۞ لَقَدْ كَانَ فِيْ يُوْسُفَ وَاِخْوَتِهٖٓ اٰيٰتٌ لِّلسَّاۤىِٕلِيْنَ
laqad kāna fī yūsufa wa ikhwatihī āyātul lis-sā'ilīn(a).
நிச்சயமாக, யூசுப் மற்றும் அவரது சகோதரர்களின் வரலாற்றில், கேட்பவர்களுக்கு (அல்லாஹ்வின் ஆற்றலின்) அடையாளங்கள் உள்ளன.
اِذْ قَالُوْا لَيُوْسُفُ وَاَخُوْهُ اَحَبُّ اِلٰٓى اَبِيْنَا مِنَّا وَنَحْنُ عُصْبَةٌ ۗاِنَّ اَبَانَا لَفِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍۙ
iż qālū layūsufu wa akhūhu aḥabbu ilā abīnā minnā wa naḥnu ‘uṣbah(tun), inna abānā lafī ḍalālim mubīn(in).
"உண்மையில், நாங்கள் ஒரே (வலுவான) குழுவாக இருந்தபோதிலும், எங்களை விட யூசுஃபையும் அவரது சகோதரர் (புன்யாமீன்) அவர்களுடைய தந்தையால் அதிகமாக நேசிக்கப்பட்டார். உண்மையில், எங்கள் தந்தை ஒரு பெரிய தவறைச் செய்தார்," என்று அவர்கள் கூறியபோது...
ۨاقْتُلُوْا يُوْسُفَ اَوِ اطْرَحُوْهُ اَرْضًا يَّخْلُ لَكُمْ وَجْهُ اَبِيْكُمْ وَتَكُوْنُوْا مِنْۢ بَعْدِهٖ قَوْمًا صٰلِحِيْنَ
uqtulū yūsufa awiṭraḥūhu arḍay yakhlu lakum wajhu abīkum wa takūnū mim ba‘dihī qauman ṣāliḥīn(a).
யூசுஃபைக் கொன்றுவிடு அல்லது அவனை எங்காவது தூக்கி எறிந்துவிடு. அப்போது உன் தந்தையின் கவனம் உன் மீது விழும். அதன் பிறகு நீ ஒரு நல்ல மனிதனாக மாறிவிடுவாய்.
قَالَ قَاۤىِٕلٌ مِّنْهُمْ لَا تَقْتُلُوْا يُوْسُفَ وَاَلْقُوْهُ فِيْ غَيٰبَتِ الْجُبِّ يَلْتَقِطْهُ بَعْضُ السَّيَّارَةِ اِنْ كُنْتُمْ فٰعِلِيْنَ
qāla qā'ilum minhum lā taqtulū yūsufa wa alqūhu fī gayābatil-jubbi yaltaqiṭhu ba‘ḍus-sayyārati in kuntum fā‘ilīn(a).
அவர்களில் ஒருவன், “யூசுஃபைக் கொல்லாதீர்கள்; நீங்கள் விரும்பினால், பயணிகளில் சிலர் அவனை எடுத்துக்கொள்ளும்படி, அவனைக் கிணற்றின் அடியில் எறிந்துவிடுங்கள்” என்றான்.
قَالُوْا يٰٓاَبَانَا مَا لَكَ لَا تَأْمَنَّ۫ا عَلٰى يُوْسُفَ وَاِنَّا لَهٗ لَنٰصِحُوْنَ
qālū yā abānā mā laka lā ta'mannā ‘alā yūsufa wa innā lahū lanāṣiḥūn(a).
அவர்கள், "எங்கள் தந்தையே! நாங்கள் அனைவரும் யூசுஃபின் நன்மைக்கே விரும்புகிறோமே, ஏன் அவரை நம்ப மறுக்கிறீர்கள்?" என்றார்கள்.
اَرْسِلْهُ مَعَنَا غَدًا يَّرْتَعْ وَيَلْعَبْ وَاِنَّا لَهٗ لَحٰفِظُوْنَ
arsilhu ma‘anā gaday yarta‘ wa yal‘ab wa innā lahū laḥāfiẓūn(a).
