۞ لَقَدْ كَانَ فِيْ يُوْسُفَ وَاِخْوَتِهٖٓ اٰيٰتٌ لِّلسَّاۤىِٕلِيْنَ
laqad kāna fī yūsufa wa ikhwatihī āyātul lis-sā'ilīn(a).
De fæto, inte (l’istöia de) Giuseppe e di seu fræ gh’é di segni (da potensa de Allah) pe quelli che domandan.
اِذْ قَالُوْا لَيُوْسُفُ وَاَخُوْهُ اَحَبُّ اِلٰٓى اَبِيْنَا مِنَّا وَنَحْنُ عُصْبَةٌ ۗاِنَّ اَبَانَا لَفِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍۙ
iż qālū layūsufu wa akhūhu aḥabbu ilā abīnā minnā wa naḥnu ‘uṣbah(tun), inna abānā lafī ḍalālim mubīn(in).
Quande an dito: "De fæto, o Yusuf e seu fræ (Bunyamin) ean amæ ciù da-o seu poæ che da niatri, ascì ben che eimo un gruppo (fòrte). De fæto, o nòstro poæ o l'ea inte un vero errô."
ۨاقْتُلُوْا يُوْسُفَ اَوِ اطْرَحُوْهُ اَرْضًا يَّخْلُ لَكُمْ وَجْهُ اَبِيْكُمْ وَتَكُوْنُوْا مِنْۢ بَعْدِهٖ قَوْمًا صٰلِحِيْنَ
uqtulū yūsufa awiṭraḥūhu arḍay yakhlu lakum wajhu abīkum wa takūnū mim ba‘dihī qauman ṣāliḥīn(a).
Ammòssa o Yusuf ò buttâlo da quarche banda coscì che l'attençion de tò poæ a cazze in sce ti, e dapeu ti vegniæ unna boña persoña.»
قَالَ قَاۤىِٕلٌ مِّنْهُمْ لَا تَقْتُلُوْا يُوْسُفَ وَاَلْقُوْهُ فِيْ غَيٰبَتِ الْجُبِّ يَلْتَقِطْهُ بَعْضُ السَّيَّارَةِ اِنْ كُنْتُمْ فٰعِلِيْنَ
qāla qā'ilum minhum lā taqtulū yūsufa wa alqūhu fī gayābatil-jubbi yaltaqiṭhu ba‘ḍus-sayyārati in kuntum fā‘ilīn(a).
Un de quelli o l'à dito: «No ammassâ o Yusuf, ma mettelo solo in fondo a-o pòsso coscì ch'o vëgne piggiou da quarche viægiatô, se ti veu fâlo».
قَالُوْا يٰٓاَبَانَا مَا لَكَ لَا تَأْمَنَّ۫ا عَلٰى يُوْسُفَ وَاِنَّا لَهٗ لَنٰصِحُوْنَ
qālū yā abānā mā laka lā ta'mannā ‘alā yūsufa wa innā lahū lanāṣiḥūn(a).
Dixan: "O nòstro poæ! Perché no ti te fiæ de niatri pe quello ch'o l'à da fâ co-o Yusuf, quande in veitæ voemmo tutti o ben pe lê."
اَرْسِلْهُ مَعَنَا غَدًا يَّرْتَعْ وَيَلْعَبْ وَاِنَّا لَهٗ لَحٰفِظُوْنَ
arsilhu ma‘anā gaday yarta‘ wa yal‘ab wa innā lahū laḥāfiẓūn(a).
Lasciâlo anâ con niatri doman a-a mattin, coscì ch’o se pòsse divertî e fâse sciortî, e noi gh’ammiemmo de seguo.»
قَالَ اِنِّيْ لَيَحْزُنُنِيْٓ اَنْ تَذْهَبُوْا بِهٖ وَاَخَافُ اَنْ يَّأْكُلَهُ الذِّئْبُ وَاَنْتُمْ عَنْهُ غٰفِلُوْنَ
qāla innī layaḥzununī an tażhabū bihī wa akhāfu ay ya'kulahuż-żi'bu wa antum ‘anhu gāfilūn(a).
Lê (Jacob) o l'à dito: «De fæto, a vòstra partensa con lê (Yusuf) a m'à fæto triste pe in davei e m'ea preoccupou ch'o saieiva stæto mangiou da-i lofi, tanto che ti gh'ea impremuou».
قَالُوْا لَىِٕنْ اَكَلَهُ الذِّئْبُ وَنَحْنُ عُصْبَةٌ اِنَّآ اِذًا لَّخٰسِرُوْنَ
qālū la'in akalahuż-żi'bu wa naḥnu ‘uṣbatun innā iżal lakhāsirūn(a).
De fæto, an dito: «Se o vëgne mangiou da un lovo, ascì ben che semmo do gruppo (fòrte), aloa de seguo semmo quelli che patiemmo de perdie».
