وَدَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ اِذْ يَحْكُمٰنِ فِى الْحَرْثِ اِذْ نَفَشَتْ فِيْهِ غَنَمُ الْقَوْمِۚ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شٰهِدِيْنَ ۖ
wa dāwūda wa sulaimāna iż yaḥkumāni fil-ḥarṡi iż nafasyat fīhi ganamul-qaum(i), wa kunnā liḥukmihim syāhidīn(a).
און (געדענקט די מעשה פון) דאוד און סוליימאן, ווען ביידע פון זיי האבן געגעבן א באשלוס וועגן דעם פעלד, ווייל (דאס פעלד) איז געווארן געשעדיגט דורך די ציגן וואס האבן געהערט צו זייער פאלק. און מיר האבן געזען דעם באשלוס (געגעבן) דורך זיי.
فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ
fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).
און מיר האָבן געגעבן סולימאן פארשטאנד (פון אַ מער פּינקטלעכן געזעץ); און צו יעדן האָבן מיר געגעבן חכמה און וויסן, און מיר האָבן אונטערגעוואָרפן די בערג און די פייגל, אַלע געלויבט מיט דאַוד. און מיר זענען די וואָס טוען עס.