நாளை காலை அவனை எங்களுடன் செல்ல விடுங்கள், அவன் மகிழ்ச்சியாகவும் குதூகலமாகவும் விளையாடட்டும், நாங்கள் அவனை நிச்சயம் கவனித்துக்கொள்வோம்.
قَالَ اِنِّيْ لَيَحْزُنُنِيْٓ اَنْ تَذْهَبُوْا بِهٖ وَاَخَافُ اَنْ يَّأْكُلَهُ الذِّئْبُ وَاَنْتُمْ عَنْهُ غٰفِلُوْنَ
qāla innī layaḥzununī an tażhabū bihī wa akhāfu ay ya'kulahuż-żi'bu wa antum ‘anhu gāfilūn(a).
அவர் (யாக்கோபு) சொன்னார், “உண்மையில், நீங்கள் அவனுடன் (யோசேப்புடன்) செல்வது எனக்கு மிகவும் வருத்தமளிக்கிறது; நீங்கள் அவனைப் புறக்கணிக்கும்போது, அவன் ஓநாய்களால் தின்னப்படுவானோ என்று நான் அஞ்சுகிறேன்.”
قَالُوْا لَىِٕنْ اَكَلَهُ الذِّئْبُ وَنَحْنُ عُصْبَةٌ اِنَّآ اِذًا لَّخٰسِرُوْنَ
qālū la'in akalahuż-żi'bu wa naḥnu ‘uṣbatun innā iżal lakhāsirūn(a).
உண்மையில் அவர்கள், "நாம் வலிமையான கூட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும், அவனை ஒரு ஓநாய் தின்றுவிட்டால், நிச்சயமாக இழப்புகளைச் சந்திப்பது நாமாகத்தான் இருப்போம்" என்று கூறினார்கள்.
فَلَمَّا ذَهَبُوْا بِهٖ وَاَجْمَعُوْٓا اَنْ يَّجْعَلُوْهُ فِيْ غَيٰبَتِ الْجُبِّۚ وَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِ لَتُنَبِّئَنَّهُمْ بِاَمْرِهِمْ هٰذَا وَهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ
falammā żahabū bihī wa ajma‘ū ay yaj‘alūhu fī gayābatil-jubb(i), wa auḥainā ilaihi latunabbi'annahum bi'amrihim hāżā wa hum lā yasy‘urūn(a).
ஆகவே, அவர்கள் அவனைப் பிடித்து, கிணற்றின் அடியில் போடுவதற்குச் சம்மதித்தபோது, நாம் அவனிடம், "அவர்கள் அறியாத இந்நேரம், நீ நிச்சயமாக இந்தச் செயலைப் பற்றி அவர்களிடம் கூறுவாய்" என்று வெளிப்படுத்தினோம்.
وَجَاۤءُوْٓ اَبَاهُمْ عِشَاۤءً يَّبْكُوْنَۗ
wa jā'ū abāhum ‘isyā'ay yabkūn(a).
பின்பு அவர்கள் மாலையில் அழுதுகொண்டே தங்கள் தகப்பனிடம் வந்தார்கள்.
قَالُوْا يٰٓاَبَانَآ اِنَّا ذَهَبْنَا نَسْتَبِقُ وَتَرَكْنَا يُوْسُفَ عِنْدَ مَتَاعِنَا فَاَكَلَهُ الذِّئْبُۚ وَمَآ اَنْتَ بِمُؤْمِنٍ لَّنَا وَلَوْ كُنَّا صٰدِقِيْنَ
qālū yā abānā innā żahabnā nastabiqu wa taraknā yūsufa ‘inda matā‘inā fa akalahuż-żi'b(u), wa mā anta bimu'minil lanā wa lau kunnā ṣādiqīn(a).
