اَوْ كَالَّذِيْ مَرَّ عَلٰى قَرْيَةٍ وَّهِيَ خَاوِيَةٌ عَلٰى عُرُوْشِهَاۚ قَالَ اَنّٰى يُحْيٖ هٰذِهِ اللّٰهُ بَعْدَ مَوْتِهَا ۚ فَاَمَاتَهُ اللّٰهُ مِائَةَ عَامٍ ثُمَّ بَعَثَهٗ ۗ قَالَ كَمْ لَبِثْتَ ۗ قَالَ لَبِثْتُ يَوْمًا اَوْ بَعْضَ يَوْمٍۗ قَالَ بَلْ لَّبِثْتَ مِائَةَ عَامٍ فَانْظُرْ اِلٰى طَعَامِكَ وَشَرَابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ ۚ وَانْظُرْ اِلٰى حِمَارِكَۗ وَلِنَجْعَلَكَ اٰيَةً لِّلنَّاسِ وَانْظُرْ اِلَى الْعِظَامِ كَيْفَ نُنْشِزُهَا ثُمَّ نَكْسُوْهَا لَحْمًا ۗ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهٗ ۙ قَالَ اَعْلَمُ اَنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ
au kal-lażī marra ‘alā qaryatiw wa hiya khāwiyatun ‘alā ‘urūsyihā, qāla annā yuḥyī hāżihillāhu ba‘da mautihā, fa'amātahullāhu mi'ata ‘āmin ṡumma ba‘aṡah(ū), qāla kam labiṡt(a), qāla labiṡtu yauman au ba‘ḍa yaum(in), qāla bal labiṡta mi'ata ‘āmin fanẓur ilā ṭa‘āmika wa syarābika lam yatasannah, wanẓur ilā ḥimārik(a), wa linaj‘alaka āyatal lin-nāsi wanẓur ilal-‘iẓāmi kaifa nunsyizuhā ṡumma naksūhā laḥmā(n), falammā tabayyana lah(ū), qāla a‘lamu annallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).
אדער ווי אַ מענטש וואָס גייט פֿאַרביי אַ לאַנד וועמענס (געביידעס) זענען צוזאַמענגעפֿאַלן צו דעקן (די חורבות פֿון) די דעכער, זאָגט ער, "ווי האָט אַלאַה דאָס (לאַנד) ווידער אויפֿגעלעבט נאָכדעם וואָס עס איז חרובֿ געוואָרן?" דערנאָך האָט אַלאַה אים (דעם מענטש) געטויט אויף הונדערט יאָר, דערנאָך אים אויפֿגעוועקט (געבראַכט צום לעבן) ווידער. און (אַלאַה) האָט געפֿרעגט, "ווי לאַנג וועסטו (דאָ) בלייבן?" ער (דער מענטש) האָט געענטפֿערט, "איך בלייב (דאָ) אַ טאָג אָדער אַ האַלבן טאָג." אַלאַה האָט געזאָגט, "ניין! דו האָסט געלעבט הונדערט יאָר. קוק אויף דיין עסן און טרינקען וואָס האָבן זיך נישט געביטן, אָבער קוק אויף דיין אייזל (וואָס איז געוואָרן ביינער). און אַז מיר זאָלן דיך מאַכן אַ צייכן פֿון אונדזער מאַכט פֿאַר מענטשן. קוק אויף די ביינער (פֿון אייזל), ווי מיר שטעלן זיי ווידער צוזאַמען, דערנאָך באַקליידיקן מיר זיי מיט פֿלייש." אַזוי ווען עס איז אים קלאָר געוואָרן, האָט ער געזאָגט, "איך ווייס אַז אַלאַה איז אַלמעכטיקער איבער אַלע זאַכן."