فَقَالَ اِنِّيْٓ اَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّيْۚ حَتّٰى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِۗ
fa qāla innī aḥbabtu ḥubbal-khairi ‘an żikri rabbī, ḥattā tawārat bil-ḥijāb(i).
Шуға күрә ул: «Ысынлап та, мин ҡояш байығанға тиклем Раббымдың бөйөклөгөн иҫкә төшөрөргә мәжбүр иткән бөтә яҡшылыҡты яратам», — тигән.
رُدُّوْهَا عَلَيَّ ۚفَطَفِقَ مَسْحًا ۢبِالسُّوْقِ وَالْاَعْنَاقِ
ruddūhā ‘alayy(a), faṭafiqa masḥam bis-sūqi wal-a‘nāq(i).
“Бөтә аттарҙы ла миңә алып ҡайт”. Шунан аттың аяҡтарын, муйынын киҫеп ала.
وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمٰنَ وَاَلْقَيْنَا عَلٰى كُرْسِيِّهٖ جَسَدًا ثُمَّ اَنَابَ
wa laqad fatannā sulaimāna wa alqainā ‘alā kursiyyihī jasadan ṡumma anāb(a).
Ысынлап та, Беҙ Сөләймәнде һынаныҡ һәм (уны) кәүҙә итеп урындығына ятҡырҙыҡ (ауырыу арҡаһында көсһөҙ), һуңынан ул тәүбә итте.