அவர்கள் சொன்னார்கள், "எங்கள் தந்தையே! நிச்சயமாக, நாங்கள் பந்தயத்திற்குச் சென்றோம்; யூசுஃபை எங்கள் பொருட்களுக்கு அருகில் விட்டுச் சென்றோம். பின்னர், அவன் ஓநாய்களால் தின்னப்பட்டான்; நாங்கள் உண்மையைச் சொன்னாலும், நீர் நிச்சயமாக எங்களை நம்ப மாட்டீர்."
وَجَاۤءُوْ عَلٰى قَمِيْصِهٖ بِدَمٍ كَذِبٍۗ قَالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ اَنْفُسُكُمْ اَمْرًاۗ فَصَبْرٌ جَمِيْلٌ ۗوَاللّٰهُ الْمُسْتَعَانُ عَلٰى مَا تَصِفُوْنَ
wa jā'ū ‘alā qamīṣihī bidamin każib(in), qāla bal sawwalat lakum anfusukum amrā(n), fa ṣabrun jamīl(un), wallāhul musta‘ānu ‘alā mā taṣifūn(a).
மேலும் அவர்கள், போலி இரத்தக் கறை படிந்த அவருடைய அங்கியைச் சுமந்து வந்தார்கள். அவர் (யாக்கோபு) கூறினார், "நிச்சயமாக, நீங்கள் மட்டுமே உங்கள் காரியங்களில் உள்ள தீமையை நன்மையாகக் காண்கிறீர்கள்; எனவே பொறுமையே எனக்குச் சிறந்தது. நீங்கள் விவரித்ததற்கு எதிராக அல்லாஹ் ஒருவனிடமே உதவி தேடுங்கள்."
وَجَاۤءَ اِخْوَةُ يُوْسُفَ فَدَخَلُوْا عَلَيْهِ فَعَرَفَهُمْ وَهُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ
wa jā'a ikhwatu yūsufa fa dakhalū ‘alaihi fa ‘arafahum wa hum lahū munkirūn(a).
யூசுப்பின் சகோதரர்கள் (எகிப்துக்கு) வந்து, (அவருடைய இடத்தில்) பிரவேசித்தார்கள். அதனால், அவர் (யூசுப்) அவர்களை அறிந்திருந்தார், ஆனால் அவர்களோ அவரை (இனி) அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை.
وَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهَازِهِمْ قَالَ ائْتُوْنِيْ بِاَخٍ لَّكُمْ مِّنْ اَبِيْكُمْ ۚ اَلَا تَرَوْنَ اَنِّيْٓ اُوْفِى الْكَيْلَ وَاَنَا۠ خَيْرُ الْمُنْزِلِيْنَ
wa lammā jahhazahum bijahāzihim qāla'tūnī bi'akhil lakum min abīkum, alā tarauna annī ūfil-kaila wa ana khairul-munzilīn(a).
யோசேப்பு அவர்களுக்கு உணவு தயாரித்தபோது, “உங்களைப் போலவே ஒரே தந்தையுடைய உங்கள் சகோதரனை (பென்யமீனை) என்னிடம் கொண்டு வாருங்கள்; நான் அளவோடு கொடுப்பதையும், விருந்தோம்பலில் சிறந்தவனாக இருப்பதையும் நீங்கள் காணவில்லையா?” என்றார்.
فَاِنْ لَّمْ تَأْتُوْنِيْ بِهٖ فَلَا كَيْلَ لَكُمْ عِنْدِيْ وَلَا تَقْرَبُوْنِ
fa illam ta'tūnī bihī falā kaila lakum ‘indī wa lā taqrabūn(i).
ஆகவே, நீ அதை என்னிடம் கொண்டு வராவிட்டால், உனக்கு என்னிடமிருந்து இனிமேல் தானியம் கிடைக்காது, என் அருகிலும் வராதே.”
قَالُوْا سَنُرَاوِدُ عَنْهُ اَبَاهُ وَاِنَّا لَفٰعِلُوْنَ
qālū sanurāwidu ‘anhu abāhu wa innā lafā‘ilūn(a).
