وَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهَازِهِمْ قَالَ ائْتُوْنِيْ بِاَخٍ لَّكُمْ مِّنْ اَبِيْكُمْ ۚ اَلَا تَرَوْنَ اَنِّيْٓ اُوْفِى الْكَيْلَ وَاَنَا۠ خَيْرُ الْمُنْزِلِيْنَ
wa lammā jahhazahum bijahāzihim qāla'tūnī bi'akhil lakum min abīkum, alā tarauna annī ūfil-kaila wa ana khairul-munzilīn(a).
जखन ओ (यूसुफ) हुनका सभक लेल भोजन बनौलनि तखन ओ कहलनि, “अपन भाय केँ हमरा लग आनि दिअ जे अहाँ (बंजामिन) जकाँ पिताक छथि, की अहाँ नहि देखैत छी जे हम पूरा नाप दैत छी आ सेना मे सबसँ नीक छी?
فَاِنْ لَّمْ تَأْتُوْنِيْ بِهٖ فَلَا كَيْلَ لَكُمْ عِنْدِيْ وَلَا تَقْرَبُوْنِ
fa illam ta'tūnī bihī falā kaila lakum ‘indī wa lā taqrabūn(i).
तेँ जँ अहाँ सभ हमरा लग नहि आनब तखन हमरा सँ आब (अनाज) नहि भेटत आ हमरा लग नहि आबि जायब।”
قَالُوْا سَنُرَاوِدُ عَنْهُ اَبَاهُ وَاِنَّا لَفٰعِلُوْنَ
qālū sanurāwidu ‘anhu abāhu wa innā lafā‘ilūn(a).
ओ सभ कहलकनि, “हम सभ हुनकर पिता केँ मना लेब (ओकरा ल’ जेबाक लेल) आ हम सभ निश्चित रूप सँ करब।”