فَوَجَدَا عَبْدًا مِّنْ عِبَادِنَآ اٰتَيْنٰهُ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنٰهُ مِنْ لَّدُنَّا عِلْمًا
fa wajadā ‘abdam min ‘ibādinā ātaināhu raḥmatam min ‘indinā wa ‘allamnāhu mil ladunnā ‘ilmā(n).
तखन दुनू गोटे हमरा सभक सेवक मे एकटा सेवक सँ भेंट केलनि, जिनका पर हम सभ अपन दिस सँ दया केने रही, आ जिनका हम सभ हुनका अपन दिस सँ ज्ञान सिखौने रही।
قَالَ لَهٗ مُوْسٰى هَلْ اَتَّبِعُكَ عَلٰٓى اَنْ تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْدًا
qāla lahū mūsā hal attabi‘uka ‘alā an tu‘allimani mimmā ‘ullimta rusydā(n).
मूसा हुनका कहलकै, "की हम अहाँक पाछाँ पड़ि सकैत छी जाहि सँ अहाँ हमरा (सत्य ज्ञान) सिखाबी जे अहाँ मार्गदर्शन (बनबाक) सिखबैत छी?"
قَالَ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا
qāla innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).
ओ उत्तर देलथिन, “सत्ते, अहाँ हमरा संग धैर्य नहि राखि सकब।
وَكَيْفَ تَصْبِرُ عَلٰى مَا لَمْ تُحِطْ بِهٖ خُبْرًا
wa kaifa taṣbiru ‘alā mā lam tuḥiṭ bihī khubrā(n).
आ कोनो बात पर धैर्य कोना राखि सकब, जखन कि ओकरा बारे मे पर्याप्त ज्ञान नहि अछि?”
قَالَ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ صَابِرًا وَّلَآ اَعْصِيْ لَكَ اَمْرًا
qāla satajidunī in syā'allāhu ṣābiraw wa lā a‘ṣī laka amrā(n).
ओ (मूसा) कहलनि, "भगवानक इच्छा होयत, अहाँ हमरा धैर्यवान व्यक्ति ताकि लेब, आ हम कोनो मामला मे अहाँक विरोध नहि करब।"
قَالَ فَاِنِ اتَّبَعْتَنِيْ فَلَا تَسْـَٔلْنِيْ عَنْ شَيْءٍ حَتّٰٓى اُحْدِثَ لَكَ مِنْهُ ذِكْرًا ࣖ
qāla fa inittaba‘tanī falā tas'alnī ‘an syai'in ḥattā uḥdiṡa laka minhu żikrā(n).
ओ बजलाह - जँ अहाँ हमरा पाछाँ-पाछाँ चलैत छी तँ हमरासँ कोनो बात नहि पूछू, जा धरि हम अहाँकेँ बुझा देब।
فَانْطَلَقَاۗ حَتّٰٓى اِذَا رَكِبَا فِى السَّفِيْنَةِ خَرَقَهَاۗ قَالَ اَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ اَهْلَهَاۚ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا اِمْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā rakibā fis-safīnati khara ahā, qāla akharaqtahā litugriqa ahlahā, laqad ji'ta syai'an imrā(n).
तेँ दुनू गोटे ताबत धरि आगू बढ़ि गेलाह जाबत धरि ओ सभ नाव पर नहि चढ़ि गेलाह आ ओ ओहि मे छेद क' देलनि। ओ (मूसा) कहलनि, "अहाँ नाव मे छेद किएक केलहुँ? की अहाँ ओहि मे सवार लोक केँ डूबाब' लेल केलहुँ?" सत्ते, अहाँ बड़ पैघ पाप केलहुँ।
قَالَ اَلَمْ اَقُلْ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا
qāla alam aqul innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).
ओ बजलाह, “हम अहाँ केँ ई नहि कहलहुँ जे अहाँ हमरा संग धैर्य नहि राखि सकब?”
قَالَ لَا تُؤَاخِذْنِيْ بِمَا نَسِيْتُ وَلَا تُرْهِقْنِيْ مِنْ اَمْرِيْ عُسْرًا
qāla lā tu'ākhiżnī bimā nasītu wa lā turhiqnī min amrī ‘usrā(n).
ओ (मूसा) कहलनि, "हमर बिसरला पर हमरा सजा नहि दियौक आ हमर काज मे कोनो तरहक कठिनाईक बोझ नहि दियौक।"
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰٓى اِذَا لَقِيَا غُلٰمًا فَقَتَلَهٗ ۙقَالَ اَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً؈ۢبِغَيْرِ نَفْسٍۗ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا نُّكْرًا ۔
fanṭalaqā, ḥattā iżā laqiyā gulāman fa qatalah(ū), qāla aqatalta nafsan zakiyyatam bigairi nafs(in), laqad ji'ta syai'an nukrā(n).
तेँ दुनू गोटे चलैत रहलाह; जाबे दुनू गोटेक एकटा युवकसँ भेंट नहि भेल ताबे तक ओ ओकरा मारि देलक। ओ (मूसा) कहलनि, "अहाँ शुद्ध आत्मा केँ किएक मारैत छी, एहि लेल नहि जे ओ दोसर व्यक्ति केँ मारि देलक? सचमुच, अहाँ बहुत गलत काज केलहुँ।"
۞ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكَ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا
qāla alam aqul laka innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).
ओ बजलाह, “की हम अहाँ केँ ई नहि कहलहुँ जे अहाँ हमरा सहन नहि क’ सकब?”