فَلَمَّا ذَهَبُوْا بِهٖ وَاَجْمَعُوْٓا اَنْ يَّجْعَلُوْهُ فِيْ غَيٰبَتِ الْجُبِّۚ وَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِ لَتُنَبِّئَنَّهُمْ بِاَمْرِهِمْ هٰذَا وَهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ
falammā żahabū bihī wa ajma‘ū ay yaj‘alūhu fī gayābatil-jubb(i), wa auḥainā ilaihi latunabbi'annahum bi'amrihim hāżā wa hum lā yasy‘urūn(a).
Coscì, quande l’an piggiou e an açettou de mettelo into fondo do pòsso, gh’emmo revelou: «Ti ghe diæ de seguo st’atto, tanto che no ô n’an consciensa».
وَجَاۤءُوْٓ اَبَاهُمْ عِشَاۤءً يَّبْكُوْنَۗ
wa jā'ū abāhum ‘isyā'ay yabkūn(a).
Dapeu son vegnui da-o seu poæ a-a seia in pianto.
قَالُوْا يٰٓاَبَانَآ اِنَّا ذَهَبْنَا نَسْتَبِقُ وَتَرَكْنَا يُوْسُفَ عِنْدَ مَتَاعِنَا فَاَكَلَهُ الذِّئْبُۚ وَمَآ اَنْتَ بِمُؤْمِنٍ لَّنَا وَلَوْ كُنَّا صٰدِقِيْنَ
qālū yā abānā innā żahabnā nastabiqu wa taraknā yūsufa ‘inda matā‘inā fa akalahuż-żi'b(u), wa mā anta bimu'minil lanā wa lau kunnā ṣādiqīn(a).
Dixan: "O nòstro poæ! De fæto, semmo anæti in corsa e emmo lasciou o Yusuf vexin a-i nòstri ben, dapeu o l'é stæto mangiou da-i lofi; e de seguo no ne creddiæ, ascì se dixemmo a veitæ."
وَجَاۤءُوْ عَلٰى قَمِيْصِهٖ بِدَمٍ كَذِبٍۗ قَالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ اَنْفُسُكُمْ اَمْرًاۗ فَصَبْرٌ جَمِيْلٌ ۗوَاللّٰهُ الْمُسْتَعَانُ عَلٰى مَا تَصِفُوْنَ
wa jā'ū ‘alā qamīṣihī bidamin każib(in), qāla bal sawwalat lakum anfusukum amrā(n), fa ṣabrun jamīl(un), wallāhul musta‘ānu ‘alā mā taṣifūn(a).
E vegnivan con portâ e seu ròbbe (ch’ean macciæ de) sangue fäso. Lê (Jacob) o l’à dito: «In veitæ, ti l’é o solo ch’o vedde e cöse boñe che son gramme; donca solo ëse paçiente o l’é o megio (pe mi). E domandâ à Allah o seu aggiutto inte quello che ti dixe».
وَجَاۤءَ اِخْوَةُ يُوْسُفَ فَدَخَلُوْا عَلَيْهِ فَعَرَفَهُمْ وَهُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ
wa jā'a ikhwatu yūsufa fa dakhalū ‘alaihi fa ‘arafahum wa hum lahū munkirūn(a).
E i fræ de Giuseppe son vegnui (in Egitto) e son intræ (into seu pòsto). Coscì lê (Giuseppe) o î à reconoscii, ma loiatri no ô reconoscian.
وَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهَازِهِمْ قَالَ ائْتُوْنِيْ بِاَخٍ لَّكُمْ مِّنْ اَبِيْكُمْ ۚ اَلَا تَرَوْنَ اَنِّيْٓ اُوْفِى الْكَيْلَ وَاَنَا۠ خَيْرُ الْمُنْزِلِيْنَ
wa lammā jahhazahum bijahāzihim qāla'tūnī bi'akhil lakum min abīkum, alā tarauna annī ūfil-kaila wa ana khairul-munzilīn(a).
E quande o (Giuseppe) o l'à preparou o mangiâ pe loiatri, o l'à dito: "Portâme o to fræ ch'o l'à o mæximo poæ che ti (Benjamin). No vedde che mesuo o gran à reo e son o megio de armæ?
فَاِنْ لَّمْ تَأْتُوْنِيْ بِهٖ فَلَا كَيْلَ لَكُمْ عِنْدِيْ وَلَا تَقْرَبُوْنِ
fa illam ta'tūnī bihī falā kaila lakum ‘indī wa lā taqrabūn(i).
Coscì se no ô porti da mi, no t’aviæ nisciuña porçion (de gran) da mi, e no ti vëgnite vexin à mi.»
