ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهٗ زَكَرِيَّا ۚ
Żikru raḥmati rabbika ‘abdahū zakariyyā.
Уҡылған нәмә) Раббыңдың ҡоло Зәкәриәгә булған рәхмәтен аңлатыу,
يٰزَكَرِيَّآ اِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلٰمِ ِۨاسْمُهٗ يَحْيٰىۙ لَمْ نَجْعَلْ لَّهٗ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا
yā zakariyyā innā nubasysyiruka bigulāminismuhū yaḥyā, lam naj‘al lahū min qablu samiyyā(n).
(Аллаһ әйтте): «Эй, Зәкәриә, беҙ һиңә Яхъя исемле ул тураһында һөйөнөс бирәбеҙ, быға тиклем уға бындай исем ҡушманыҡ».
قَالَ رَبِّ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا وَّقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا
qāla rabbi annā yakūnu lī gulāmuw wa kānatimra'atī ‘āqiraw wa qad balagtu minal-kibari ‘itiyyā(n).
Ул (Зәкәриә): «Эй, Раббым, ҡатыным түлһеҙ булғанда, ә мин (үҙем) ысынында бик ҡартлыҡҡа еткәндә, нисек бала табырмын?»