அவர்கள், “நாங்கள் அவனது தந்தையை (அவனை அழைத்துச் செல்ல) சம்மதிக்க வைப்போம், அதை நிச்சயமாகச் செய்வோம்” என்று கூறினார்கள்.
وَلَمَّا فَتَحُوْا مَتَاعَهُمْ وَجَدُوْا بِضَاعَتَهُمْ رُدَّتْ اِلَيْهِمْۗ قَالُوْا يٰٓاَبَانَا مَا نَبْغِيْۗ هٰذِهٖ بِضَاعَتُنَا رُدَّتْ اِلَيْنَا وَنَمِيْرُ اَهْلَنَا وَنَحْفَظُ اَخَانَا وَنَزْدَادُ كَيْلَ بَعِيْرٍۗ ذٰلِكَ كَيْلٌ يَّسِيْرٌ
wa lammā fataḥū matā‘ahum wajadū biḍā‘atahum ruddat ilaihim, qālū yā abānā mā nabgī, hāżihī biḍā‘atunā ruddat ilainā wa namīru ahlanā wa naḥfaẓu akhānā wa nazdādu kaila ba‘īr(in), żālika kailuy yasīr(un).
அவர்கள் தங்கள் பொருட்களைத் திறந்தபோது, தாங்கள் வாங்கிய பொருட்கள் தங்களுக்குத் திரும்பக் கொடுக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்டார்கள். அவர்கள், “எங்கள் தந்தையே! எங்களுக்கு இன்னும் என்ன வேண்டும்? எங்கள் பொருட்கள் எங்களுக்குத் திரும்பக் கிடைத்துவிட்டன. இனி நாங்கள் எங்கள் குடும்பங்களுக்கு உணவளிக்க முடியும், எங்கள் உறவினர்களைக் கவனித்துக்கொள்ள முடியும், மேலும் ஒட்டகத்தின் சுமை அளவுக்குக் கூடுதல் தானியமும் எங்களுக்குக் கிடைக்கும். இது (எகிப்தின் அரசனுக்கு) ஒரு சுலபமான காரியம்” என்றார்கள்.
وَلَمَّا دَخَلُوْا عَلٰى يُوْسُفَ اٰوٰٓى اِلَيْهِ اَخَاهُ قَالَ اِنِّيْٓ اَنَا۠ اَخُوْكَ فَلَا تَبْتَىِٕسْ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ
wa lammā dakhalū ‘alā yūsufa āwā ilaihi akhāhu qāla innī akhūka falā tabta'is bimā kānū ya‘malūn(a).
அவர்கள் யூசுஃப் இருந்த இடத்திற்குள் நுழைந்தபோது, அவர் தன் சகோதரனை (புன்யாமினை) அவனது இடத்தில் அமர வைத்து, "நிச்சயமாக நான் உங்கள் சகோதரன்தான்; அவர்கள் செய்ததைக் குறித்து நீங்கள் வருந்த வேண்டாம்" என்று கூறினார்.
فَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهَازِهِمْ جَعَلَ السِّقَايَةَ فِيْ رَحْلِ اَخِيْهِ ثُمَّ اَذَّنَ مُؤَذِّنٌ اَيَّتُهَا الْعِيْرُ اِنَّكُمْ لَسٰرِقُوْنَ
falammā jahhazahum bijahāzihim ja‘las-siqāyata fī raḥli akhīhi ṡumma ażżana mu'ażżinun ayyatuhal-‘īru innakum lasāriqūn(a).
அவர்களுக்கு உணவு தயாரிக்கப்பட்டதும், அவன் (யூசுஃப்) அந்தக் கோப்பையைத் தன் சகோதரனின் சாக்கில் வைத்தான். அப்போது யாரோ ஒருவர், "ஓ வணிகக் கூட்டமே! நிச்சயமாக நீங்கள் திருடர்கள்" என்று கத்தினார்.
قَالُوْا وَاَقْبَلُوْا عَلَيْهِمْ مَّاذَا تَفْقِدُوْنَ
qālū wa aqbalū ‘alaihim māżā tafqidūn(a).