قَالَ اِنْ سَاَلْتُكَ عَنْ شَيْءٍۢ بَعْدَهَا فَلَا تُصٰحِبْنِيْۚ قَدْ بَلَغْتَ مِنْ لَّدُنِّيْ عُذْرًا
qāla in sa'altuka ‘an syai'im ba‘dahā falā tuṣāḥibnī, qad balagta mil ladunnī ‘użrā(n).
ओ (मूसा) कहलनि, “अहाँक बाद जँ हम अहाँ सँ कोनो बात पूछब, तखन हमरा आब अहाँक संग नहि जाय दियौक, सचमुच अहाँ एतेक धैर्य रखने छी जे हमर बहाना स्वीकार कयल गेल अछि।”
فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا
fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).
तेँ दुनू गोटे आगू बढ़ि गेलाह; जे जखन दुनू गोटे कोनो देशक लोक लग आबि गेलाह तखन दुनू गोटे लोकक मनोरंजन करबाक लेल कहलनि, मुदा ओ सभ (ओहि देशक लोक) हुनका लोकनिक मनोरंजन नहि करय चाहैत छलाह, तखन दुनू गोटे केँ ओहि घर सभक देबाल भेटलनि जे लगभग ढहि रहल छल ( ओहि देश मे), तखन ओ ओकरा सभ केँ सोझ क' देलनि। ओ (मूसा) कहलनि, "जँ अहाँ चाहैत छी त' एकर इनाम माँगि सकैत छी।"
قَالَ هٰذَا فِرَاقُ بَيْنِيْ وَبَيْنِكَۚ سَاُنَبِّئُكَ بِتَأْوِيْلِ مَا لَمْ تَسْتَطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًا
qāla hāżā firāqu bainī wa bainik(a), sa'unabbi'uka bita'wīli mā lam tastaṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).
ओ बजलाह, "ई हमरा आ अहाँक बीचक विरह अछि; हम अहाँ केँ ओहि काजक व्याख्या देब जे अहाँ सहन करबा मे असमर्थ छलहुँ।"
اَمَّا السَّفِيْنَةُ فَكَانَتْ لِمَسٰكِيْنَ يَعْمَلُوْنَ فِى الْبَحْرِ فَاَرَدْتُّ اَنْ اَعِيْبَهَاۗ وَكَانَ وَرَاۤءَهُمْ مَّلِكٌ يَّأْخُذُ كُلَّ سَفِيْنَةٍ غَصْبًا
ammas-safīnatu fa kānat limasākīna ya‘malūna fil-baḥri fa arattu an a‘ībahā, wa kāna warā'ahum malikuy ya'khużu kulla safīnatin gaṣbā(n).
आब नाव समुद्र मे काज करय बला गरीब लोकक छल; हमर इरादा छल जे एकरा नष्ट करी, कारण हुनका सभसँ पहिने एकटा राजा छल जे हर नावकेँ पकड़ि लेत।
وَاَمَّا الْغُلٰمُ فَكَانَ اَبَوَاهُ مُؤْمِنَيْنِ فَخَشِيْنَآ اَنْ يُّرْهِقَهُمَا طُغْيَانًا وَّكُفْرًا ۚ
wa ammal-gulāmu fa kāna abawāhu mu'minaini fa khasyīnā ay yurhiqahumā ṭugyānaw wa kufrā(n).
आ रहल बात युवक (काफिर) के त ओकर माता-पिता दुनू आस्तिक छलाह, आ हमरा सब के डर छल जे ओ अपन माता-पिता के भटकय आ अविश्वास करय लेल मजबूर क देत।
فَاَرَدْنَآ اَنْ يُّبْدِلَهُمَا رَبُّهُمَا خَيْرًا مِّنْهُ زَكٰوةً وَّاَقْرَبَ رُحْمًا
fa aradnā ay yubdilahumā rabbuhumā khairam minhu zakātaw wa aqraba ruḥmā(n).
तखन हम सभ, जँ भगवान्, ओ सभ ओकर स्थान पर दोसर (बच्चा) राखब जकर पवित्रता ओहि (बच्चा) सँ नीक आ बेसी प्रिय (ओकर माय आ पिताक लेल)।
وَاَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلٰمَيْنِ يَتِيْمَيْنِ فِى الْمَدِيْنَةِ وَكَانَ تَحْتَهٗ كَنْزٌ لَّهُمَا وَكَانَ اَبُوْهُمَا صَالِحًا ۚفَاَرَادَ رَبُّكَ اَنْ يَّبْلُغَآ اَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَۚ وَمَا فَعَلْتُهٗ عَنْ اَمْرِيْۗ ذٰلِكَ تَأْوِيْلُ مَا لَمْ تَسْطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًاۗ ࣖ
wa ammal-jidāru fa kāna ligulāmaini yatīmaini fil-madīnati wa kāna taḥtahū kanzul lahumā wa kāna abūhumā ṣāliḥā(n), fa arāda rabbuka ay yablugā asyuddahumā wa yastakhrijā kanzahumā raḥmatam mir rabbik(a), wa mā fa‘altuhū ‘an amrī, żālika ta'wīlu mā lam tasṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).
रहल देबाल के तऽ ओ शहरक दू टा अनाथ लड़काक छल आ ओकर नीचाँ ओकरा सभक एकटा खजाना छलैक आ ओकर सभक पिता धर्मात्मा छलैक। तेँ अहाँक प्रभु चाहैत छलाह जे ओ सभ परिपक्वता धरि पहुँचि जाय आ अहाँक प्रभु सँ दयाक रूप मे अपन खजाना निकालि लेथि | हम अपन मर्जी सँ नहि केलहुँ। अहाँ जाहि कर्म मे अधीर छलहुँ तकर प्रमाण अछि।”