وَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهَازِهِمْ قَالَ ائْتُوْنِيْ بِاَخٍ لَّكُمْ مِّنْ اَبِيْكُمْ ۚ اَلَا تَرَوْنَ اَنِّيْٓ اُوْفِى الْكَيْلَ وَاَنَا۠ خَيْرُ الْمُنْزِلِيْنَ
wa lammā jahhazahum bijahāzihim qāla'tūnī bi'akhil lakum min abīkum, alā tarauna annī ūfil-kaila wa ana khairul-munzilīn(a).
யோசேப்பு அவர்களுக்கு உணவு தயாரித்தபோது, “உங்களைப் போலவே ஒரே தந்தையுடைய உங்கள் சகோதரனை (பென்யமீனை) என்னிடம் கொண்டு வாருங்கள்; நான் அளவோடு கொடுப்பதையும், விருந்தோம்பலில் சிறந்தவனாக இருப்பதையும் நீங்கள் காணவில்லையா?” என்றார்.
فَاِنْ لَّمْ تَأْتُوْنِيْ بِهٖ فَلَا كَيْلَ لَكُمْ عِنْدِيْ وَلَا تَقْرَبُوْنِ
fa illam ta'tūnī bihī falā kaila lakum ‘indī wa lā taqrabūn(i).
ஆகவே, நீ அதை என்னிடம் கொண்டு வராவிட்டால், உனக்கு என்னிடமிருந்து இனிமேல் தானியம் கிடைக்காது, என் அருகிலும் வராதே.”
قَالُوْا سَنُرَاوِدُ عَنْهُ اَبَاهُ وَاِنَّا لَفٰعِلُوْنَ
qālū sanurāwidu ‘anhu abāhu wa innā lafā‘ilūn(a).
அவர்கள், “நாங்கள் அவனது தந்தையை (அவனை அழைத்துச் செல்ல) சம்மதிக்க வைப்போம், அதை நிச்சயமாகச் செய்வோம்” என்று கூறினார்கள்.