قَالُوْا حَرِّقُوْهُ وَانْصُرُوْٓا اٰلِهَتَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ فٰعِلِيْنَ
qālū ḥarriqūhu wanṣurū ālihatakum in kuntum fā‘ilīn(a).
A disèrin: “Brusâlu e judâ i tôs dius, se tu âs bisugne di fâlu pardabon.”
فَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهٖٓ اِلَّآ اَنْ قَالُوا اقْتُلُوْهُ اَوْ حَرِّقُوْهُ فَاَنْجٰىهُ اللّٰهُ مِنَ النَّارِۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ
famā kāna jawāba qaumihī illā an qaluqtulūhu au ḥarriqūhu fa anjāhullāhu minan-nār(i), inna fī żālika la'āyātil liqaumiy yu'minūn(a).
Duncje no je stade nissune rispueste dal so popul (Ibrahim), altri che dî: “Copâlu o brusâlu”, daspò Allah lu à salvât dal fûc. In fat, intal fat che a son sigûr segns (de grandece di Allah) par chei che a crodin.
قَالُوا ابْنُوْا لَهٗ بُنْيَانًا فَاَلْقُوْهُ فِى الْجَحِيْمِ
qālubnū lahū bun-yānan fa'alqūhu fil-jaḥīm(i).
A disèrin: “Fâlu un edifici par brusâ Abraham; daspò butâlu tal fûc ardent.”