குற்றம் சாட்டிக்கொண்டிருந்த அவர்களை நேருக்கு நேர் பார்த்தவாறு, “நீங்கள் என்ன இழந்தீர்கள்?” என்று அவர்கள் கேட்டார்கள்.
۞ قَالُوْٓا اِنْ يَّسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ اَخٌ لَّهٗ مِنْ قَبْلُۚ فَاَسَرَّهَا يُوْسُفُ فِيْ نَفْسِهٖ وَلَمْ يُبْدِهَا لَهُمْۚ قَالَ اَنْتُمْ شَرٌّ مَّكَانًا ۚوَاللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا تَصِفُوْنَ
qālū iy yasriq faqad saraqa akhul lahū min qabl(u), fa asarrahā yūsufu fī nafsihī wa lam yubdihā lahum, qāla antum syarrum makānā(n), wallāhu a‘lamu bimā taṣifūn(a).
அவர்கள், "அவன் திருடினால், நிச்சயமாக அதற்கு முன்பும் அவனுடைய சகோதரனும் திருடியிருப்பான்" என்றார்கள். எனவே யூசுஃப் தன் மனத்தில் (சலிப்பை) மறைத்துக்கொண்டு, அதை அவர்களிடம் காட்டிக்கொள்ளவில்லை. அவர் (தன் மனத்தில்), "உண்மையில் உங்கள் நிலைமை இதைவிட மோசமானது. நீங்கள் விளக்குவதை அல்லாஹ்வே நன்கறிவான்" என்று எண்ணிக்கொண்டார்.
فَلَمَّا اسْتَيْـَٔسُوْا مِنْهُ خَلَصُوْا نَجِيًّاۗ قَالَ كَبِيْرُهُمْ اَلَمْ تَعْلَمُوْٓا اَنَّ اَبَاكُمْ قَدْ اَخَذَ عَلَيْكُمْ مَّوْثِقًا مِّنَ اللّٰهِ وَمِنْ قَبْلُ مَا فَرَّطْتُّمْ فِيْ يُوْسُفَ فَلَنْ اَبْرَحَ الْاَرْضَ حَتّٰى يَأْذَنَ لِيْٓ اَبِيْٓ اَوْ يَحْكُمَ اللّٰهُ لِيْۚ وَهُوَ خَيْرُ الْحٰكِمِيْنَ
falammastai'asū minhu khalaṣū najiyyā(n), qāla kabīruhum alam ta‘lamū anna abākum qad akhaża ‘alaikum mauṡiqam minallāhi wa min qablu mā farrattum fī yūsufa falan abraḥal-arḍa ḥattā ya'żana lī abī au yaḥkumallāhu lī, wa huwa khairul-ḥākimīn(a).
ஆகவே, அவர்கள் (யூசுஃபின் முடிவின் மீது) நம்பிக்கையிழந்தபோது, தங்களுக்குள் கிசுகிசுத்துக்கொண்டு தனிமையில் உரையாடத் தொடங்கினார்கள். அவர்களில் மூத்தவர் கூறினார், "உங்கள் தந்தை அல்லாஹ்வின் பெயரால் உங்களிடம் ஒரு உடன்படிக்கை செய்துகொண்டார் என்பதும், அதற்கு முன்பாக நீங்கள் யூசுஃபைப் புறக்கணித்தீர்கள் என்பதும் உங்களுக்குத் தெரியாதா? எனவே, என் தந்தை எனக்கு (திரும்பிச் செல்ல) அனுமதி அளிக்கும் வரை, அல்லது அல்லாஹ் எனக்காகத் தீர்மானிக்கும் வரை, நான் இந்த நாட்டை (எகிப்தை) விட்டுச் செல்ல மாட்டேன். அவனே நீதிபதிகளிலேயே சிறந்தவன்."
قَالَ هَلْ عَلِمْتُمْ مَّا فَعَلْتُمْ بِيُوْسُفَ وَاَخِيْهِ اِذْ اَنْتُمْ جٰهِلُوْنَ
qāla hal ‘alimtum mā fa‘altum biyūsufa wa akhīhi iż antum jāhilūn(a).
