اَمْ حَسِبْتَ اَنَّ اَصْحٰبَ الْكَهْفِ وَالرَّقِيْمِ كَانُوْا مِنْ اٰيٰتِنَا عَجَبًا

am ḥasibta anna aṣḥābal-kahfi war-raqīmi kānū min āyātinā ‘ajabā(n).

Һеҙ нисек уйлайһығыҙ, мәмерйәләрҙә йәшәгән кешеләр, һәм (уларҙа) раҡимдар беҙҙең ғәжәйеп (бөйөклөк) билдәләренәнме?

اِذْ اَوَى الْفِتْيَةُ اِلَى الْكَهْفِ فَقَالُوْا رَبَّنَآ اٰتِنَا مِنْ لَّدُنْكَ رَحْمَةً وَّهَيِّئْ لَنَا مِنْ اَمْرِنَا رَشَدًا

iż awal-fityatu ilal-kahfi fa qālū rabbanā ātinā mil ladunka raḥmataw wa hayyi' lanā min amrinā rasyadā(n).

(Иҫләйһеңме) егеттәр мәмерйәгә һыйынғас, улар: «Раббыбыҙ, беҙгә Һинең рәхмәтең бир һәм беҙҙең эштәребеҙҙә тура юл күрһәтеүҙе тулыһынса үтә», — тип доға ҡылдылар.

فَضَرَبْنَا عَلٰٓى اٰذَانِهِمْ فِى الْكَهْفِ سِنِيْنَ عَدَدًاۙ

faḍarabnā ‘alā āżānihim fil-kahfi sinīna ‘adadā(n).

Шулай итеп, Беҙ уларҙың ҡолаҡтарын бер нисә йыл мәмерйәлә яптыҡ.

ثُمَّ بَعَثْنٰهُمْ لِنَعْلَمَ اَيُّ الْحِزْبَيْنِ اَحْصٰى لِمَا لَبِثُوْٓا اَمَدًا ࣖ

Ṡumma ba‘aṡnāhum lina‘lama ayyul-ḥizbaini aḥṣā limā labiṡū amadā(n).

Һуңынан, ике төркөмдөң ҡайһыһы (мәмерйәлә) күпме ваҡыт ҡалғанын иҫәпләүҙә дөрөҫөрәк икәнен белер өсөн, уларҙы уяттыҡ.

نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ نَبَاَهُمْ بِالْحَقِّۗ اِنَّهُمْ فِتْيَةٌ اٰمَنُوْا بِرَبِّهِمْ وَزِدْنٰهُمْ هُدًىۖ

naḥnu naquṣṣu ‘alaika naba'ahum bil-ḥaqq(i), innahum fityatun āmanū birabbihim wa zidnāhum hudā(n).

Беҙ һиңә (Мөхәммәткә) уларҙың тарихын хаҡ итеп һөйләйбеҙ. Ысынлап та, улар Раббыһына иман килтергән егеттәр, һәм Беҙ уларға тура юл өҫтәнек.

وَّرَبَطْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اِذْ قَامُوْا فَقَالُوْا رَبُّنَا رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ لَنْ نَّدْعُوَا۟ مِنْ دُوْنِهٖٓ اِلٰهًا لَّقَدْ قُلْنَآ اِذًا شَطَطًا

wa rabaṭnā ‘alā qulūbihim iż qāmū fa qālū rabbunā rabbus-samāwāti wal-arḍi lan nad‘uwa min dūnihī ilāhal laqad qulnā iżan syaṭaṭā(n).

Беҙ уларҙың күңелдәрен нығыттыҡ, улар тороп: «Раббыбыҙ күктәрҙең һәм Ерҙең Раббыһы, беҙ Унан башҡа илаһҡа доға ҡылмайбыҙ.

هٰٓؤُلَاۤءِ قَوْمُنَا اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةًۗ لَوْلَا يَأْتُوْنَ عَلَيْهِمْ بِسُلْطٰنٍۢ بَيِّنٍۗ فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۗ

hā'ulā'i qaumunattakhażū min dūnihī ālihah(tan), lau lā ya'tūna ‘alaihim bisulṭānim bayyin(in), faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibā(n).

