قَالَ لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُؤَالِ نَعْجَتِكَ اِلٰى نِعَاجِهٖۗ وَاِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ الْخُلَطَاۤءِ لَيَبْغِيْ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ اِلَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَقَلِيْلٌ مَّا هُمْۗ وَظَنَّ دَاوٗدُ اَنَّمَا فَتَنّٰهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهٗ وَخَرَّ رَاكِعًا وَّاَنَابَ ۩
qāla laqad ẓalamaka bisu'āli na‘jatika ilā ni‘ājih(ī), wa inna kaṡīram minal-khulaṭā'i layabgī ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍin illal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa qalīlum mā hum, wa ẓanna dāwūdu annamā fatannāhu fastagfara rabbahū wa kharra rāki‘aw wa anāb(a).
அவர் (தாவூத்) கூறினார், "நிச்சயமாக, உங்கள் ஆட்டைத் தன் ஆட்டுடன் சேர்த்துக்கொள்ளும்படி கேட்டதன் மூலம் அவன் உங்களுக்குத் தீங்கு செய்துள்ளான். நிச்சயமாக, நம்பிக்கை கொண்டு நற்செயல்கள் செய்பவர்களைத் தவிர, கூட்டாளிகளாக இருப்பவர்களில் பலர் மற்றவர்களுக்குத் தீங்கு செய்கிறார்கள்; அவர்களில் ஒரு சிலரே அவ்வாறு செய்கிறார்கள்." மேலும், நாம் அவரைச் சோதிக்கிறோம் என்று தாவூத் சந்தேகித்தார்; எனவே அவர் தன் இறைவனிடம் மன்னிப்புக் கேட்டு, பின்னர் விழுந்து மனந்திருந்தினார்.