அவர் (யோசேப்பு) கூறினார், “உங்கள் செயல்களின் விளைவுகளை நீங்கள் உணராததால், யோசேப்புக்கும் அவனுடைய சகோதரனுக்கும் நீங்கள் என்ன செய்தீர்கள் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?”
قَالُوْٓا ءَاِنَّكَ لَاَنْتَ يُوْسُفُۗ قَالَ اَنَا۠ يُوْسُفُ وَهٰذَآ اَخِيْ قَدْ مَنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَاۗ اِنَّهٗ مَنْ يَّتَّقِ وَيَصْبِرْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ
qālū a'innaka la'anta yūsuf(u), qāla ana yūsufu wa hāżā akhī qad mannallāhu ‘alainā, innahū may yataqqi wa yaṣbir fa innallāha lā yuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).
அவர்கள், “நீங்கள் உண்மையிலேயே யூசுப் தானா?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர் (யூசுப்), “நான் யூசுப், இவர் என் சகோதரர். நிச்சயமாக அல்லாஹ் தன் அருளை எங்கள் மீது பொழிந்துள்ளான். நிச்சயமாக, எவர் பக்தியுடனும் பொறுமையுடனும் இருக்கிறாரோ, அவருக்கு நன்மை செய்பவர்களின் கூலியை அல்லாஹ் வீணாக்குவதில்லை” என்று பதிலளித்தார்.
قَالُوْا تَاللّٰهِ لَقَدْ اٰثَرَكَ اللّٰهُ عَلَيْنَا وَاِنْ كُنَّا لَخٰطِـِٕيْنَ
qālū tallāhi laqad āṡarakallāhu ‘alainā wa in kunnā lakhāṭi'īn(a).
அவர்கள் கூறினார்கள், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, நிச்சயமாக அல்லாஹ் எங்களை விட உங்களுக்கு மேன்மை அளித்துள்ளான். மேலும், குற்றவாளிகள் (பாவிகள்) நாங்களே."
قَالَ لَا تَثْرِيْبَ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَۗ يَغْفِرُ اللّٰهُ لَكُمْ ۖوَهُوَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ
qāla lā taṡrība ‘alaikumul-yaum(a), wa yagfirullāhu lakum, wa huwa arḥamur-rāḥimīn(a).
அவர் (யூசுஃப்) கூறினார், "இன்றைய நாளில் உங்கள் மீது எந்த அவதூறும் இல்லை, அல்லாஹ் உங்களை மன்னிப்பானாக. மேலும், அவன் கருணையாளர்களிலேயே மிகவும் கருணையாளன்."
اِذْهَبُوْا بِقَمِيْصِيْ هٰذَا فَاَلْقُوْهُ عَلٰى وَجْهِ اَبِيْ يَأْتِ بَصِيْرًا ۚوَأْتُوْنِيْ بِاَهْلِكُمْ اَجْمَعِيْنَ ࣖ
iżhabū biqamīṣī hāżā fa alqūhu ‘alā wajhi abī ya'ti baṣīrā(n), wa'tūnī bi'ahlikum ajma‘īn(a).
நீ போய், என்னுடைய இந்த ஆடையை எடுத்து, என் தகப்பனின் முகத்தில் துடைத்துவிடு, அப்பொழுது அவர் மறுபடியும் பார்வை பெறுவார்; உன் குடும்பத்தினர் அனைவரையும் என்னிடம் அழைத்து வா."
قَالُوْا يٰٓاَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوْبَنَآ اِنَّا كُنَّا خٰطِـِٕيْنَ
qālū yā abānastagfir lanā żunūbanā innā kunnā khāṭi'īn(a).
அவர்கள், "எங்கள் தந்தையே! எங்கள் பாவங்களுக்காக எங்களுக்காக மன்னிப்புக் கோருங்கள், நிச்சயமாக நாங்கள் குற்றவாளிகள் (பாவிகள்)" என்றார்கள்.