعُ دَرَجٰتٍ مَّنْ نَّشَاۤءُۗ وَفَوْقَ كُلِّ ذِيْ عِلْمٍ عَلِيْمٌ
fa bada'a bi'au‘iyatihim qabla wi‘ā'i akhīhi ṡummastakhrajahā miw wi‘ā'i akhīh(i), każālika kidnā liyūsuf(a), mā kāna liya'khuża akhāhu fī dīnil-maliki illā ay yasyā'allāh(u), narfa‘u darajātim man nasyā'(u), wa fauqa kulli żī ‘ilmin ‘alīm(un).
எனவே அவன் தன் சகோதரனின் சாக்குப்பைக்கு முன்பாக அவர்களுடைய சாக்குப்பைகளைச் சோதிக்கத் தொடங்கினான்; பின்னர் அவன் தன் சகோதரனின் சாக்குப்பையிலிருந்து மன்னனின் கோப்பையை வெளியே எடுத்தான். இவ்வாறு யூசுப்பிற்கு நாம் ஏற்பாடு செய்தோம். அல்லாஹ் நாடியாலன்றி, மன்னனின் சட்டப்படி அவனால் தன் சகோதரனைத் தண்டிக்க முடியவில்லை. நாம் நாடியவர்களைப் பதவியில் உயர்த்துகிறோம்; மேலும், ஒவ்வொரு அறிவாளிக்கும் மேலாக, அவரைவிட அதிகம் அறிந்த ஒருவர் இருக்கிறார்.
۞ قَالُوْٓا اِنْ يَّسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ اَخٌ لَّهٗ مِنْ قَبْلُۚ فَاَسَرَّهَا يُوْسُفُ فِيْ نَفْسِهٖ وَلَمْ يُبْدِهَا لَهُمْۚ قَالَ اَنْتُمْ شَرٌّ مَّكَانًا ۚوَاللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا تَصِفُوْنَ
qālū iy yasriq faqad saraqa akhul lahū min qabl(u), fa asarrahā yūsufu fī nafsihī wa lam yubdihā lahum, qāla antum syarrum makānā(n), wallāhu a‘lamu bimā taṣifūn(a).
அவர்கள், "அவன் திருடினால், நிச்சயமாக அதற்கு முன்பும் அவனுடைய சகோதரனும் திருடியிருப்பான்" என்றார்கள். எனவே யூசுஃப் தன் மனத்தில் (சலிப்பை) மறைத்துக்கொண்டு, அதை அவர்களிடம் காட்டிக்கொள்ளவில்லை. அவர் (தன் மனத்தில்), "உண்மையில் உங்கள் நிலைமை இதைவிட மோசமானது. நீங்கள் விளக்குவதை அல்லாஹ்வே நன்கறிவான்" என்று எண்ணிக்கொண்டார்.
قَالَ مَعَاذَ اللّٰهِ اَنْ نَّأْخُذَ اِلَّا مَنْ وَّجَدْنَا مَتَاعَنَا عِنْدَهٗٓ ۙاِنَّآ اِذًا لَّظٰلِمُوْنَ ࣖ
qāla ma‘āżallāhi an na'khuża illā maw wajadnā matā‘anā ‘indah(ū), innā iżal laẓālimūn(a).
அவர் (யூசுஃப்) கூறினார், "எங்கள் உடைமைகளை யாரிடம் கண்டோமோ, அவரைத் தவிர வேறு யாரையும் தடுத்து வைப்பதிலிருந்து அல்லாஹ்விடம் நான் பாதுகாப்பு கேட்கிறேன். அவ்வாறு செய்தால், நாங்கள் அநியாயம் செய்பவர்களாவோம்."
فَلَمَّا اسْتَيْـَٔسُوْا مِنْهُ خَلَصُوْا نَجِيًّاۗ قَالَ كَبِيْرُهُمْ اَلَمْ تَعْلَمُوْٓا اَنَّ اَبَاكُمْ قَدْ اَخَذَ عَلَيْكُمْ مَّوْثِقًا مِّنَ اللّٰهِ وَمِنْ قَبْلُ مَا فَرَّطْتُّمْ فِيْ يُوْسُفَ فَلَنْ اَبْرَحَ الْاَرْضَ حَتّٰى يَأْذَنَ لِيْٓ اَبِيْٓ اَوْ يَحْكُمَ اللّٰهُ لِيْۚ وَهُوَ خَيْرُ الْحٰكِمِيْنَ
falammastai'asū minhu khalaṣū najiyyā(n), qāla kabīruhum alam ta‘lamū anna abākum qad akhaża ‘alaikum mauṡiqam minallāhi wa min qablu mā farrattum fī yūsufa falan abraḥal-arḍa ḥattā ya'żana lī abī au yaḥkumallāhu lī, wa huwa khairul-ḥākimīn(a).
ஆகவே, அவர்கள் (யூசுஃபின் முடிவின் மீது) நம்பிக்கையிழந்தபோது, தங்களுக்குள் கிசுகிசுத்துக்கொண்டு தனிமையில் உரையாடத் தொடங்கினார்கள். அவர்களில் மூத்தவர் கூறினார், "உங்கள் தந்தை அல்லாஹ்வின் பெயரால் உங்களிடம் ஒரு உடன்படிக்கை செய்துகொண்டார் என்பதும், அதற்கு முன்பாக நீங்கள் யூசுஃபைப் புறக்கணித்தீர்கள் என்பதும் உங்களுக்குத் தெரியாதா? எனவே, என் தந்தை எனக்கு (திரும்பிச் செல்ல) அனுமதி அளிக்கும் வரை, அல்லது அல்லாஹ் எனக்காகத் தீர்மானிக்கும் வரை, நான் இந்த நாட்டை (எகிப்தை) விட்டுச் செல்ல மாட்டேன். அவனே நீதிபதிகளிலேயே சிறந்தவன்."
اِرْجِعُوْٓا اِلٰٓى اَبِيْكُمْ فَقُوْلُوْا يٰٓاَبَانَآ اِنَّ ابْنَكَ سَرَقَۚ وَمَا شَهِدْنَآ اِلَّا بِمَا عَلِمْنَا وَمَا كُنَّا لِلْغَيْبِ حٰفِظِيْنَ
irji‘ū ilā abīkum fa qūlū yā abānā innabnaka saraq(a), wa mā syahidnā illā bimā ‘alimnā wa mā kunnā lil-gaibi ḥāfiẓīn(a).
உங்கள் தந்தையிடம் திரும்பிச் சென்று, "எங்கள் தந்தையே! நிச்சயமாக, உங்கள் மகன் திருடிவிட்டான். எங்களுக்குத் தெரிந்ததை மட்டுமே நாங்கள் பார்த்தோம்; இதன் பின்னணியில் என்ன இருக்கிறது என்று எங்களுக்குத் தெரியாது" என்று சொல்லுங்கள்.
وَسْـَٔلِ الْقَرْيَةَ الَّتِيْ كُنَّا فِيْهَا وَالْعِيْرَ الَّتِيْٓ اَقْبَلْنَا فِيْهَاۗ وَاِنَّا لَصٰدِقُوْنَ
was'alil-qaryatal-latī kunnā fīhā wal-‘īral-latī aqbalnā fīhā, wa innā laṣādiqūn(a).
மேலும், நாம் இருக்கும் நிலத்தின் குடிமக்களிடமும், நம்முடன் வந்த வணிகக் குழுவினரிடமும் கேளுங்கள். நாம்தான் சரியான நபர்கள்.”