Улар – Унан башҡа илаһтар яһаған халҡыбыҙ. Ниңә улар аныҡ сәбәптәр уйлап сығармай (үҙҙәренең ышаныуҙары өсөн)? Тимәк, Аллаһҡа ҡаршы ялған һөйләүсе кешенән дә залимыраҡ кем бар?

وَاِذِ اعْتَزَلْتُمُوْهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ اِلَّا اللّٰهَ فَأْوٗٓا اِلَى الْكَهْفِ يَنْشُرْ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِّنْ رَّحْمَتِهٖ وَيُهَيِّئْ لَكُمْ مِّنْ اَمْرِكُمْ مِّرْفَقًا

wa iżi‘tazaltumūhum wa mā ya‘budūna illallāha fa'wū ilal-kahfi yansyur lakum rabbukum mir raḥmatihī wa yuhayyi' lakum min amrikum mirfaqā(n).

Әгәр һеҙ уларҙы һәм улар Аллаһтан башҡа табынған нәмәләрҙе ташлап китһәгеҙ һәм мәмерйәгә һыйынһағыҙ, һис шикһеҙ, Раббығыҙ һеҙгә Үҙенең ниғмәттәренең бер өлөшөн бүләк итер һәм һеҙгә эштәрегеҙҙә файҙалы нәмәләр бирер.

۞ وَتَرَى الشَّمْسَ اِذَا طَلَعَتْ تَّزٰوَرُ عَنْ كَهْفِهِمْ ذَاتَ الْيَمِيْنِ وَاِذَا غَرَبَتْ تَّقْرِضُهُمْ ذَاتَ الشِّمَالِ وَهُمْ فِيْ فَجْوَةٍ مِّنْهُۗ ذٰلِكَ مِنْ اٰيٰتِ اللّٰهِ ۗمَنْ يَّهْدِ اللّٰهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ وَمَنْ يُّضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهٗ وَلِيًّا مُّرْشِدًا ࣖ

wa tarasy-syamsa iżā ṭala‘at tazāwaru ‘an kahfihim żātal-yamīni wa iżā garabat taqriḍuhum żātasy-syimāli wa hum fī fajwatim minh(u), żālika min āyātillāh(i), may yahdillāhu fa huwal-muhtadi wa may yuḍlil falan tajida lahū waliyyam mursyidā(n).

Ҡояшты күрерһегеҙ, улар мәмерйәһенән уңға эйелеп, байығанда, улар эсендә киң арауыҡта (мәмерйәлә) булғанда, уларҙан һулға алыҫыраҡ. Был (Аллаһтың бөйөклөгөнөң) ҡайһы бер билдәләре. Кем Аллаһ тарафынан тура юлға баҫа, тимәк, ул тура юлға баҫа; Ул кемде аҙаштырһа, һин уға тура юлды күрһәтерҙәй ярҙамсы таба алмаҫһың.

وَتَحْسَبُهُمْ اَيْقَاظًا وَّهُمْ رُقُوْدٌ ۖوَّنُقَلِّبُهُمْ ذَاتَ الْيَمِيْنِ وَذَاتَ الشِّمَالِ ۖوَكَلْبُهُمْ بَاسِطٌ ذِرَاعَيْهِ بِالْوَصِيْدِۗ لَوِ اطَّلَعْتَ عَلَيْهِمْ لَوَلَّيْتَ مِنْهُمْ فِرَارًا وَّلَمُلِئْتَ مِنْهُمْ رُعْبًا

wa taḥsabuhum aiqāẓaw wa hum ruqūd(un), wa nuqallibuhum żātal-yamīni wa żātasy-syimāl(i), wa kalbuhum bāsiṭun żirā‘aihi bil-waṣīd(i), lawiṭṭala‘ta ‘alaihim lawallaita minhum firāraw wa lamuli'ta minhum ru‘bā(n).

