فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
Duncje cuant che il frut al rivà (ae etât) al rivà a provâ cun lui, (Ibrahim) al disè: "O fi mio! Invezit, o ai someât che o jeri daûr a maçâti. Duncje pense a ce che tu pensis!" Lui (Ismail) al rispuindè: "O mio pari! Fâ ce che (Allah) al ti comande; se Diu al vûl, tu mi cjatarâs tra chei che a son pazients."
فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ
falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).
Duncje cuant che ducj i doi a si jerin rinduts e lui (Ibrahim) al veve metût il so fi sul (sô) templi, (par eseguî il comant di Allah).
وَفَدَيْنٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيْمٍ
wa fadaināhu biżibḥin ‘aẓīm(in).
E O vin riscatât il frut cuntun grant sacrifici.