اَوْ كَالَّذِيْ مَرَّ عَلٰى قَرْيَةٍ وَّهِيَ خَاوِيَةٌ عَلٰى عُرُوْشِهَاۚ قَالَ اَنّٰى يُحْيٖ هٰذِهِ اللّٰهُ بَعْدَ مَوْتِهَا ۚ فَاَمَاتَهُ اللّٰهُ مِائَةَ عَامٍ ثُمَّ بَعَثَهٗ ۗ قَالَ كَمْ لَبِثْتَ ۗ قَالَ لَبِثْتُ يَوْمًا اَوْ بَعْضَ يَوْمٍۗ قَالَ بَلْ لَّبِثْتَ مِائَةَ عَامٍ فَانْظُرْ اِلٰى طَعَامِكَ وَشَرَابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ ۚ وَانْظُرْ اِلٰى حِمَارِكَۗ وَلِنَجْعَلَكَ اٰيَةً لِّلنَّاسِ وَانْظُرْ اِلَى الْعِظَامِ كَيْفَ نُنْشِزُهَا ثُمَّ نَكْسُوْهَا لَحْمًا ۗ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهٗ ۙ قَالَ اَعْلَمُ اَنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ
au kal-lażī marra ‘alā qaryatiw wa hiya khāwiyatun ‘alā ‘urūsyihā, qāla annā yuḥyī hāżihillāhu ba‘da mautihā, fa'amātahullāhu mi'ata ‘āmin ṡumma ba‘aṡah(ū), qāla kam labiṡt(a), qāla labiṡtu yauman au ba‘ḍa yaum(in), qāla bal labiṡta mi'ata ‘āmin fanẓur ilā ṭa‘āmika wa syarābika lam yatasannah, wanẓur ilā ḥimārik(a), wa linaj‘alaka āyatal lin-nāsi wanẓur ilal-‘iẓāmi kaifa nunsyizuhā ṡumma naksūhā laḥmā(n), falammā tabayyana lah(ū), qāla a‘lamu annallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).
Pe evel un den a dremen dirak ur vro ma'z eo diskaret he (savadurioù) evit goleiñ (dismantroù) an toennoù, e lavar : "Penaos en deus Allah adsavet ar (vro)-mañ goude ma oa bet distrujet ?" Neuze e lakaas Allah anezhañ (an den) d'ar marv e-pad kant vloaz, goude-se e adsavas anezhañ (e lakaas da vevañ) adarre. Hag (Allah) a c'houlennas, "Pegen pell e chomi (amañ)?" Respont a reas (an den), "Chom a ran (amañ) un devezh pe un hanter devezh." Allah a lavaras, "Nann! Bevet hoc'h eus kant vloaz. Sellit ouzh ho boued hag ho evajoù ha n'int ket cheñchet, met sellit ouzh ho azen (a zo deuet da vezañ eskern). Hag evit ma c'hellimp ober ac'hanoc'h ur sin eus hor galloud evit an dud. Sellit ouzh eskern (an azen), penaos e lakaomp anezho asambles en-dro, ha goude-se e gwiskomp anezho gant kig." Setu, pa voe sklaer dezhañ, e lavaras: "Gouzout a ran eo Allah hollc'halloudek war pep tra."