فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
As tra v'eh er n'gholl gys (y vlein) v'eh ry-hoi y trystal rish, (Ibrahim) dooyrt eh, "O my vac! Dy firrinagh, hug mee bunnys dy row mee dy dty mharroo. As shen-y-fa smooinee er cre t'ou smooinaghtyn!" As dreggyr eh (Ismail), "O my ayr! Jeh shen ta (Allah) er choyrt dhyt; my shegin da Jee, yiow oo mee mastey'n lught-thie."
فَلَمَّآ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِۚ
falammā aslamā wa tallahū lil-jabīn(i).
As tra v'ad ny-neesht er n'yannoo ad hene as hug eh (Ibrahim) e mac er (e) thie-losht, (dy chur ordagh Allah er-gerrey).