وَيُكَلِّمُ النَّاسَ فِى الْمَهْدِ وَكَهْلًا وَّمِنَ الصّٰلِحِيْنَ
wa yukallimun nāsa fil-mahdi wa kahlaw wa minaṣ-ṣāliḥīn(a).
Ул бишектә дә, буйга җиткәч тә кешеләр белән сөйләште, һәм ул изгеләрдән иде.
اِذْ قَالَ اللّٰهُ يٰعِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ اذْكُرْ نِعْمَتِيْ عَلَيْكَ وَعَلٰى وَالِدَتِكَ ۘاِذْ اَيَّدْتُّكَ بِرُوْحِ الْقُدُسِۗ تُكَلِّمُ النَّاسَ فِى الْمَهْدِ وَكَهْلًا ۚوَاِذْ عَلَّمْتُكَ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرٰىةَ وَالْاِنْجِيْلَ ۚوَاِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّيْنِ كَهَيْـَٔةِ الطَّيْرِ بِاِذْنِيْ فَتَنْفُخُ فِيْهَا فَتَكُوْنُ طَيْرًاۢ بِاِذْنِيْ وَتُبْرِئُ الْاَكْمَهَ وَالْاَبْرَصَ بِاِذْنِيْ ۚوَاِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتٰى بِاِذْنِيْ ۚوَاِذْ كَفَفْتُ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ عَنْكَ اِذْ جِئْتَهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ فَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْهُمْ اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ
iż qālallāhu yā ‘īsabna maryamażkur ni‘matī ‘alaika wa ‘alā wālidatik(a), iż ayyattuka birūḥil-qudus(i), tukallimun-nāsa fil-mahdi wa kahlā(n), wa iż ‘allamtukal-kitāba wal-ḥikmata wat-taurāta wal-injīl(a), wa iż takhluqu minaṭ-ṭīni kahai'atiṭ-ṭairi bi'iżnī fa tanfukhu fīhā fa takūnu ṭairam bi'iżnī wa tubri'ul-akmaha wal-abraṣa bi'iżnī, wa iż tukhrijul-mautā bi'iżnī, wa iż kafaftu banī isrā'īla ‘anka iż ji'tahum bil-bayyināti fa qālal-lażīna kafarū minhum in hāżā illā siḥrum mubīn(un).
Аллаһ әйтте: "Ий Мәрьям улы Гайсә! Сиңа һәм анаңа биргән нигъмәтләремне искә төшер, мин сине изге рух белән ныгыттым. Син бишектә һәм балигъ булган чагыңда кешеләр белән сөйләшә идең. Һәм сиңа язуны, хикмәтне, Тәүратны һәм Инҗилне өйрәткәнемне искә төшер. Һәм син Минем рөхсәтем белән җирдән кош ясадың, аннары аңа өрдең, аннары ул Минем рөхсәтем белән (чын кош) булды. Һәм Минем рөхсәтем белән тумыштан сукыр һәм махаулы кешене савыктырганыңны искә төшер. Һәм Минем рөхсәтем белән үлекләрне (кабердән терелткәнеңне) искә төшер. Һәм Исраил балаларын (сине үтерү теләкләреннән) тыюымны искә төшер, син аларга ачык хәбәр китергәндә, аларның арасындагы көферләр: "Бу чын сихердән башка нәрсә түгел", - диделәр.