قَالُوْٓا ءَاَنْتَ فَعَلْتَ هٰذَا بِاٰلِهَتِنَا يٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۗ
qālū a'anta fa‘alta hāżā bi'ālihatinā yā ibrāhīm(u).
هغوی وپوښتل: "ایا ته هغه څوک یې چې زموږ د خدای پر وړاندې یې دا کار کړی دی، ای ابراهیمه؟"
قَالَ بَلْ فَعَلَهٗ كَبِيْرُهُمْ هٰذَا فَسْـَٔلُوْهُمْ اِنْ كَانُوْا يَنْطِقُوْنَ
qāla bal fa‘alahū kabīruhum hāżā fas'alūhum in kānū yanṭiqūn(a).
هغه (ابراهيم) ځواب ورکړ، "په حقیقت کې لوی (مجسمې) دا کار وکړ، نو له دوی څخه پوښتنه وکړئ، که دوی خبرې کولی شي."
ثُمَّ نُكِسُوْا عَلٰى رُءُوْسِهِمْۚ لَقَدْ عَلِمْتَ مَا هٰٓؤُلَاۤءِ يَنْطِقُوْنَ
Ṡumma nukisū ‘alā ru'ūsihim, laqad ‘alimta mā hā'ulā'i yanṭiqūn(a).
بیا یې سرونه ټیټ کړل (او ویې ویل) "ته (ابراهيم) یقینا پوهېږې چې (بتان) خبرې نشي کولی."
قَالَ اَفَتَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُكُمْ شَيْـًٔا وَّلَا يَضُرُّكُمْ ۗ
qāla afata‘budūna min dūnillāhi mā lā yanfa‘ukum syai'aw wa lā yaḍurrukum.
هغه (ابراهيم) وويل: ولې ته د الله پرته د بل چا عبادت کوې، هغه څه چې تا ته هيڅ ګټه نه شي رسولی او نه تا ته زيان رسولی شي؟