فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ
fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).
An Mir hunn dem Sulayman Verständnis (vun engem méi präzise Gesetz) ginn; an all deenen hunn Mir Wäisheet a Wëssen ginn, an Mir hunn d'Bierger an d'Vullen ënnerworf, all verherrlecht mam Dawud. An dat maachen mir.
وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ عِلْمًاۗ وَقَالَا الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ فَضَّلَنَا عَلٰى كَثِيْرٍ مِّنْ عِبَادِهِ الْمُؤْمِنِيْنَ
wa laqad ātainā dāwūda wa sulaimāna ‘ilmā(n), wa qālal-ḥamdu lillāhil-lażī faḍḍalanā ‘alā kaṡīrim min ‘ibādihil-mu'minīn(a).
A wierklech, Mir hunn dem Dawud an dem Salomon Wëssen ginn; an déi zwee soten: "Luef sief Gott, deen eis géintiwwer ville vu senge gleewegen Dénger favoriséiert huet."
۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوٗدَ مِنَّا فَضْلًاۗ يٰجِبَالُ اَوِّبِيْ مَعَهٗ وَالطَّيْرَ ۚوَاَلَنَّا لَهُ الْحَدِيْدَۙ
wa laqad ātainā dāwūda minnā faḍlā(n), yā jibālu awwibī ma‘ahū waṭ-ṭair(a), wa alannā lahul-ḥadīd(a).
A wierklech, Mir hunn dem Dawud e Kaddo vun Eis ginn. (Mir hunn gesot): "O Bierger a Villercher! Erhieft Iech ëmmer erëm mam Dawud!" a Mir hunn d'Eisen fir hien mëll gemaach,
اِصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَاذْكُرْ عَبْدَنَا دَاوٗدَ ذَا الْاَيْدِۚ اِنَّهٗٓ اَوَّابٌ
iṣbir ‘alā mā yaqūlūna ważkur ‘abdanā dāwūda żal-aid(i), innahū awwāb(un).
Sidd gedëlleg mat deem, wat se soen; an denkt un eisen Dénger Dawud, deen d'Kraaft huet; tatsächlech war hie ganz gehorsam (allah).
اِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبَالَ مَعَهٗ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَالْاِشْرَاقِۙ
innā sakhkharnal-jibāla ma‘ahū yusabbiḥna bil-‘asyiyyi wal-isyrāq(i).
Wierklech, Mir sinn et, déi d'Bierger ënnerwerfen, fir mat him (Dawud) owes an moies ze verherrlechen,
وَالطَّيْرَمَحْشُوْرَةً ۗ كُلٌّ لَّهٗٓ اَوَّابٌ
waṭ-ṭaira maḥsyūrah(tan), kullul lahū awwāb(un).
an (Mir hunn och) d'Vullen zesummegezwongen. Jidderee vun hinnen war ganz gehorsam (allah).
وَشَدَدْنَا مُلْكَهٗ وَاٰتَيْنٰهُ الْحِكْمَةَ وَفَصْلَ الْخِطَابِ
wa syadadnā mulkahū wa ātaināhul-ḥikmata wa faṣlal-khiṭāb(i).
An Mir hunn säi Räich gestäerkt a Mir hunn him Wäisheet a Wäisheet ginn, fir Saachen ze entscheeden.
۞ وَهَلْ اَتٰىكَ نَبَؤُا الْخَصْمِۘ اِذْ تَسَوَّرُوا الْمِحْرَابَۙ
wa hal atāka naba'ul-khaṣm(i), iż tasawwarul-miḥrāb(a).
An hutt Dir d'Nouvelle vun deenen erreecht, déi sech gestridden hunn, wéi se op d'Mauer vum Mihrab geklommen sinn?
اِذْ دَخَلُوْا عَلٰى دَاوٗدَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ قَالُوْا لَا تَخَفْۚ خَصْمٰنِ بَغٰى بَعْضُنَا عَلٰى بَعْضٍ فَاحْكُمْ بَيْنَنَا بِالْحَقِّ وَلَا تُشْطِطْ وَاهْدِنَآ اِلٰى سَوَاۤءِ الصِّرَاطِ
iż dakhalū ‘alā dāwūda fafazi‘a minhum qālū lā takhaf, khaṣmāni bagā ba‘ḍunā ‘alā ba‘ḍin faḥkum bainanā bil-ḥaqqi wa lā tusyṭiṭ wahdinā ilā sawā'iṣ-ṣirāṭ(i).
