وَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهَازِهِمْ قَالَ ائْتُوْنِيْ بِاَخٍ لَّكُمْ مِّنْ اَبِيْكُمْ ۚ اَلَا تَرَوْنَ اَنِّيْٓ اُوْفِى الْكَيْلَ وَاَنَا۠ خَيْرُ الْمُنْزِلِيْنَ
wa lammā jahhazahum bijahāzihim qāla'tūnī bi'akhil lakum min abīkum, alā tarauna annī ūfil-kaila wa ana khairul-munzilīn(a).
Иосиф урҭ рзы афатә аныҟаиҵа, ус иҳәеит: «Шәаб иеиԥшу шәашьа дысзаажәга.
وَقَالَ لِفِتْيٰنِهِ اجْعَلُوْا بِضَاعَتَهُمْ فِيْ رِحَالِهِمْ لَعَلَّهُمْ يَعْرِفُوْنَهَآ اِذَا انْقَلَبُوْٓا اِلٰٓى اَهْلِهِمْ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ
wa qāla lifityānihij‘alū biḍā‘atahum fī riḥālihim la‘allahum ya‘rifūnahā iżanqalabū ilā ahlihim la‘allahum yarji‘ūn(a).
Иара (Иусуф) имаҵзуҩцәа иреиҳәеит: «Рымаҭәахәқәа ршәырақәа ирҭашәҵа, рҭаацәарақәа рахь ианыхынҳәлакь, ҩаԥхьа ишыхынҳәуа рдырырц азы».
وَلَمَّا فَتَحُوْا مَتَاعَهُمْ وَجَدُوْا بِضَاعَتَهُمْ رُدَّتْ اِلَيْهِمْۗ قَالُوْا يٰٓاَبَانَا مَا نَبْغِيْۗ هٰذِهٖ بِضَاعَتُنَا رُدَّتْ اِلَيْنَا وَنَمِيْرُ اَهْلَنَا وَنَحْفَظُ اَخَانَا وَنَزْدَادُ كَيْلَ بَعِيْرٍۗ ذٰلِكَ كَيْلٌ يَّسِيْرٌ
wa lammā fataḥū matā‘ahum wajadū biḍā‘atahum ruddat ilaihim, qālū yā abānā mā nabgī, hāżihī biḍā‘atunā ruddat ilainā wa namīru ahlanā wa naḥfaẓu akhānā wa nazdādu kaila ba‘īr(in), żālika kailuy yasīr(un).
Урҭ рмал анырзаадырт, рмал рырхынҳәны ирбеит. Урҭ ирҳәеит: "Уа ҳаб! Уаҳа иаҳҭахузеи. Абарҭ ҳмаҭәахәқәа ҳара иҳархынҳәит, ҳҭаацәа ҳрыцхраауеит, ҳҭынхацәа ҳрыхылаԥшуеит, агәам аидара еиԥш ихьанҭоу арыц ҳауеит. Уи мариоуп (Мысра аҳ изы)".