فَقَالَ اِنِّيْٓ اَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّيْۚ حَتّٰى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِۗ
fa qāla innī aḥbabtu ḥubbal-khairi ‘an żikri rabbī, ḥattā tawārat bil-ḥijāb(i).
Dunn huet hien gesot: "Tatsächlech hunn ech all gutt Saachen (Päerd) gär, déi mech un (d'Gréisst vu) mengem Här erënnere loossen, bis d'Sonn ënnergeet."
رُدُّوْهَا عَلَيَّ ۚفَطَفِقَ مَسْحًا ۢبِالسُّوْقِ وَالْاَعْنَاقِ
ruddūhā ‘alayy(a), faṭafiqa masḥam bis-sūqi wal-a‘nāq(i).
„Bréngt all d'Päerd zréck bei mech.“ Dann huet hien de Päerd d'Been an den Hälser ofgeschnidden.
وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمٰنَ وَاَلْقَيْنَا عَلٰى كُرْسِيِّهٖ جَسَدًا ثُمَّ اَنَابَ
wa laqad fatannā sulaimāna wa alqainā ‘alā kursiyyihī jasadan ṡumma anāb(a).
An tatsächlech, Mir hunn de Salomon op d'Prouf gestallt a hien als Kierper (duerch Krankheet geschwächt) op sengem Troun leeën gelooss, duerno huet hien Reue gemaach.