Wéi si erakoumen, fir den Dawud ze treffen, war hie wéinst hirer (Arrivée) iwwerrascht. Si soten: "Hutt keng Angscht! (Mir) sinn eis allebéid net eens, e puer vun eis hunn deem aneren Ongerechtegkeet ugedoe; also urteelt fair tëscht eis a wäicht net vun der Wourecht of a féiert eis op de riichte Wee."
اِنَّ هٰذَآ اَخِيْ ۗ لَهٗ تِسْعٌ وَّتِسْعُوْنَ نَعْجَةً وَّلِيَ نَعْجَةٌ وَّاحِدَةٌ ۗفَقَالَ اَكْفِلْنِيْهَا وَعَزَّنِيْ فِى الْخِطَابِ
inna hāżā akhī, lahū tis‘uw wa tis‘ūna na‘jataw wa liya na‘jatuw wāḥidah(tun), faqāla aqfilnīhā wa ‘azzanī fil-khiṭāb(i).
Tatsächlech hat mäi Brudder nénganzwanzeg Geessegewebe an ech nëmmen eng, dann huet hien gesot: "Gëff mir (Är Geess)!" An hien huet mech an der Debatt besiegt.
قَالَ لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُؤَالِ نَعْجَتِكَ اِلٰى نِعَاجِهٖۗ وَاِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ الْخُلَطَاۤءِ لَيَبْغِيْ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ اِلَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَقَلِيْلٌ مَّا هُمْۗ وَظَنَّ دَاوٗدُ اَنَّمَا فَتَنّٰهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهٗ وَخَرَّ رَاكِعًا وَّاَنَابَ ۩
qāla laqad ẓalamaka bisu'āli na‘jatika ilā ni‘ājih(ī), wa inna kaṡīram minal-khulaṭā'i layabgī ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍin illal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa qalīlum mā hum, wa ẓanna dāwūdu annamā fatannāhu fastagfara rabbahū wa kharra rāki‘aw wa anāb(a).
Hien (Dawud) sot: "Tatsächlech huet hien dir falsch gemaach, andeems hien gefrot huet, datt deng Geess zu senger eegener bäigefüügt gëtt. Vill vun deenen, déi Partner sinn, maachen aneren falsch, ausser deenen, déi gleewen a gutt Dote maachen; an nëmmen e puer vun hinne maachen dat." An den Dawud huet verdächtegt, datt Mir hien op d'Prouf gestallt hunn; Also huet hien säin Här ëm Verzeiung gefrot, ass dann erofgefall an huet Reue gewisen.
فَغَفَرْنَا لَهٗ ذٰلِكَۗ وَاِنَّ لَهٗ عِنْدَنَا لَزُلْفٰى وَحُسْنَ مَاٰبٍ
fa gafarnā lahū żālik(a), wa inna lahū ‘indanā lazulfā wa ḥusna ma'āb(in).
Dann hu Mir him (säi Feeler) verginn. An tatsächlech huet hien eng Positioun, déi wierklech no bei Eis ass an eng gutt Plaz fir dohinner zeréckzekommen.
يٰدَاوٗدُ اِنَّا جَعَلْنٰكَ خَلِيْفَةً فِى الْاَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوٰى فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗاِنَّ الَّذِيْنَ يَضِلُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيْدٌ ۢبِمَا نَسُوْا يَوْمَ الْحِسَابِ ࣖ
yā dāwūdu innā ja‘alnāka khalīfatan fil-arḍi faḥkum bainan nāsi bil-ḥaqqi wa lā tattabi‘il-hawā fa yuḍillaka ‘an sabīlillāh(i), innal-lażīna yaḍillūna ‘an sabīlillāhi lahum ‘ażābun syadīdum bimā nasū yaumal-ḥisāb(i).
(Allah sot): "O Dawud! Mir hunn dech zum Kalif (Herrscher) op der Äerd ernannt, also urteelt (Fäll) tëscht de Mënschen gerecht a folgt net Äre Begierden, well dat wäert dech vum Wee vun Allah oflenken. Tatsächlech, déi, déi vum Wee vun Allah ofwäichen, kréien eng schwéier Strof, well se den Dag vun der Rechenschaft vergiess hunn."