فَقَالَ اِنِّيْٓ اَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّيْۚ حَتّٰى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِۗ
fa qāla innī aḥbabtu ḥubbal-khairi ‘an żikri rabbī, ḥattā tawārat bil-ḥijāb(i).
अनि उसले भन्यो, "साँच्चै, मलाई सबै राम्रा चीजहरू (घोडाहरू) मन पर्छ, जसले मलाई सूर्य अस्ताउन्जेलसम्म मेरो प्रभुको (महानताको) सम्झना गराउँछ।"
رُدُّوْهَا عَلَيَّ ۚفَطَفِقَ مَسْحًا ۢبِالسُّوْقِ وَالْاَعْنَاقِ
ruddūhā ‘alayy(a), faṭafiqa masḥam bis-sūqi wal-a‘nāq(i).
“सबै घोडाहरू मलाई फिर्ता ल्याऊ।” त्यसपछि उसले घोडाहरूको खुट्टा र घाँटी काटिदियो।
وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمٰنَ وَاَلْقَيْنَا عَلٰى كُرْسِيِّهٖ جَسَدًا ثُمَّ اَنَابَ
wa laqad fatannā sulaimāna wa alqainā ‘alā kursiyyihī jasadan ṡumma anāb(a).
अनि, हामीले सुलेमानको परीक्षा लियौं र उनलाई शरीरको रूपमा (रोगले कमजोर बनाएर) उनको सिंहासनमा सुतायौं, अनि उनले प्रायश्चित गरे।