وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنْ ذِى الْقَرْنَيْنِۗ قُلْ سَاَتْلُوْا عَلَيْكُمْ مِّنْهُ ذِكْرًا ۗ
wa yas'alūnaka ‘an żil qarnain(i), qul sa'atlū ‘alaikum minhu żikrā(n).
དེ་ནས་ཁོང་ཚོས་ཁྱེད་ལ་(མུ་ཧ་མཱད་)ཟུལ་ཀར་ནེན་གྱི་སྐོར་དྲིས། “ངས་ཁྱོད་ལ་སྒྲུང་འདི་ཀློག་རྒྱུ་ཡིན།”
اِنَّا مَكَّنَّا لَهٗ فِى الْاَرْضِ وَاٰتَيْنٰهُ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ سَبَبًا ۙ
innā makkannā lahū fil-arḍi wa ātaināhu min kulli syai'in sababā(n).
དོན་དངོས་ཐོག ང་ཚོས་ཁོང་ལ་འཛམ་གླིང་ཐོག་གནས་བབ་ཅིག་སྤྲད་ཡོད་ལ།
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَغْرُبُ فِيْ عَيْنٍ حَمِئَةٍ وَّوَجَدَ عِنْدَهَا قَوْمًا ەۗ قُلْنَا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِمَّآ اَنْ تُعَذِّبَ وَاِمَّآ اَنْ تَتَّخِذَ فِيْهِمْ حُسْنًا
Ḥattā iżā balaga magribasy-syamsi wajadahā tagrubu fī ‘ainin ḥami'atiw wa wajada ‘indahā qaumā(n), qulnā yā żal-qarnaini immā an tu‘ażżiba wa immā an tattakhiża fīhim ḥusnā(n).
ཉི་མ་ནུབ་པའི་ས་ཆར་སླེབས་སྐབས་ཉི་མ་དེ་འདམ་རྡོའི་མཚོ་ནག་པོའི་ནང་དུ་ནུབ་བཞིན་པ་མཐོང་ནས་དེར་ཁོང་གིས་མི་རིགས་ཤིག་རྙེད་པ་རེད། ང་ཚོས་"ཨོ་ཟུལ་ཀར་ནེན། ཁྱེད་ཀྱིས་ཁོང་ཚོར་ཉེས་ཆད་གཅོད་ཐུབ་པའམ་ཡང་ན་ཡག་པོ་བྱེད་ཐུབ་པ་ཡིན། (ཁོང་ཚོར་ཡིད་ཆེས་བྱེད་པར་གདན་འདྲེན་ཞུ་དགོས།)"
قَالَ اَمَّا مَنْ ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهٗ ثُمَّ يُرَدُّ اِلٰى رَبِّهٖ فَيُعَذِّبُهٗ عَذَابًا نُّكْرًا
qāla ammā man ẓalama fa saufa nu‘ażżibuhū ṡumma yuraddu ilā rabbihī fa yu‘ażżibuhū ‘ażāban nukrā(n).
ཁོང་(Zulkarnain)ཡིས་"སུ་ཞིག་གིས་མི་དྲང་བདེན་གྱི་བྱ་སྤྱོད་སྤེལ་ན་ང་ཚོས་ཁོ་ལ་ཉེས་ཆད་གཅོད་རྒྱུ་ཡིན། དེ་ནས་ཁོ་རང་ཁོ་རང་གི་གཙོ་བོ་ལ་ཕྱིར་ལོག་རྒྱུ་ཡིན།
وَاَمَّا مَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهٗ جَزَاۤءً ۨالْحُسْنٰىۚ وَسَنَقُوْلُ لَهٗ مِنْ اَمْرِنَا يُسْرًا ۗ
wa ammā man āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa lahū jazā'anil-ḥusnā, wa sanaqūlu lahū min amrinā yusrā(n).
དད་པ་དང་བྱ་བ་བཟང་པོ་བྱེད་མཁན་གྱི་མི་དེ་ལ་མཚོན་ན་ཁོ་ལ་ཡག་ཤོས་(བྱ་དགའ)ཐོབ་རྒྱུ་དང་། ང་ཚོས་ཁོ་ལ་ང་ཚོའི་བཀའ་བཀོད་སྟབས་བདེ་པོ་དེ་བརྒྱུད་སྤྲོད་བྱེད།"
ثُمَّ اَتْبَعَ سَبَبًا
Ṡumma atba‘a sababā(n).
དེ་ནས་ཁོས་(མི་འདྲ་བའི་)ལམ་ཞིག་བདམས།
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَطْلُعُ عَلٰى قَوْمٍ لَّمْ نَجْعَلْ لَّهُمْ مِّنْ دُوْنِهَا سِتْرًا ۙ
Ḥattā iżā balaga maṭli‘asy-syamsi wajadahā taṭlu‘u ‘alā qaumil lam naj‘al lahum min dūnihā sitrā(n).
ཉི་མ་ཤར་བའི་ས་ཆར་སླེབས་སྐབས་ཁོང་གིས་(ཉི་མ་)མི་རིགས་ཤིག་ལ་འོད་འཕྲོས་པ་མཐོང་། ང་ཚོས་ཁོ་ཚོར་(ཉི་མའི་འོད་)སྲུང་སྐྱོབ་བྱས་མེད།
كَذٰلِكَۗ وَقَدْ اَحَطْنَا بِمَا لَدَيْهِ خُبْرًا
każālik(a), wa qad aḥaṭnā bimā ladaihi khubrā(n).
