فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
نو کله چې هغه د هغه سره د کار کولو عمر ته ورسید، (ابراهيم) وویل: "ای زما زویه! ما خوب لیدلی چې زه تا وژنم. نو فکر وکړه چې څه فکر کوې!" هغه (اسمعیل) وویل: "ای زما پلاره! هغه څه وکړه چې تا ته امر شوی دی، ان شاء الله، ته به ما د صبر کوونکو څخه ومومې."
فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ
falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).
نو کله چې دواړو تسلیم شول او هغه (ابراهيم علیه السلام) خپل زوی په (خپل) معبد کې واچاوه، (د الله تعالی د امر د پلي کولو لپاره).
وَفَدَيْنٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيْمٍ
wa fadaināhu biżibḥin ‘aẓīm(in).
او موږ ماشوم د یوې لویې قربانۍ سره خلاص کړ.