Ә һеҙ уларҙы йоҡламай тип уйлайһығыҙ, ә улар йоҡлай; һәм Беҙ уларҙы алға-артҡа уңға һәм һулға борҙоҡ, ә эттәре мәмерйә ишеге алдында ҡулдарын йәйҙе. Әгәр ҙә уларҙы күрһәң, әлбиттә, уларҙан йөҙ сөйөр инең һәм һис шикһеҙ уларҙан ҡурҡыу менән тулыр инең.

وَكَذٰلِكَ بَعَثْنٰهُمْ لِيَتَسَاۤءَلُوْا بَيْنَهُمْۗ قَالَ قَاۤىِٕلٌ مِّنْهُمْ كَمْ لَبِثْتُمْۗ قَالُوْا لَبِثْنَا يَوْمًا اَوْ بَعْضَ يَوْمٍۗ قَالُوْا رَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِمَا لَبِثْتُمْۗ فَابْعَثُوْٓا اَحَدَكُمْ بِوَرِقِكُمْ هٰذِهٖٓ اِلَى الْمَدِيْنَةِ فَلْيَنْظُرْ اَيُّهَآ اَزْكٰى طَعَامًا فَلْيَأْتِكُمْ بِرِزْقٍ مِّنْهُ وَلْيَتَلَطَّفْ وَلَا يُشْعِرَنَّ بِكُمْ اَحَدًا

wa każālika ba‘aṡnāhum liyatasā'alū bainahum, qāla qā'ilum minhum kam labiṡtum, qālū labiṡnā yauman au ba‘ḍa yaum(in), qālū rabbukum a‘lamu bimā labiṡtum, fab‘aṡū aḥadakum biwariqikum hāżihī ilal-madīnati falyanẓur ayyuhā azkā ṭa‘āman falya'tikum birizqim minhu walyatalaṭṭaf wa lā yusy‘iranna bikum aḥadā(n).

Һәм шулай итеп Беҙ уларҙы уяттыҡ, улар бер-береһенән һорашһын өсөн. Береһе: “Күпме йөрөнөң (бында)?” Улар: «Беҙ (бында) бер көн йәки көндөң бер өлөшө булдыҡ», — тинеләр. Икенсеһе: «Һеҙҙең күпме ваҡыт (бында) йәшәгәнегеҙҙе Раббығыҙ яҡшыраҡ белә, шуға күрә арағыҙҙан берегеҙҙе ошо көмөш тәңкәгеҙ менән ҡалаға ебәрегеҙ, ул ҡайһы ризыҡтың яҡшыраҡ икәнен күрһен, унан бер өлөшөн үҙегеҙ менән алһын, йомшаҡ булығыҙ һәм һеҙҙең хаҡта бер кемгә лә һөйләмәгеҙ.

اِنَّهُمْ اِنْ يَّظْهَرُوْا عَلَيْكُمْ يَرْجُمُوْكُمْ اَوْ يُعِيْدُوْكُمْ فِيْ مِلَّتِهِمْ وَلَنْ تُفْلِحُوْٓا اِذًا اَبَدًا

innahum iy yaẓharū ‘alaikum yarjumūkum au yu‘īdūkum fī millatihim wa lan tufliḥū iżan abadā(n).

Әгәр ҙә улар һинең ҡайҙалығыңды асыҡлаһа, һине таш менән бәрҙерҙәр йәки үҙ диненә ҡайтырға мәжбүр итерҙәр, шул саҡта һин бер ҡасан да уңышҡа өлгәшмәҫһең».

وَكَذٰلِكَ اَعْثَرْنَا عَلَيْهِمْ لِيَعْلَمُوْٓا اَنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّاَنَّ السَّاعَةَ لَا رَيْبَ فِيْهَاۚ اِذْ يَتَنَازَعُوْنَ بَيْنَهُمْ اَمْرَهُمْ فَقَالُوا ابْنُوْا عَلَيْهِمْ بُنْيَانًاۗ رَبُّهُمْ اَعْلَمُ بِهِمْۗ قَالَ الَّذِيْنَ غَلَبُوْا عَلٰٓى اَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِمْ مَّسْجِدًا

wa każālika a‘ṡarnā ‘alaihim liya‘lamū anna wa‘dallāhi ḥaqquw wa annas-sā‘ata lā raiba fīhā, iż yatanāza‘ūna bainahum amrahum fa qālubnū ‘alaihim bun-yānā(n), rabbuhum a‘lamu bihim, qālal-lażīna galabū ‘alā amrihim lanattakhiżanna ‘alaihim masjidā(n).

