وَدَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ اِذْ يَحْكُمٰنِ فِى الْحَرْثِ اِذْ نَفَشَتْ فِيْهِ غَنَمُ الْقَوْمِۚ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شٰهِدِيْنَ ۖ
wa dāwūda wa sulaimāna iż yaḥkumāni fil-ḥarṡi iż nafasyat fīhi ganamul-qaum(i), wa kunnā liḥukmihim syāhidīn(a).
Ku (tɔ̈ɔ̈u ë lööŋ ke) Dawud ku Sulayman, ɣɔn cï kek kedhiɛ lööŋ tääu në kë de ɣön ë tɔ̈c, në kë cenë (ɣön ë tɔ̈c) riääk në thɔ̈k ëke ye kɔcken. Ku ɣok aacï lööŋ (cï gäm) keek tïŋ.
فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ
fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).
Ku ɣok aacï Sulayman gäm ŋïc (në löŋ ë yic); ku tënë raan tök ɣok aacï nyïc ku ŋiɛ̈c käŋ gäm, ku ɣok aacï kuur ku diɛt dɔm, keek ëbɛ̈n aacï keek leec kek Dawud. ku Wɔ ye kc looi.