وَدَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ اِذْ يَحْكُمٰنِ فِى الْحَرْثِ اِذْ نَفَشَتْ فِيْهِ غَنَمُ الْقَوْمِۚ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شٰهِدِيْنَ ۖ
wa dāwūda wa sulaimāna iż yaḥkumāni fil-ḥarṡi iż nafasyat fīhi ganamul-qaum(i), wa kunnā liḥukmihim syāhidīn(a).
Дауди Сулеимани рҭоурых, урҭ рҩыџьагьы амхурсҭа иазкны аӡбара анрыдыркылаз, избан акәзар (амхурсҭа) рыжәлар ирыҵанакуаз аџьмақәа рыла иԥхасҭахеит. Ҳара урҭ ирыдыркылаз аӡбара ҳабеит.
فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ
fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).
Сулеиман еиҳа ииашоу азакәан аилкаара иаҳҭеит; Урҭ зегьы аҟәыӷареи адырреи раҳҭеит, ашьхақәеи аҵарақәеи ҳрықәыӷәӷәеит, урҭ зегьы Дауд ицны рыхьӡ-рыԥша шьҭыхны иҟан. Уи ҟазҵогьы ҳара ҳауп.