فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
देखून ताचे वांगडा काम करपाक मेळपाची पिराय पावली तेन्ना (अब्राहम) म्हणपाक लागलो, “हे म्हज्या पुता! तुका मारता अशें हांवें सपनांत पळयलां. देखून तुका कितें दिसता तें विचारात!” ताणें (इश्माएलान) म्हणलें, “हे म्हज्या बापायक, तुका सांगिल्लें तशें कर, देवाची इत्सा आसल्यार तुका म्हाका धीर धरपी लोकां मदीं मेळटलो.”
فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ
falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).
देखून जेन्ना दोगांयनी शरण आयले आनी ताणें (इब्राहिमान) आपल्या पुताक (आपल्या) देवळार दवरलो, (अल्लाची आज्ञा पाळपा खातीर).
وَفَدَيْنٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيْمٍ
wa fadaināhu biżibḥin ‘aẓīm(in).
आनी आमी व्हडल्या बलिदानान भुरग्याक सोडयलो.