قَالُوْا سَنُرَاوِدُ عَنْهُ اَبَاهُ وَاِنَّا لَفٰعِلُوْنَ
qālū sanurāwidu ‘anhu abāhu wa innā lafā‘ilūn(a).
Dixan: «Convinciemmo seu poæ (à portâlo) e de seguo ô faiemmo».
وَلَمَّا فَتَحُوْا مَتَاعَهُمْ وَجَدُوْا بِضَاعَتَهُمْ رُدَّتْ اِلَيْهِمْۗ قَالُوْا يٰٓاَبَانَا مَا نَبْغِيْۗ هٰذِهٖ بِضَاعَتُنَا رُدَّتْ اِلَيْنَا وَنَمِيْرُ اَهْلَنَا وَنَحْفَظُ اَخَانَا وَنَزْدَادُ كَيْلَ بَعِيْرٍۗ ذٰلِكَ كَيْلٌ يَّسِيْرٌ
wa lammā fataḥū matā‘ahum wajadū biḍā‘atahum ruddat ilaihim, qālū yā abānā mā nabgī, hāżihī biḍā‘atunā ruddat ilainā wa namīru ahlanā wa naḥfaẓu akhānā wa nazdādu kaila ba‘īr(in), żālika kailuy yasīr(un).
E quande an averto e seu mercançie, an attrovou che e seu mercançie (scangio) ghe son tornæ. Dixan: "O nòstro poæ! Cossa voemmo de ciù. Sti nòstri ben son tornæ à niatri, e saiemmo boin à dâ da mangiâ a-e nòstre famigge, e s'occupiemmo di nòstri parenti, e aviemmo de raçioin in ciù (de gran) pesante comme un carrego de cammelli. Quella a l'ea unna cösa façile (pe-o re d'Egitto)."
وَلَمَّا دَخَلُوْا عَلٰى يُوْسُفَ اٰوٰٓى اِلَيْهِ اَخَاهُ قَالَ اِنِّيْٓ اَنَا۠ اَخُوْكَ فَلَا تَبْتَىِٕسْ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ
wa lammā dakhalū ‘alā yūsufa āwā ilaihi akhāhu qāla innī akhūka falā tabta'is bimā kānū ya‘malūn(a).
E quande son intræ into Giuseppe, o l’à misso o seu fræ (Benjamin) a-o seu pòsto, e lê (Giuseppe) o l’à dito: «De fæto, son o teu fræ; no ti fâ do mâ pe quello ch’an fæto».
فَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهَازِهِمْ جَعَلَ السِّقَايَةَ فِيْ رَحْلِ اَخِيْهِ ثُمَّ اَذَّنَ مُؤَذِّنٌ اَيَّتُهَا الْعِيْرُ اِنَّكُمْ لَسٰرِقُوْنَ
falammā jahhazahum bijahāzihim ja‘las-siqāyata fī raḥli akhīhi ṡumma ażżana mu'ażżinun ayyatuhal-‘īru innakum lasāriqūn(a).
Coscì, quande o mangiâ o l’ea stæto preparou pe loiatri, o (Giuseppe) o l’à misso a coppa into sacco de seu fræ. Dapeu quarchedun o l'à tiou sciù: "O caravana! De seguo ti l'é di laddronissi."
قَالُوْا وَاَقْبَلُوْا عَلَيْهِمْ مَّاذَا تَفْقِدُوْنَ
qālū wa aqbalū ‘alaihim māżā tafqidūn(a).
Domandavan, de fronte à loiatri (i accusatoî), «Cöse l’é che l’é stæto perso?»
۞ قَالُوْٓا اِنْ يَّسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ اَخٌ لَّهٗ مِنْ قَبْلُۚ فَاَسَرَّهَا يُوْسُفُ فِيْ نَفْسِهٖ وَلَمْ يُبْدِهَا لَهُمْۚ قَالَ اَنْتُمْ شَرٌّ مَّكَانًا ۚوَاللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا تَصِفُوْنَ
qālū iy yasriq faqad saraqa akhul lahū min qabl(u), fa asarrahā yūsufu fī nafsihī wa lam yubdihā lahum, qāla antum syarrum makānā(n), wallāhu a‘lamu bimā taṣifūn(a).
Dixan: «Se o l’arröba, aloa primma de quello o l’à arröbou anche seu fræ». Coscì o Yusuf o l’à ascoso (fastidio) into seu cheu e o no ghe l’à mostrou. O l'à dito (into seu cheu), "A vòstra poxiçion a l'é in veitæ ciù brutta. E Allah o sa megio quello che spieghi."