དེ་ལྟར་ང་ཚོས་ཁོང་གི་ནང་དུ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཚང་མ་ཤེས་ཀྱི་ཡོད།
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ بَيْنَ السَّدَّيْنِ وَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمَا قَوْمًاۙ لَّا يَكَادُوْنَ يَفْقَهُوْنَ قَوْلًا
Ḥattā iżā balaga bainas-saddaini wajada min dūnihimā qaumal lā yakādūna yafqahūna qaulā(n).
རི་གཉིས་ཀྱི་བར་ལ་སླེབས་སྐབས་ཁོང་གིས་(རི་གཉིས་ཀྱི་)རྒྱབ་ལ་ཁ་བརྡ་དེ་ཧ་ཅང་གོ་ཐུབ་ཀྱི་མེད་པའི་མི་ཞིག་རྙེད་པ་རེད།
قَالُوْا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِنَّ يَأْجُوْجَ وَمَأْجُوْجَ مُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلٰٓى اَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّا
qālū yā żal-qarnaini inna ya'jūja wa ma'jūja mufsidūna fil-arḍi fahal naj‘alu laka kharjan ‘alā an taj‘alā bainanā wa bainahum saddā(n).
ཁོང་ཚོས་"ཨོ་ཟུལ་ཀར་ནེན། དོན་དངོས་ཐོག་ཡག་ཇུ་དང་མཀ་ཇུ་(སྲོག་ཆགས)གཉིས་ཀྱིས་འཛམ་གླིང་ལ་གནོད་སྐྱོན་གཏོང་མཁན་ཡིན་པས་ང་ཚོས་ཁྱེད་ལ་བྱ་དགའ་སྤྲོད་ཐུབ་བམ།
قَالَ مَا مَكَّنِّيْ فِيْهِ رَبِّيْ خَيْرٌ فَاَعِيْنُوْنِيْ بِقُوَّةٍ اَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًا ۙ
qāla mā makkannī fīhi rabbī fa a‘īnūnī biquwwatin aj‘al bainakum wa bainahum radmā(n).
ཁོང་གིས་(Zulkarnain)ཡིས་"དཀོན་མཆོག་གིས་ང་ལ་གནང་བ་དེ་ཡག་པོ་འདུག (ཁྱེད་ཀྱི་བྱ་དགའ་ལས་) དེར་བརྟེན་ང་ལ་སྟོབས་ཤུགས་ཀྱིས་རོགས་རམ་བྱེད་རོགས། དེ་ནས་ངས་ཁྱེད་དང་ཁོང་ཚོའི་བར་ལ་བར་ཆད་བཟོ་ཐུབ།
اٰتُوْنِيْ زُبَرَ الْحَدِيْدِۗ حَتّٰىٓ اِذَا سَاوٰى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوْا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَعَلَهٗ نَارًاۙ قَالَ اٰتُوْنِيْٓ اُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا ۗ
Ātūnī zubaral-ḥadīd(i), ḥattā iżā sāwā bainaṣ-ṣadafaini qālanfukhū, ḥattā iżā ja‘alahū nārā(n), qāla ātūnī ufrig ‘alaihi qiṭrā(n).
ང་ལ་ལྕགས་དུམ་བུ་སྤྲོད་དང་།” ལྕགས་དེ་རི་རྩེ་གཉིས་ལ་འདྲ་མཉམ་དུ་མ་སྦྲེལ་བར་དུ་ཁོང་གིས་(ཟུལ་ཀར་ནེན)གྱིས་"མེ་དེ་འཕུར་ཤོག"ཅེས་བཤད་པ་རེད།
فَمَا اسْطَاعُوْٓا اَنْ يَّظْهَرُوْهُ وَمَا اسْتَطَاعُوْا لَهٗ نَقْبًا
famasṭā‘ū ay yaẓharūhu wa mastaṭā‘ū lahū naqbā(n).
དེ་བས་ཁོང་ཚོ་(གཡག་ཇུ་དང་མཀ་ཇུ་ཇ)དེ་ལ་འཛེགས་མི་ཐུབ་པ་དང་དེའི་ནང་དུ་ཁུང་བུ་བཟོ་མི་ཐུབ་པ་རེད།
قَالَ هٰذَا رَحْمَةٌ مِّنْ رَّبِّيْۚ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ رَبِّيْ جَعَلَهٗ دَكَّاۤءَۚ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّيْ حَقًّا ۗ
qāla hāżā raḥmatum mir rabbī, fa iżā jā'a wa‘du rabbī ja‘alahū dakkā'(a), wa kāna wa‘du rabbī ḥaqqā(n).
ཁོང་གིས་(ཟུལ་ཀར་ནེན་) "འདི་(གྱང་)ནི་ངའི་གཙོ་བོའི་བྱིན་རླབས་ཤིག་ཡིན་པས་ངའི་གཙོ་བོའི་ཁས་ལེན་སླེབས་སྐབས་ཁོང་གིས་དེ་གཏོར་བརླག་གཏོང་རྒྱུ་དང་། ངའི་གཙོ་བོའི་ཁས་ལེན་དེ་བདེན་པ་ཡིན།"