وَقَالُوْا قُلُوْبُنَا غُلْفٌ ۗ بَلْ لَّعَنَهُمُ اللّٰهُ بِكُفْرِهِمْ فَقَلِيْلًا مَّا يُؤْمِنُوْنَ
wa qālū qulūbunā gulf(un), bal la‘anahumullāhu bikufrihim faqalīlam mā yu'minūn(a).
An si soten: "Eis Häerzer sinn zou." Nee! Allah huet si wéinst hirem Ungehorsam verflucht, awer ganz wéineg vun hinne gleewen.
مِنَ الَّذِيْنَ هَادُوْا يُحَرِّفُوْنَ الْكَلِمَ عَنْ مَّوَاضِعِهٖ وَيَقُوْلُوْنَ سَمِعْنَا وَعَصَيْنَا وَاسْمَعْ غَيْرَ مُسْمَعٍ وَّرَاعِنَا لَيًّاۢ بِاَلْسِنَتِهِمْ وَطَعْنًا فِى الدِّيْنِۗ وَلَوْ اَنَّهُمْ قَالُوْا سَمِعْنَا وَاَطَعْنَا وَاسْمَعْ وَانْظُرْنَا لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْ وَاَقْوَمَۙ وَلٰكِنْ لَّعَنَهُمُ اللّٰهُ بِكُفْرِهِمْ فَلَا يُؤْمِنُوْنَ اِلَّا قَلِيْلًا
minal-lażīna hādū yuḥarrifūnal-kalima ‘am mawāḍi‘ihī wa yaqūlūna sami‘nā wa ‘aṣainā wasma‘ gaira musmi‘iw wa rā‘inā layyam bi'alsinatihim wa ṭa‘nan fid-dīn(i), wa lau annahum qālū sami‘nā wa aṭa‘nā wasma‘ wanẓurnā lakāna khairal lahum wa aqwam(a), wa lākil la‘anahumullāhu bikufrihim falā yu'minūna illā qalīlā(n).
(Dat ass) ënner de Judden, déi d'Wierder vun hirer Plaz änneren. An si soten: "Mir hunn héieren, awer mir wäerten net gehorchen." An (si soten och): "Lauschtert," während (Dir Muhammad tatsächlech) näischt héieren hutt. An (si soen), "Ra'ina" verdréit hir Zong a kritiséiert d'Relioun. Wann si gesot hätten: "Mir héieren a gehorchen, a lauschteren, a passen op eis op," dat wier besser fir si a méi korrekt gewiescht, awer Allah huet si verflucht, wéinst hirem Ongleewe. Si gleewen net ausser ganz wéineg.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ اٰمِنُوْا بِمَا نَزَّلْنَا مُصَدِّقًا لِّمَا مَعَكُمْ مِّنْ قَبْلِ اَنْ نَّطْمِسَ وُجُوْهًا فَنَرُدَّهَا عَلٰٓى اَدْبَارِهَآ اَوْ نَلْعَنَهُمْ كَمَا لَعَنَّآ اَصْحٰبَ السَّبْتِ ۗ وَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ مَفْعُوْلًا
yā ayyuhal-lażīna ūtul-kitāba āminū bimā nazzalnā muṣaddiqal limā ma‘akum min qabli an naṭmisa wujūhan fa naruddahā ‘alā adbārihā au nal‘anahum kamā la‘annā aṣḥābas-sabt(i), wa kāna amrullāhi maf‘ūlā(n).
O Leit, deenen d'Buch ginn ass! Gleeft un dat, wat Mir erofgeschéckt hunn (de Koran), wat d'Buch bestätegt, dat bei iech ass, ier Mir (Är) Gesiichter änneren, dann Mir si zréckdréinen oder Mir verfluchen si, wéi Mir déi (déi Onmoral begehen) um Sabbat (Samschdeg) verfluchen. An Gottes Uerteel wäert definitiv gëllen.
اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ لَعَنَهُمُ اللّٰهُ ۗوَمَنْ يَّلْعَنِ اللّٰهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهٗ نَصِيْرًا
ulā'ikal-lażīna la‘anahumullāh(u), wa may yal‘anillāhu falan tajida lahū naṣīrā(n).
Dëst sinn d'Leit, déi Allah verflucht huet. A wien vun Allah verflucht ass, fir deen wäert Dir sécherlech keen Helfer fannen.
فَبِمَا نَقْضِهِمْ مِّيْثَاقَهُمْ لَعَنّٰهُمْ وَجَعَلْنَا قُلُوْبَهُمْ قٰسِيَةً ۚ يُحَرِّفُوْنَ الْكَلِمَ عَنْ مَّوَاضِعِهٖۙ وَنَسُوْا حَظًّا مِّمَّا ذُكِّرُوْا بِهٖۚ وَلَا تَزَالُ تَطَّلِعُ عَلٰى خَاۤىِٕنَةٍ مِّنْهُمْ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۖ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاصْفَحْ ۗاِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ
fabimā naqḍihim mīṡāqahum la‘annāhum wa ja‘alnā qulūbahum qāsiyah(tan), yuḥarrifūnal-kalima ‘am mawāḍi‘ih(ī), wa nasū ḥaẓẓam mimmā żukkirū bih(ī), wa lā tazālu taṭṭali‘u ‘alā khā'inatim minhum illā qalīlam minhum fa‘fu ‘anhum waṣfaḥ, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).
(Awer) well si hire Bund gebrach hunn, hu Mir si verflucht, an Mir hunn hir Häerzer verhärtet. Si wiesselen d'Wuert (vun Allah) gär vu senger Plaz, an si vergiessen (absichtlech) e puer vun de Botschaften, mat deenen si gewarnt goufen. Du (O Muhammad) wäerts weider Verrot vun hinne gesinn, ausser enger klenger Grupp ënner hinnen (déi net verroden), also verzei hinnen a loosst si eleng. Wierklech, Allah huet déi gär, déi Gutt maachen.
قُلْ هَلْ اُنَبِّئُكُمْ بِشَرٍّ مِّنْ ذٰلِكَ مَثُوْبَةً عِنْدَ اللّٰهِ ۗمَنْ لَّعَنَهُ اللّٰهُ وَغَضِبَ عَلَيْهِ وَجَعَلَ مِنْهُمُ الْقِرَدَةَ وَالْخَنَازِيْرَ وَعَبَدَ الطَّاغُوْتَۗ اُولٰۤىِٕكَ شَرٌّ مَّكَانًا وَّاَضَلُّ عَنْ سَوَاۤءِ السَّبِيْلِ
qul hal unabbi'ukum bisyarrim min żālika maṡūbatan ‘indallāh(i), mal la‘anahullāhu wa gaḍiba ‘alaihi wa ja‘ala minhumul-qiradata wal-khanāzīra wa ‘abadaṭ-ṭāgūt(a), ulā'ika syarrum makānaw wa aḍallu ‘an sawā'is-sabīl(i).
So (Muhammad): "Soll ech iech iwwer Leit erzielen, deenen hir Strof méi schlëmm ass wéi (déi Béis) an den Ae vun Allah? Nämlech Leit, déi verflucht sinn a rosen op Allah sinn, dorënner (et ginn) déi, déi zu Afen a Schwäin gemaach ginn an (déi, déi) Thaghut ubidden." Si sinn an enger méi schlëmmerer Situatioun a méi vum riichte Wee ofgewichen.
