وَدَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ اِذْ يَحْكُمٰنِ فِى الْحَرْثِ اِذْ نَفَشَتْ فِيْهِ غَنَمُ الْقَوْمِۚ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شٰهِدِيْنَ ۖ
wa dāwūda wa sulaimāna iż yaḥkumāni fil-ḥarṡi iż nafasyat fīhi ganamul-qaum(i), wa kunnā liḥukmihim syāhidīn(a).
I (kòrda e historia di) Dawud i Sulayman, ora ku tur dos a duna un desishon tokante e tereno, pasobra (e tereno) a wòrdu daña pa e kabritunan ku ta pertenesé na nan hendenan. I Nos tabata testigu di e desishon (duná) pa nan.
فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ
fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).
I Nos a duna Sulayman komprondementu (di un lei mas presis); i na kada un Nos a duna sabiduria i konosementu, i Nos a someté e serunan i e parhanan, tur glorifiká ku Dawud. I nos ta esnan ku ta hasié.