فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُوْلٍ حَسَنٍ وَّاَنْۢبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًاۖ وَّكَفَّلَهَا زَكَرِيَّا ۗ كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيْهَا زَكَرِيَّا الْمِحْرَابَۙ وَجَدَ عِنْدَهَا رِزْقًا ۚ قَالَ يٰمَرْيَمُ اَنّٰى لَكِ هٰذَا ۗ قَالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ يَرْزُقُ مَنْ يَّشَاۤءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ
fataqabbalahā rabbuhā biqabūlin ḥasaniw wa ambatahā nabātan ḥasanā(n), wa kaffalahā zakariyyā, kullamā dakhala ‘alaihā zakariyyal-miḥrāba wajada ‘indahā rizqā(n), qāla yā maryama annā laki hāżā, qālat huwa min ‘indillāh(i), innallāha yarzuqu may yasyā'u bigairi ḥisāb(in).
Ҫавӑнпа та Вӑл (Аллах) ӑна ырӑ йышӑнупа йышӑннӑ, лайӑх ӳсӗмпе ӳстернӗ, унӑн пӑхӑвне Закария аллине панӑ. Закария ун патне михраба (пуҫҫапмалли ятарлӑ пӳлӗме) килмессеренех унпа юнашар апат-ҫимӗҫ тупнӑ. Вӑл: «Эй, Марьям! Ӑҫтан тупрӑн эсӗ ҫакна?» — терӗ. Вӑл (Мариам) ҫапла хуравланӑ: «Ку Аллахран». Чӑнах та, Аллах кама кирлӗ, ҫавна шутламасӑр апат парать.