وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنْ ذِى الْقَرْنَيْنِۗ قُلْ سَاَتْلُوْا عَلَيْكُمْ مِّنْهُ ذِكْرًا ۗ
wa yas'alūnaka ‘an żil qarnain(i), qul sa'atlū ‘alaikum minhu żikrā(n).
आ ओ सभ अहाँ (मुहम्मद) सँ जुलकरनैनक विषय मे पुछलनि। कहू, “हम अहाँकेँ कथा पढ़ि देब।”
اِنَّا مَكَّنَّا لَهٗ فِى الْاَرْضِ وَاٰتَيْنٰهُ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ سَبَبًا ۙ
innā makkannā lahū fil-arḍi wa ātaināhu min kulli syai'in sababā(n).
सचमुच, हम हुनका पृथ्वी पर एकटा स्थान देने छी, आ हम हुनका सब किछु (प्राप्ति) के लेल एकटा रास्ता उपलब्ध करौने छी,
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَغْرُبُ فِيْ عَيْنٍ حَمِئَةٍ وَّوَجَدَ عِنْدَهَا قَوْمًا ەۗ قُلْنَا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِمَّآ اَنْ تُعَذِّبَ وَاِمَّآ اَنْ تَتَّخِذَ فِيْهِمْ حُسْنًا
Ḥattā iżā balaga magribasy-syamsi wajadahā tagrubu fī ‘ainin ḥami'atiw wa wajada ‘indahā qaumā(n), qulnā yā żal-qarnaini immā an tu‘ażżiba wa immā an tattakhiża fīhim ḥusnā(n).
जाबे तक जखन ओ ओहि स्थान पर पहुँचलाह जतय सूर्य डूबि रहल छल तखन ओ ओकरा (सूर्य) कारी थाल-कादोक समुद्र मे डूबैत देखलनि, आ ओतय हुनका एकटा एहन लोक (जेकर कोनो धर्म नहि छल) भेटलनि | हम कहलियनि, "हे जुलकरनैन! अहाँ हुनका सभ केँ सजा द' सकैत छी वा नीक काज क' सकैत छी (विश्वास करबाक लेल आमंत्रित क' सकैत छी)."
قَالَ اَمَّا مَنْ ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهٗ ثُمَّ يُرَدُّ اِلٰى رَبِّهٖ فَيُعَذِّبُهٗ عَذَابًا نُّكْرًا
qāla ammā man ẓalama fa saufa nu‘ażżibuhū ṡumma yuraddu ilā rabbihī fa yu‘ażżibuhū ‘ażāban nukrā(n).
ओ (जुलकरनैन) कहलनि जे, जे कियो अन्याय करत, ओकरा हम सब सजा देब, तखन ओकरा अपन प्रभु लग वापस आबि जायत, तखन अल्लाह ओकरा बहुत कठोर सजा देत।
وَاَمَّا مَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهٗ جَزَاۤءً ۨالْحُسْنٰىۚ وَسَنَقُوْلُ لَهٗ مِنْ اَمْرِنَا يُسْرًا ۗ
wa ammā man āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa lahū jazā'anil-ḥusnā, wa sanaqūlu lahū min amrinā yusrā(n).
रहल बात जे विश्वास करैत अछि आ नीक काज करैत अछि, ओकरा बदला मे सर्वोत्तम (पुरस्कार) भेटतैक, आ हम सभ ओकरा अपन सहज आज्ञा पहुँचा देब।"
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَطْلُعُ عَلٰى قَوْمٍ لَّمْ نَجْعَلْ لَّهُمْ مِّنْ دُوْنِهَا سِتْرًا ۙ
Ḥattā iżā balaga maṭli‘asy-syamsi wajadahā taṭlu‘u ‘alā qaumil lam naj‘al lahum min dūnihā sitrā(n).
जाबे तक ओ ओहि ठाम पहुँचलाह जतय सूर्य उगैत अछि (पूर्व मे) तखन तक ओ ओहि लोक पर चमकैत पाबि गेलाह जकरा विरुद्ध हम सब कोनो रक्षा नहि केने रही।
كَذٰلِكَۗ وَقَدْ اَحَطْنَا بِمَا لَدَيْهِ خُبْرًا
każālik(a), wa qad aḥaṭnā bimā ladaihi khubrā(n).
