فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
Ngakho-ke lapho esefinyelele eminyakeni yokuba akwazi ukusebenza naye, (u-Abrahama) wathi, “O ndodana yami! Ngiphuphe ngikubulala. Ngakho-ke cabanga ngalokho okucabangayo!” Wathi (u-Ishmayeli) “O baba! Yenza lokho okuyalelwe; uNkulunkulu ethanda, uzongithola ngiphakathi kweziguli.”
فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ
falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).
Ngakho-ke lapho bobabili sebezinikele futhi yena (u-Ibrahim) wabeka indodana yakhe ethempelini (lakhe), (ukuze afeze umyalo ka-Allah).