وَقَالَتِ الْيَهُوْدُ يَدُ اللّٰهِ مَغْلُوْلَةٌ ۗغُلَّتْ اَيْدِيْهِمْ وَلُعِنُوْا بِمَا قَالُوْا ۘ بَلْ يَدٰهُ مَبْسُوْطَتٰنِۙ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشَاۤءُۗ وَلَيَزِيْدَنَّ كَثِيْرًا مِّنْهُمْ مَّآ اُنْزِلَ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَ طُغْيَانًا وَّكُفْرًاۗ وَاَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاۤءَ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِۗ كُلَّمَآ اَوْقَدُوْا نَارًا لِّلْحَرْبِ اَطْفَاَهَا اللّٰهُ ۙوَيَسْعَوْنَ فِى الْاَرْضِ فَسَادًاۗ وَاللّٰهُ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِيْنَ
wa qālatil-yahūdu yadullāhi maglūlah(tun), gullat aidīhim wa lu‘inū bimā qālū, bal yadāhu mabsūṭatān(i), yunfiqu kaifa yasyā'(u), wa layazīdanna kaṡīram minhum mā unzila ilaika mir rabbika ṭugyānaw wa kufrā(n), wa alqainā bainahumul-‘adāwata wal-bagḍā'a ilā yaumil-qiyāmah(ti), kullamā auqadū nāral lil-ḥarbi aṭfa'ahallāh(u), wa yas‘auna fil-arḍi fasādā(n), wallāhu lā yuḥibbul-mufsidīn(a).
An d'Juden hunn gesot: "Gott seng Hänn sinn gebonnen." Tatsächlech sinn et hir Hänn, déi gefesselt sinn, an si sinn déi, déi verflucht sinn wéinst deem, wat se gesot hunn, och wann béid Hänn vun Allah op sinn; Hie gëtt Ënnerhalt, wéi Hie wëll. An (de Koran), deen Iech vun Ärem Här erofgeschéckt gouf, wäert sécherlech den Ungehorsam an den Ongleewe vun de meeschte vun hinne erhéijen. A Mir hunn Feindschaft an Haass ënner hinne verursaacht bis zum Dag vun der Operstéiung. All Kéier wann se e Krichsfeier ugefaangen hunn, huet Allah et geläscht. A si probéieren (Zerstéierung) op der Äerd ze verursaachen. An Allah huet déi net gär, déi Schued maachen.
لُعِنَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْۢ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ عَلٰى لِسَانِ دَاوٗدَ وَعِيْسَى ابْنِ مَرْيَمَ ۗذٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَّكَانُوْا يَعْتَدُوْنَ
lu‘inal-lażīna kafarū mim banī isrā'īla ‘alā lisāni dāwūda wa ‘īsabni maryam(a), żālika bimā ‘aṣaw wa kānū ya‘tadūn(a).
Déi Ongleeweg vun de Kanner vun Israel goufen duerch d'Zonge vum David a vum Jesus, dem Jong vun der Maria, verflucht. Dëst war well si ongehorsam waren a ëmmer iwwertrieden hunn.
وَقَالَتِ الْيَهُوْدُ عُزَيْرُ ِۨابْنُ اللّٰهِ وَقَالَتِ النَّصٰرَى الْمَسِيْحُ ابْنُ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ قَوْلُهُمْ بِاَفْوَاهِهِمْۚ يُضَاهِـُٔوْنَ قَوْلَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَبْلُ ۗقَاتَلَهُمُ اللّٰهُ ۚ اَنّٰى يُؤْفَكُوْنَ
wa qālatil-yahūdu ‘uzairunibnullāhi wa qālatin-naṣāral-masīḥubnullāh(i), żālika qauluhum bi'afwāhihim, yuḍāhi'ūna qaulal-lażīna kafarū min qabl(u), qātalahumullāh(u), annā yu'fakūn(a).
An d'Juden hunn gesot: "Uzair, de Jong vun Allah", an d'Chrëschten hunn gesot: "De Messias, de Jong vun Allah." Dat sinn d'Wierder, déi aus hirem Mond kommen. Si hunn d'Wierder vun de fréiere Ongleewegen imitéiert. Allah verflucht si; wéi hunn si sech ofgedréit?