فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
Тэгээд тэр түүнтэй хамт ажиллах насанд хүрэхэд (Абрахам) “Өө хүү минь! Би чамайг нядлах гэж зүүдэлсэн. Тиймээс чи юу гэж бодож байгаагаа бодоод үз дээ!” гэж хэлэв. Тэр (Ишмаел) “Өө аав минь! Чамд тушаасан зүйлийг хий. Бурхан хүсвэл чи намайг тэвчээртэй хүмүүсийн дундаас олох болно” гэж хэлэв.
فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ
falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).
Тэгээд тэр хоёр бууж өгсний дараа тэр (Ибрахим) хүүгээ (Аллахын тушаалыг биелүүлэхийн тулд) сүм дээрээ хэвтүүлэв.
وَفَدَيْنٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيْمٍ
wa fadaināhu biżibḥin ‘aẓīm(in).
Бид хүүхдийг их хэмжээний золиослолоор аварсан.