وَدَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ اِذْ يَحْكُمٰنِ فِى الْحَرْثِ اِذْ نَفَشَتْ فِيْهِ غَنَمُ الْقَوْمِۚ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شٰهِدِيْنَ ۖ
wa dāwūda wa sulaimāna iż yaḥkumāni fil-ḥarṡi iż nafasyat fīhi ganamul-qaum(i), wa kunnā liḥukmihim syāhidīn(a).
தாவூத் மற்றும் சுலைமான் ஆகியோரின் வரலாற்றை நினைவுகூருங்கள். அவர்களுடைய மக்களுக்குச் சொந்தமான ஆடுகளால் அந்த வயல் சேதமடைந்திருந்ததால், அவர்கள் இருவரும் அந்த வயல் குறித்து ஒரு தீர்ப்பை வழங்கினார்கள். அவர்கள் வழங்கிய அந்தத் தீர்ப்பை நாம் கண்டோம்.
فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ
fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).
மேலும், சுலைமானுக்கு (மிகவும் துல்லியமான ஒரு சட்டத்தைப் பற்றிய) புரிதலை நாம் வழங்கினோம்; ஒவ்வொருவருக்கும் ஞானத்தையும் அறிவையும் வழங்கினோம்; மலைகளையும் பறவைகளையும் நாம் அடக்கினோம், இவை அனைத்தும் தாவூதால் (தவ்தூதால்) மகிமைப்படுத்தப்படுகின்றன. இதைச் செய்பவர்கள் நாமே.