لَقَدْ كَفَرَ الَّذِيْنَ قَالُوْٓا اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الْمَسِيْحُ ابْنُ مَرْيَمَ ۗوَقَالَ الْمَسِيْحُ يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اعْبُدُوا اللّٰهَ رَبِّيْ وَرَبَّكُمْ ۗاِنَّهٗ مَنْ يُّشْرِكْ بِاللّٰهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللّٰهُ عَلَيْهِ الْجَنَّةَ وَمَأْوٰىهُ النَّارُ ۗوَمَا لِلظّٰلِمِيْنَ مِنْ اَنْصَارٍ
laqad kafaral-lażīna qālū innallāha huwal-masīḥubnu maryam(a), wa qālal-masīḥu yā banī isrā'īla‘budullāha rabbī wa rabbakum, innahū may yusyrik billāhi faqad ḥarramallāhu ‘alaihil-jannata wa ma'wāhun nār(u), wa mā liẓ-ẓālimīna min anṣār(in).
De fæto, quelli che dixan: «De fæto, Allah o l’é o Mescia, figgio de Maria, no an creduo». Sciben che o Al-Masih (o mæximo) o l’à dito: «O Figgi d’Israele! Adora Allah, o mæ Segnô e o vòstro Segnô». De fæto, chi se segge ch’o l’assoçia (quarcösa con) Allah, aloa de fæto, Allah o gh’à proibio o çê, e o seu pòsto o l’é l’inferno. E no gh’é nisciun aggiuttante pe-o pòpolo ingiusto.
مَا الْمَسِيْحُ ابْنُ مَرْيَمَ اِلَّا رَسُوْلٌۚ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُۗ وَاُمُّهٗ صِدِّيْقَةٌ ۗ كَانَا يَأْكُلَانِ الطَّعَامَ ۗ اُنْظُرْ كَيْفَ نُبَيِّنُ لَهُمُ الْاٰيٰتِ ثُمَّ انْظُرْ اَنّٰى يُؤْفَكُوْنَ
mal-masīḥubnu maryama illā rasūl(un), qad khalat min qablihir rusul(u), wa ummuhū ṣiddīqah(tun), kānā ya'kulāniṭ-ṭa‘ām(a), unẓur kaifa nubayyinu lahumul-āyāti ṡummanẓur annā yu'fakūn(a).
O Mescia, figgio de Maria, o l’ea solo che un Apòstolo. In passou, l’ea passou diversci apòstoli. E seu moæ a l’ea quarchedun ch’o s’aderisce a-a veitæ. Tutti doî pe commun mangian do mangiâ. Osserva comme ghe spieghemmo i versci (segni de poei) (Gente do Libbro), dapeu osserva comme son desviæ (da-i seu dexidëi)
وَاِذْ قَالَ اللّٰهُ يٰعِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ ءَاَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُوْنِيْ وَاُمِّيَ اِلٰهَيْنِ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗقَالَ سُبْحٰنَكَ مَا يَكُوْنُ لِيْٓ اَنْ اَقُوْلَ مَا لَيْسَ لِيْ بِحَقٍّ ۗاِنْ كُنْتُ قُلْتُهٗ فَقَدْ عَلِمْتَهٗ ۗتَعْلَمُ مَا فِيْ نَفْسِيْ وَلَآ اَعْلَمُ مَا فِيْ نَفْسِكَ ۗاِنَّكَ اَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوْبِ
wa iż qālallāhu yā ‘īsabna maryama a'anta qulta lin-nāsittakhiżūnī wa ummiya ilāhaini min dūnillah(i), qāla subḥānaka mā yakūnu lī an aqūla mā laisa lī biḥaqq(in), in kuntu qultuhū faqad ‘alimtah(ū), ta‘lamu mā fī nafsī wa lā a‘lamu mā fī nafsik(a), innaka anta ‘allāmul-guyūb(i).
E (arregòrdate) quande Allah o l’à dito: "O Gexù, figgio de Maria! Sei ti quello ch’o l’à dito a-e gente, fâme e mæ moæ doe divinitæ a-o de là de Allah?" (Isa) o l’à respòsto: "Gloria à Ti, no l’é giusto pe mi dî quello ch’o no l’é mæ. Se l’avesse dito, Ti l’avieivi conosciuo. Ti saieiva quello ch’o l’é inte mi e mi no sai quello ch’o l’é inte Ti. De fæto, Ti l’é o Consciente de tutto quello ch’o no se vedde."
مَا قُلْتُ لَهُمْ اِلَّا مَآ اَمَرْتَنِيْ بِهٖٓ اَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ رَبِّيْ وَرَبَّكُمْ ۚوَكُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهِيْدًا مَّا دُمْتُ فِيْهِمْ ۚ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِيْ كُنْتَ اَنْتَ الرَّقِيْبَ عَلَيْهِمْ ۗوَاَنْتَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيْدٌ
mā qultu lahum illā mā amartanī bihī ani‘budullāha rabbī wa rabbakum, wa kuntu ‘alaihim syahīdam mā dumtu fīhim, falammā tawaffaitanī kunta antar-raqība ‘alaihim, wa anta ‘alā kulli syai'in syahīd(un).
No ghe ò mai dito feua che quello che Ti m’æ comandou (saieiva à dî): «Adorâ Allah, o mæ Segnô e o to Segnô», e son stæto un testimònio contra de loiatri, fintanto che son stæto tra de loiatri. Coscì dòppo che Ti m’æ passou, Ti l’æ stæto quello ch’o î guardava. E Ti l’é o Testimònio de tutte e cöse.
اِنْ هُوَ اِلَّا عَبْدٌ اَنْعَمْنَا عَلَيْهِ وَجَعَلْنٰهُ مَثَلًا لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ۗ
in huwa illā ‘abdun an‘amnā ‘alaihi wa ja‘alnāhu maṡalal libanī isrā'īl(a).
Lê (Isa) o no l’ea nint’atro che un servitô che gh’emmo dæto favô (profeçia) e gh’emmo fæto un exempio de leçion pe-i Figgi d’Israele.