فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
Mar sin nuair a shroich sé aois a bheith in ann oibriú leis, dúirt (Abrahám), “A mhic! Bhraith mé go raibh mé ag marú thú. Mar sin smaoinigh ar do bharúil!” Dúirt sé (Íosmael), “A athair! Déan an rud a ordaítear duit; le toil Dé, gheobhaidh tú mé i measc na bhfoighneach.”
فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ
falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).
Mar sin nuair a ghéill an bheirt acu agus chuir sé (Ibrahim) a mhac ar a theampall, (chun ordú Allah a chomhlíonadh).
وَفَدَيْنٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيْمٍ
wa fadaināhu biżibḥin ‘aẓīm(in).
Agus d’fhuascail Muid an leanbh le híobairt mhór.