Аллаһ вәғәҙәһенең хаҡ икәнен һәм ҡиәмәткә шик булмауын белһендәр өсөн, Беҙ уларҙы (кешеләргә) шулай бүләк иттек. Улар үҙ эштәре тураһында бәхәсләшкәндә: «Улар (мәмерйәһе) өҫтөндә бина төҙөгөҙ, Раббылары уларҙы яҡшыраҡ белә», — тинеләр. Улар эштәре менән идара иткән кеше: «Беҙ унда мотлаҡ ғибәҙәт ҡылыу йорто төҙөйәсәкбеҙ», — тигән.

سَيَقُوْلُوْنَ ثَلٰثَةٌ رَّابِعُهُمْ كَلْبُهُمْۚ وَيَقُوْلُوْنَ خَمْسَةٌ سَادِسُهُمْ كَلْبُهُمْ رَجْمًاۢ بِالْغَيْبِۚ وَيَقُوْلُوْنَ سَبْعَةٌ وَّثَامِنُهُمْ كَلْبُهُمْ ۗقُلْ رَّبِّيْٓ اَعْلَمُ بِعِدَّتِهِمْ مَّا يَعْلَمُهُمْ اِلَّا قَلِيْلٌ ەۗ فَلَا تُمَارِ فِيْهِمْ اِلَّا مِرَاۤءً ظَاهِرًا ۖوَّلَا تَسْتَفْتِ فِيْهِمْ مِّنْهُمْ اَحَدًا ࣖ

sayaqūlūna ṡalāṡatur rābi‘uhum kalbuhum, wa yaqūlūna khamsatun sādisuhum kalbuhum rajmam bil-gaib(i), wa yaqūlūna sab‘atuw wa ṡāminuhum kalbuhum, qur rabbī a‘lamu bi‘iddatihim mā ya‘lamuhum illā qalīl(un), falā tumāri fīhim illā mirā'an ẓāhirā(n), wa lā tastafti fīhim minhum aḥadā(n).

Һуңыраҡ (ҡайһы бер кешеләр) әйтәсәк: «(Улар һаны) өс (кеше), дүртенсеһе — эт», ә (башҡалар) «(Улар һаны) биш (кеше), алтынсыһы — эт», тип әйтәсәк, был ғәҙәттән тыш нәмәләр тураһында фараз; һәм (тағы ла бер) әйтте: “(Сумма

وَلَبِثُوْا فِيْ كَهْفِهِمْ ثَلٰثَ مِائَةٍ سِنِيْنَ وَازْدَادُوْا تِسْعًا

wa labiṡū fī kahfihim ṡalāṡa mi'atin sinīna wazdādū tis‘ā(n).

Ә улар мәмерйәлә өс йөҙ йыл өҫтәп туғыҙ йыл йәшәгән.

قُلِ اللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا لَبِثُوْا ۚ لَهٗ غَيْبُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اَبْصِرْ بِهٖ وَاَسْمِعْۗ مَا لَهُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ مِنْ وَّلِيٍّۗ وَلَا يُشْرِكُ فِيْ حُكْمِهٖٓ اَحَدًا

qulillāhu a‘lamu bimā labiṡū, lahū gaibus-samāwāti wal-arḍ(i), abṣir bihī wa asmi‘, mā lahum min dūnihī miw waliyy(in), wa lā yusyriku fī ḥukmihī aḥadā(n).

Әйт: «Улар мәмерйәлә күпме йәшәгәндәрен Аллаһ яҡшыраҡ белә, күктәрҙә һәм ерҙә йәшерен булғандар барыһы ла Уға.