فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
Nígbà tí ó dé ọjọ́ orí tí ó lè bá a ṣiṣẹ́, (Ábúráhámù) sọ pé, “Ọmọ mi! Mo lá àlá pé mo ń pa ọ́. Nítorí náà, ronú nípa ohun tí o rò!” Ó (Íṣímáẹ́lì) sọ pé, “Bàbá mi! Ṣe ohun tí a pa láṣẹ fún ọ; bí Ọlọ́run bá fẹ́, ìwọ yóò rí mi láàrín àwọn aláìsàn.”
فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ
falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).
Nígbà tí àwọn méjèèjì ti juwọ́ sílẹ̀, tí ó sì (Ibrahim) gbé ọmọ rẹ̀ kalẹ̀ sí orí tẹ́ḿpìlì (rẹ̀), (láti ṣe àṣẹ Allah).
وَفَدَيْنٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيْمٍ
wa fadaināhu biżibḥin ‘aẓīm(in).
A sì fi ẹbọ ńlá ra ọmọ náà padà.