فَلَمَّا اسْتَيْـَٔسُوْا مِنْهُ خَلَصُوْا نَجِيًّاۗ قَالَ كَبِيْرُهُمْ اَلَمْ تَعْلَمُوْٓا اَنَّ اَبَاكُمْ قَدْ اَخَذَ عَلَيْكُمْ مَّوْثِقًا مِّنَ اللّٰهِ وَمِنْ قَبْلُ مَا فَرَّطْتُّمْ فِيْ يُوْسُفَ فَلَنْ اَبْرَحَ الْاَرْضَ حَتّٰى يَأْذَنَ لِيْٓ اَبِيْٓ اَوْ يَحْكُمَ اللّٰهُ لِيْۚ وَهُوَ خَيْرُ الْحٰكِمِيْنَ
falammastai'asū minhu khalaṣū najiyyā(n), qāla kabīruhum alam ta‘lamū anna abākum qad akhaża ‘alaikum mauṡiqam minallāhi wa min qablu mā farrattum fī yūsufa falan abraḥal-arḍa ḥattā ya'żana lī abī au yaḥkumallāhu lī, wa huwa khairul-ḥākimīn(a).
Coscì, quande se son despiaxæ (a deçixon do Giuseppe) ean da soli (tanto che deliberavan) à barlugâ. O ciù vegio de loiatri o l'à dito: "No sai che to poæ o t'à piggiou unna promissa co-o (nomme de) Allah e avanti de quello t'æ abbandonou o Yusuf? Pe quello no lasciò sta tæra (l'Egitto), fintanto che mæ poæ o no permette (de tornâ), ò Allah o no deçidde contra de mi. E O l'é o megio giudiçe."
قَالَ هَلْ عَلِمْتُمْ مَّا فَعَلْتُمْ بِيُوْسُفَ وَاَخِيْهِ اِذْ اَنْتُمْ جٰهِلُوْنَ
qāla hal ‘alimtum mā fa‘altum biyūsufa wa akhīhi iż antum jāhilūn(a).
O (Yusuf) o l’à dito: «Saiæ (o mâ) quello che t’æ fæto a-o Yusuf e a-i seu fræ perché no t’æ reiso conto (e conseguense de) e vòstre açioin?»
قَالُوْٓا ءَاِنَّكَ لَاَنْتَ يُوْسُفُۗ قَالَ اَنَا۠ يُوْسُفُ وَهٰذَآ اَخِيْ قَدْ مَنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَاۗ اِنَّهٗ مَنْ يَّتَّقِ وَيَصْبِرْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ
qālū a'innaka la'anta yūsuf(u), qāla ana yūsufu wa hāżā akhī qad mannallāhu ‘alainā, innahū may yataqqi wa yaṣbir fa innallāha lā yuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).
Dixan: «Sei pe in davei o Giuseppe?» Lê (Yusuf) o l’à respòsto: "Son Yusuf e sto chì o l’é mæ fræ. De fæto, Allah o n’à dæto a seu graçia. De fæto, chi se segge devöto e paçiente, aloa de fæto, Allah o no perde a compensaçion de quelli che fan o ben."
قَالُوْا تَاللّٰهِ لَقَدْ اٰثَرَكَ اللّٰهُ عَلَيْنَا وَاِنْ كُنَّا لَخٰطِـِٕيْنَ
qālū tallāhi laqad āṡarakallāhu ‘alainā wa in kunnā lakhāṭi'īn(a).
An dito: «Pe Allah, Allah o l’à pe in davei preferio ti che niatri, e de fæto semmo quelli ch’emmo colpevoli (peccatoî)».
قَالَ لَا تَثْرِيْبَ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَۗ يَغْفِرُ اللّٰهُ لَكُمْ ۖوَهُوَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ
qāla lā taṡrība ‘alaikumul-yaum(a), wa yagfirullāhu lakum, wa huwa arḥamur-rāḥimīn(a).
O (Yusuf) o l'à dito: "Inte sto giorno no gh'é nisciuña calunnia contra de ti, che Allah o t'perdone. E O l'é o Ciù Misericordioso tra i Misericordiosi."
اِذْهَبُوْا بِقَمِيْصِيْ هٰذَا فَاَلْقُوْهُ عَلٰى وَجْهِ اَبِيْ يَأْتِ بَصِيْرًا ۚوَأْتُوْنِيْ بِاَهْلِكُمْ اَجْمَعِيْنَ ࣖ
iżhabū biqamīṣī hāżā fa alqūhu ‘alā wajhi abī ya'ti baṣīrā(n), wa'tūnī bi'ahlikum ajma‘īn(a).
Va co-i mæ vestî, dapeu sfregâli in sciâ faccia de mæ poæ, dapeu o l'ammiâ inderê; e portâme tutta a vòstra famiggia.»
قَالُوْا يٰٓاَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوْبَنَآ اِنَّا كُنَّا خٰطِـِٕيْنَ
qālū yā abānastagfir lanā żunūbanā innā kunnā khāṭi'īn(a).
Dixan: «O nòstro poæ! Domanda o perdono pe-i nòstri pecchi, de fæto semmo colpevoli (peccatoî)».