فَلَمَّا رَجَعُوْٓا اِلٰٓى اَبِيْهِمْ قَالُوْا يٰٓاَبَانَا مُنِعَ مِنَّا الْكَيْلُ فَاَرْسِلْ مَعَنَآ اَخَانَا نَكْتَلْ وَاِنَّا لَهٗ لَحٰفِظُوْنَ
falammā raja‘ū ilā abīhim qālū yā abānā muni‘a minnal-kailu fa arsil ma‘anā akhānā naktal wa innā lahū laḥāfiẓūn(a).
Wéi si bei hire Papp (Jakob) zréckkoumen, soten si: "O eise Papp! Mir kréien kee (Kären) méi (ausser mir huelen eise Brudder mat), also loosst eise Brudder matgoen, fir datt mir eppes hunn, a mir wäerten hien sécherlech bewaachen."
قَالَ هَلْ اٰمَنُكُمْ عَلَيْهِ اِلَّا كَمَآ اَمِنْتُكُمْ عَلٰٓى اَخِيْهِ مِنْ قَبْلُۗ فَاللّٰهُ خَيْرٌ حٰفِظًا وَّهُوَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ
qāla hal āmanukum ‘alaihi illā kamā amintukum ‘alā akhīhi min qabl(u), fallāhu khairun ḥāfiẓaw wa huwa arḥamur-rāḥimīn(a).
Hie (Jacob) sot: "Wéi soll ech hien (Bunyamin) dir uvertrauen, sou wéi ech säi Brudder (Yusuf) dir virdru uvertraut hunn?" Also ass Allah de beschte Bewaacher an Hien ass dee Barmhäerzegsten ënner de Barmhäerzegen.
وَلَمَّا فَتَحُوْا مَتَاعَهُمْ وَجَدُوْا بِضَاعَتَهُمْ رُدَّتْ اِلَيْهِمْۗ قَالُوْا يٰٓاَبَانَا مَا نَبْغِيْۗ هٰذِهٖ بِضَاعَتُنَا رُدَّتْ اِلَيْنَا وَنَمِيْرُ اَهْلَنَا وَنَحْفَظُ اَخَانَا وَنَزْدَادُ كَيْلَ بَعِيْرٍۗ ذٰلِكَ كَيْلٌ يَّسِيْرٌ
wa lammā fataḥū matā‘ahum wajadū biḍā‘atahum ruddat ilaihim, qālū yā abānā mā nabgī, hāżihī biḍā‘atunā ruddat ilainā wa namīru ahlanā wa naḥfaẓu akhānā wa nazdādu kaila ba‘īr(in), żālika kailuy yasīr(un).
An wéi si hir Wueren opgemaach hunn, hunn si festgestallt, datt hir Wueren (Austausch) zréckkoumen. Si soten: "O eise Papp! Wat kéinte mir eis méi wënschen. Dëst sinn eis Wueren, déi mir zréckkoumen, a mir wäerten eis Familljen ernähren kënnen, a mir wäerten eis Bridder versuergen, a mir wäerten eng zousätzlech Ratioun (Kären) hunn, déi sou schwéier ass wéi d'Laascht vun engem Kamel. Dat ass eng einfach Saach (fir de Kinnek vun Egypten)."
قَالَ لَنْ اُرْسِلَهٗ مَعَكُمْ حَتّٰى تُؤْتُوْنِ مَوْثِقًا مِّنَ اللّٰهِ لَتَأْتُنَّنِيْ بِهٖٓ اِلَّآ اَنْ يُّحَاطَ بِكُمْۚ فَلَمَّآ اٰتَوْهُ مَوْثِقَهُمْ قَالَ اللّٰهُ عَلٰى مَا نَقُوْلُ وَكِيْلٌ
qāla lan ursilahū ma‘akum ḥattā tu'tūni mauṡiqam minallāhi lata'tunnanī bihī illā ayyuḥāṭa bikum, falammā ātauhu mauṡiqahum qālallāhu ‘alā mā naqūlu wakīl(un).
Hie (de Jakob) sot: "Ech schécken hien net mat iech fort, bis du mir bei Allah schwéiers, datt du hien zréck bei mech bréngs, ausser du bass ëmginn." Nodeems si geschwuer haten, sot hien (de Jakob): "Allah ass Zeie vun deem, wat mir soen."