وَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهَازِهِمْ قَالَ ائْتُوْنِيْ بِاَخٍ لَّكُمْ مِّنْ اَبِيْكُمْ ۚ اَلَا تَرَوْنَ اَنِّيْٓ اُوْفِى الْكَيْلَ وَاَنَا۠ خَيْرُ الْمُنْزِلِيْنَ
wa lammā jahhazahum bijahāzihim qāla'tūnī bi'akhil lakum min abīkum, alā tarauna annī ūfil-kaila wa ana khairul-munzilīn(a).
யோசேப்பு அவர்களுக்கு உணவு தயாரித்தபோது, “உங்களைப் போலவே ஒரே தந்தையுடைய உங்கள் சகோதரனை (பென்யமீனை) என்னிடம் கொண்டு வாருங்கள்; நான் அளவோடு கொடுப்பதையும், விருந்தோம்பலில் சிறந்தவனாக இருப்பதையும் நீங்கள் காணவில்லையா?” என்றார்.
وَقَالَ لِفِتْيٰنِهِ اجْعَلُوْا بِضَاعَتَهُمْ فِيْ رِحَالِهِمْ لَعَلَّهُمْ يَعْرِفُوْنَهَآ اِذَا انْقَلَبُوْٓا اِلٰٓى اَهْلِهِمْ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ
wa qāla lifityānihij‘alū biḍā‘atahum fī riḥālihim la‘allahum ya‘rifūnahā iżanqalabū ilā ahlihim la‘allahum yarji‘ūn(a).
மேலும் அவர் (யூசுஃப்) தம் அடியார்களிடம், "அவர்கள் தங்கள் குடும்பத்தினரிடம் திரும்பிச் செல்லும்போது, நம்பிக்கையுடன் மீண்டும் வருவார்கள் என்பதை அவர்கள் அறிந்துகொள்ளும் வகையில், அவர்களுடைய (பரிமாற்ற) பொருட்களை அவர்களுடைய சாக்குகளில் போடுங்கள்" என்று கூறினார்.
وَلَمَّا فَتَحُوْا مَتَاعَهُمْ وَجَدُوْا بِضَاعَتَهُمْ رُدَّتْ اِلَيْهِمْۗ قَالُوْا يٰٓاَبَانَا مَا نَبْغِيْۗ هٰذِهٖ بِضَاعَتُنَا رُدَّتْ اِلَيْنَا وَنَمِيْرُ اَهْلَنَا وَنَحْفَظُ اَخَانَا وَنَزْدَادُ كَيْلَ بَعِيْرٍۗ ذٰلِكَ كَيْلٌ يَّسِيْرٌ
wa lammā fataḥū matā‘ahum wajadū biḍā‘atahum ruddat ilaihim, qālū yā abānā mā nabgī, hāżihī biḍā‘atunā ruddat ilainā wa namīru ahlanā wa naḥfaẓu akhānā wa nazdādu kaila ba‘īr(in), żālika kailuy yasīr(un).
அவர்கள் தங்கள் பொருட்களைத் திறந்தபோது, தாங்கள் வாங்கிய பொருட்கள் தங்களுக்குத் திரும்பக் கொடுக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்டார்கள். அவர்கள், “எங்கள் தந்தையே! எங்களுக்கு இன்னும் என்ன வேண்டும்? எங்கள் பொருட்கள் எங்களுக்குத் திரும்பக் கிடைத்துவிட்டன. இனி நாங்கள் எங்கள் குடும்பங்களுக்கு உணவளிக்க முடியும், எங்கள் உறவினர்களைக் கவனித்துக்கொள்ள முடியும், மேலும் ஒட்டகத்தின் சுமை அளவுக்குக் கூடுதல் தானியமும் எங்களுக்குக் கிடைக்கும். இது (எகிப்தின் அரசனுக்கு) ஒரு சுலபமான காரியம்” என்றார்கள்.