एहि तरहें, आ वास्तव मे हम सभ सभ किछु जनैत छी जे हुनका (जुलकर्नैन) मे अछि |
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ بَيْنَ السَّدَّيْنِ وَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمَا قَوْمًاۙ لَّا يَكَادُوْنَ يَفْقَهُوْنَ قَوْلًا
Ḥattā iżā balaga bainas-saddaini wajada min dūnihimā qaumal lā yakādūna yafqahūna qaulā(n).
जाबे तक दू पहाड़क बीच पहुँचलाह तखन (दुनू पहाड़क) पाछू एकटा एहन लोक भेटलनि जे मुश्किल स बुझि सकैत छल जे ओ सब की कहि रहल छल।
قَالُوْا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِنَّ يَأْجُوْجَ وَمَأْجُوْجَ مُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلٰٓى اَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّا
qālū yā żal-qarnaini inna ya'jūja wa ma'jūja mufsidūna fil-arḍi fahal naj‘alu laka kharjan ‘alā an taj‘alā bainanā wa bainahum saddā(n).
ओ सभ कहलक, "हे जुलकरनैन! सत्ते यगजुज आ मकजुज (जीव जे) पृथ्वी पर नुकसान पहुँचबैत अछि, त' की हम सभ अहाँ केँ इनाम द' सकैत छी जाहि सँ अहाँ हमरा सभ आओर हुनका सभक बीच बाधा बनाबी?"
قَالَ مَا مَكَّنِّيْ فِيْهِ رَبِّيْ خَيْرٌ فَاَعِيْنُوْنِيْ بِقُوَّةٍ اَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًا ۙ
qāla mā makkannī fīhi rabbī fa a‘īnūnī biquwwatin aj‘al bainakum wa bainahum radmā(n).
ओ (जुलकर्णैन) कहलनि, "भगवान हमरा जे देने छथि से (अहाँक इनाम सँ) नीक अछि, तेँ हमरा बल सँ मदद करू, जाहि सँ हम अहाँ आ हुनका लोकनिक बीच बाधा उत्पन्न क' सकब।"
اٰتُوْنِيْ زُبَرَ الْحَدِيْدِۗ حَتّٰىٓ اِذَا سَاوٰى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوْا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَعَلَهٗ نَارًاۙ قَالَ اٰتُوْنِيْٓ اُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا ۗ
Ātūnī zubaral-ḥadīd(i), ḥattā iżā sāwā bainaṣ-ṣadafaini qālanfukhū, ḥattā iżā ja‘alahū nārā(n), qāla ātūnī ufrig ‘alaihi qiṭrā(n).
लोहाक टुकड़ी-टुकड़ा दिअ!” जाबे लोहाक टुकड़ी दुनू पहाड़क समतल नहि भ’ गेलै ताबे तक ओ बजलाह, “आगि उड़ाउ!” जखन ओ आगि जकाँ लाल भ’ गेल छल तखन ओ बजलाह, “हमरा उबलैत तांबा दिअ जाहि सँ हम ओकरा पर ढारि सकब।”
فَمَا اسْطَاعُوْٓا اَنْ يَّظْهَرُوْهُ وَمَا اسْتَطَاعُوْا لَهٗ نَقْبًا
famasṭā‘ū ay yaẓharūhu wa mastaṭā‘ū lahū naqbā(n).
तेँ ओ सभ (यक्जुज आ मकजुज) एहि पर नहि चढ़ि सकलाह आ ने (ओहि मे) छेद नहि क' सकलाह |
قَالَ هٰذَا رَحْمَةٌ مِّنْ رَّبِّيْۚ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ رَبِّيْ جَعَلَهٗ دَكَّاۤءَۚ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّيْ حَقًّا ۗ
qāla hāżā raḥmatum mir rabbī, fa iżā jā'a wa‘du rabbī ja‘alahū dakkā'(a), wa kāna wa‘du rabbī ḥaqqā(n).
ओ (जुलकर्णैन) कहलनि, "ई (दीवार) हमर प्रभुक आशीर्वाद अछि, तेँ जखन हमर प्रभुक वचन आबि जायत तखन ओ ओकरा नष्ट क' देत; आ हमर प्रभुक वचन सत्य अछि।"